Հայաստանում սպասվող սահմանադրական հանրաքվեն կարող է խնդիր դառնալ Թեհրանի համար։ Ռուսաստանի փորձը՝ վերականգնելու իր վերահսկողությունը Հարավային Կովկասում, ձախողվում է, և արձագանքները տարածվում են Մոսկվայից այն կողմ։ Իրանը գրեթե կորցրել է իր հյուսիսային թևը՝ հօգուտ ԱՄՆ-Թուրքիա-Ադրբեջան առանցքի, իսկ Արաբական ծոցի երկրներն ավելի ու ավելի են դիտարկում Անդրկասպյան տարածաշրջանը որպես Իսլամական Հանրապետության դեմ հակազդեցության լծակ։ Այն, ինչը մի ժամանակ Ռուսաստանի և Իրանի ազդեցության ոլորտն էր, արագորեն վերածվում է իրենց մրցակիցների միջանցքի․ գրում է The National Interest-ը։
Ինչպես նշվում է, հուլիսի 31-ին Կասպից ծովում իրանական նավի վրա ուկրաինական հարվածն ընդլայնեց Կիևի արշավանքը մարտադաշտից այն կողմ՝ թիրախավորելով Ռուսաստան-Իրան գործընկերության հիմքում ընկած լոգիստիկան։
Կասպից ծովի ավազանում ուժ գործադրելով՝ Ուկրաինան մարտահրավեր նետեց այն բանին, ինչը Մոսկվան և Թեհրանը համարում էին ռազմական բեռների և երկակի նշանակության ապրանքների անվտանգ միջանցք։ Ավելի լայն առումով՝ միջադեպն ընդգծեց եվրոպական և մերձավորարևելյան թատերաբեմերի աճող մերձեցումը, քանի որ Իրանի աջակցությունը Ռուսաստանին այն դարձրեց ուկրաինական հակահարվածի անմիջական թիրախ։
Հարվածը նաև բարձրացրեց հավանականությունը, որ Կասպից ծովը կարող է դառնալ ևս մի վիճելի ասպարեզ, որը կապում է Ուկրաինայի պատերազմն Իրանի մասնակցությամբ ավելի լայն տարածաշրջանային պայքարի հետ։
Ըստ աղբյուրի՝ Իրանի վրա ճնշում են գործադրում բոլոր ուղղություններից, և հունիսի 7-ին Հայաստանում կայացած համապետական ընտրությունների արդյունքն այդ վատթարացող պատկերի ևս մի մասն է։
Նիկոլ Փաշինյանի հաղթանակը նշանակալի ձախողում է Մոսկվայի համար։ Սա նաև, ըստ էության, պարտություն է Թեհրանի համար, որի տարածաշրջանային գործընկերությունները մեծապես հենվել են Արևմուտքի և Թուրքիայի ազդեցությանը դիմադրության նույն առանցքի վրա։ Նույնքան կարևոր է, որ սա կփորձարկի, թե արդյոք Միացյալ Նահանգները կարո՞ղ է այս պահը վերածել երկարատև ազդեցության այն տարածաշրջանում, որը Ռուսաստանը վաղուց համարում է իր բակը, իսկ Իրանը հույսը դնում է դրա վրա՝ որպես ռազմավարական ցամաքային կամրջի:
Գործընթացը ծավալվում է նուրբ դիվանագիտական ֆոնին: Հուլիսի 6-ին Փաշինյանը կատարեց իր առաջին արտասահմանյան ուղևորությունն ընտրություններից հետո՝ մեկնելով Ռուսաստան՝ վարչապետ Միխայիլ Միշուստինի հետ հանդիպելու: Միշուստինն ազդանշան տվեց, որ Մոսկվան ուշադիր հետևում է նոր կառավարությանը, ինչը հստակ հիշեցում է խաղադրույքների մասին՝ հաշվի առնելով քարոզարշավի արևմտամետ թեքումը:
Ռուսաստանի հաջորդ նպատակն է կանխել Փաշինյանի կողմից սահմանադրական փոփոխության իրականացումը, որն անհրաժեշտ է Ադրբեջանի հետ 2025 թվականի խաղաղության համաձայնագրի ավարտի համար։ Այստեղ թվաբանությունը բարդանում է։ «Քաղաքացիական պայմանագիրը» չի կարողացել հավաքել սահմանադրական փոփոխությունների համար անհրաժեշտ երկու երրորդի մեծամասնությունը։ Փաշինյանի կառավարության ստորագրած ցանկացած համաձայնագիր կարող է չպարտավորեցնել ապագա կառավարություններին կատարել դրանք։
Փաշինյանը, հավանաբար, կաշխատի խաղաղության համաձայնագրի դրույթների շուրջ նեղ, կոնկրետ հարցերի շուրջ կոալիցիա կառուցելու վրա։ Ահա թե որտեղ է Վաշինգտոնը մտնում խաղի մեջ։ Թրամփի վարչակազմը կարող է կարևոր դիվանագիտական ծածկոց ապահովել՝ օգտագործելով իր հարաբերությունները և՛ Երևանի, և՛ Բաքվի հետ՝ սահմանադրական ճշգրտումների տրամաբանությունն ամրապնդելու համար՝ որպես «Թրամփի երթուղի» նախագծի հետ կապված ավելի լայն կարգավորման մաս։
Հայաստանի սահմանադրական գործընթացին աջակցելն ուղղակիորեն ծառայում է ԱՄՆ ռազմավարական շահերին այն պահին, երբ և՛ Ռուսաստանը, և՛ Իրանը համեմատաբար սահմանափակված են Հարավային Կովկասում։