Author: Julbaz

Քաղաքագետ Արա Պողոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Քաղաքացի Փաշինյան Նիկոլի համար վատ լուր ունեմ.
     Արցախի հայերի վերադարձի թեմայից անգամ եթե Հայաստանը հրաժարվի, անպայման կհայտնվի մի տերություն, որը այդ հարցը կվերցնի ու կսկսի առաջ մղել:
     Բնականաբար դա չեն անելու հայերիս գեղեցիկ աչքերի համար, այլ իրենց ազդեցությունն ընդլայնելու համար: Հետո կսկսվի մրցակցություն տերությունների միջև, թե ով է առաջ մղելու Արցախի ժողովրդի վերադարձի հարցը` շահելով սեփական դիվիդենտները:
     Իհարկե` Ադրբեջանում էլ կարող են հայտնվել ուժեր, որոնք կփորձեն սեփական դիվիդենտները շահել, ինչպես 1992-1993 թվականներին:
     Անգամ չի կարելի բացառել, որ այդ ճանապարհին Թուրքիան փորձի իր համար հարցեր լուծել` եթե Ադրբեջանում կարծեն, թե իրենք «ինքնիշխան» ու «հաղթանակած բռունցքի» երկիր են:
     Արցախի և արցախցիների հարցը այնպիսի խնդիր է, որը հնարավոր չէ փակել ու զմռսել, դրա մասին չխոսելով վերացնել: Միաժամանակ այս հարցը իսկական նվեր է ցանկացած գերտերության համար, որը պատրաստվում է հաստատվել Հարավային Կովկասում և Մերձավոր Արևելքում:
     Եթե ես լինեի գերտերության առաջնորդ, նման հնարավորությունը երբեք ձեռքիցս բաց չէի թողնի…»:

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Մարդու իրավունքի Պաշտպանը կարծես թե լավ չի պատկերացնում, կամ չի ուզում պատկերացնել այդ ինստիտուտի ֆունկցիան:
     Մարդու իրավունքի պոտենցիալ անպատժելի խախտում, ըստ էության, կարող է թույլ տալ միայն իշխանություն ունեցողը, լինի դատական իշխանություն, գործադիր, թե օրենսդիր, թե համայնքային իշխանություն: Որովհետեւ, իշխանությունն է լծակը: Ընդդիմությունը լծակ չէ: Որովհետեւ, եթե ընդդիմությունը խախտում է որեւէ մեկի իրավունքը, այդ մեկը կարող է իր իրավունքը պաշտպանել դատարանով: Եվ այդտեղ է, օրինակ, որ, եթե դատարանը բավարար չի պաշտպանում այդ մեկի իրավունքը ընդդիմության ոտնահարումից, միջամտում է Պաշտպանը:
     Դա է այդ ինստիտուտի ֆունկցիան՝ պաշտպանել քաղաքացուն, հարկատուին՝ իր հարկերով պահվող իշխանության պոտենցիալ իրավախախտումից, եթե չի գործում իրավունքի պաշտպանության դատական մեխանիզմը:
     Ըստ այդմ, երբ Պաշտպանին հարց են տալիս, թե ինչպես է իշխանության ներկայացուցիչը վիրավորում, նրա գործը ընդդիմությանն էլ մատնացույց անելը չէ, որեւէ այլ մեկին մատնացույց անելը չէ, որեւէ այլ մեկի հետ իշխանության խախտումը «բալանսավորելով» արդարացնելը չէ: Հարկատուները Պաշտպանին փող են տալիս, որ նա իրենց պաշտպանի հարկատուների փողով աշխատող իշխանության խախտումներից պատպանելու համար, այլ ոչ թե բնության մեջ գոյություն ունեցող իրավախախտումներից ընդհանրապես: Որովհետեւ ընդհանրապեսի համար հարկատուները պահում են դատարաններ: Հակառակ դեպքում, կպահեին միայն Պաշտպան»: