Օրվա իշխանությունների վարքագիծն օրեցոր դառնում է անհամաչափ և հակասական։
Ըստ ՀՀ գլխավոր դատախազության ներկայացրած մեղադրանքի, նախկին բնապահպանության նախարար Արծվիկ Մինասյանը պետք է նախարար նշանակվելուց հետո շատ կարճ ժամանակում՝ ընդամենը մի քանի ժամում կամ առավելագույնը մեկ-երկու օրում, արդեն լիարժեք տեղեկացված լիներ Սևանի ափին իրականացվող շինարարական աշխատանքների մասին և անմիջապես միջոցներ ձեռնարկեր դրանք կանգնեցնելու համար։ Խոսքը՝ Սևանի տարածքում «Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Սեյրան Օհանյանին վերագրվող ինչ-որ ապօրինի շինության մասին է։
Այլ կերպ ասած՝ ձևավորվում է մոտեցում, ըստ որի՝ պետական պաշտոնյան պարտավոր է ակնթարթային արագությամբ իրազեկել՝ անկախ տեղեկատվության ծավալից, փոխանցման մեխանիզմներից և փաստացի իրազեկման գործընթացից։
Մինչդեռ նույն պետական համակարգում, նույն տրամաբանությամբ գործող մեկ այլ մարմին՝ Երևանի քաղաքապետարանը, Մյասնիկյան 1/4 հասցում գործող FreeNews հեռուստաընկերության տարածքում հնարավոր ինքնակամ շինության առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ Oragir.News-ի հարցմանը, պաշտոնապես արձագանքում է՝ հղում անելով «Տեղեկատվության ազատության մասին» օրենքին՝ պահանջելով մինչև 30-օրյա ժամկետ՝ լրացուցիչ ուսումնասիրություններ կատարելու համար։
Այս իրավիճակում առաջանում է ակնհայտ տրամաբանական հակասություն․ մի դեպքում պետական պաշտոնյայից պահանջվում է գրեթե անմիջական տեղեկատվական ամբողջականություն և արագ արձագանք՝ նույնիսկ բարդ քաղաքաշինական կամ վերահսկողական հարցերում, իսկ մյուս դեպքում՝ նույնպիսի վերահսկողական մարմինը մեկ հստակ «այո» կամ «ոչ» պատասխան ձևակերպելու համար օգտագործում է օրենքով առավելագույն թույլատրելի ամբողջ ժամկետը՝ 30 օրը։
Հարցը, բնականաբար, միայն ժամկետների մեջ չէ։ Խնդիրն այն է, որ նույն պետական համակարգում տեղեկատվության հասանելիության և պատասխանատվության չափանիշները կիրառվում են ոչ համաչափ՝ պայմանավորված քաղաքական գործիչների անձով և կամ հասցեատիրոջ կարգավիճակով։ Խոսքն «ընտրովի մոտեցման» մասին է․ մի դեպքում ակնկալվում է գրեթե անմիջական տեղեկացվածություն, իսկ մյուս դեպքում՝ նույնիսկ պարզ հարցերի պատասխանները ձգձգվում են։