Գեղարքունյաց թեմի առաջնորդ Տեր Իսահակ եպիսկոպոս Պողոսյանը գրել է. «Սրբությունը՝ առօրյա կյանքում
Սրբությունը քրիստոնեական ավանդության մեջ հաճախ ընկալվում է որպես բացառիկ վիճակ՝ վերապահված միայն վանականներին, նահատակներին կամ առանձնահատուկ հոգևոր փորձառություն ունեցող մարդկանց։ Սակայն Սուրբ Գրքի և Եկեղեցու հայրերի վկայությունները ցույց են տալիս, որ սրբությունը ոչ թե իրականությունից հեռանալն է, այլ իրականության մեջ Աստծուն պատկանելը։
Սուրբ Գրքում Աստված ասում է. «Սուրբ եղեք, որովհետև Ես սուրբ եմ» (Ղևտ. 11․44)։ Այս պատվիրանը չի սահմանափակվում միայն պաշտամունքային կյանքով կամ որոշակի ժամանակներով, այլ ընդգրկում է մարդկային կյանքի ամբողջությունը։ Ուստի սրբությունը նախ և առաջ Աստծուն պատկանելու և ամբողջ կյանքը Նրան ուղղելու կոչ է։
Նոր Կտակարանում Քրիստոս սրբությունը կապում է ոչ թե արտաքին կատարելության, այլ սրտի մաքրության հետ. «Երանի նրանց, ովքեր սրտով մաքուր են, որովհետև նրանք Աստծուն պիտի տեսնեն» (Մատթ. 5․8)։ Այստեղ սրբությունը ներկայացվում է որպես հոգևոր տեսողության կարողություն, որը ծնվում է մաքրված սրտից։ Հետևաբար այն չի նույնանում արտասովոր երևույթների կամ բացառիկ հոգևոր փորձառությունների հետ։
Սրբությունը սիրո և ճշմարտության մեջ հաստատված կյանքն է, որտեղ մարդը թույլ է տալիս, որ Աստված վերափոխի իր մտածողությունը, ցանկություններն ու գործերը։ Այս իմաստով սրբությունը ոչ թե մարդու վրա «ավելացված» հոգևոր վիճակ է, այլ նրա իրական կոչման և ինքնության բացահայտումը։
Առօրյա կյանքում սրբությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մարդն ընդունում է իրականությունը որպես Աստծու ներկայության վայր։ Դա նշանակում է, որ աշխատանքը, խոսքը, ընտանեկան կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ամենօրյա պարտականությունները դուրս չեն Աստծու շնորհի ներգործությունից։ Այդ պատճառով Պողոս առաքյալը գրում է. «Արդ, ուտեք, թե խմեք, թե ինչ էլ անեք, ամեն ինչ արեք Աստծու փառքի համար» (Ա Կորնթ. 10․31)։ Եվ ուրեմն սրբությունը տարածվում է կյանքի բոլոր ոլորտների վրա՝ առանց դրանք «աշխարհիկի» և «հոգևորի» ոլորտների բաժանելու։
Սակայն սրբությունը չի նշանակում աշխարհից մեկուսացում, թեև սա էլ կարևոր, բայց առանձին քննարկման առարկա է։ Ընդհակառակը, այն մարդուն կոչում է ապրել աշխարհի մեջ՝ ճշմարտությամբ և սիրով։ Քրիստոս ասում է. «Դուք եք աշխարհի լույսը» (Մատթ. 5․14)։ Լույսը գոյություն չունի ինքն իր համար, այլ լուսավորում է այն միջավայրը, որտեղ գտնվում է։ Նույն կերպ քրիստոնեական սրբությունն իր բնույթով հարաբերական և հաղորդակցական է. այն դրսևորվում է ուրիշների հետ հարաբերություններում և նրանց ծառայելու պատրաստակամության մեջ։
Եկեղեցու հայրերը նույնպես շեշտում են այս ճշմարտությունը։ Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանը բազմիցս ուսուցանում է, որ սրբությունը միայն վանական կյանքի առանձնաշնորհը չէ, այլ յուրաքանչյուր քրիստոնյայի կոչումը։ Մարդու հավատարմությունը Աստծուն երևում է նրա ընտանեկան կյանքում, աշխատանքի մեջ և հասարակական հարաբերություններում։ Այսպիսով, սրբության իրական չափանիշը սիրո գործնական դրսևորումն է։
Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ սրբությունը սերտորեն կապված է նաև վկայության գաղափարի հետ։
Եղիշե պատմիչի նկարագրած Վարդանանց օրինակը ցույց է տալիս, որ սրբությունը կարող է արտահայտվել որպես անսասան հավատարմություն Աստծուն և պատասխանատվություն սեփական ժողովրդի ու պատմության հանդեպ։
Գրիգոր Նարեկացու հոգևոր աշխարհում սրբությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես արդեն ձեռք բերված վիճակ, այլ որպես շարունակական վերափոխման ընթացք։ Մարդը մշտապես գտնվում է զղջման, ապաշխարության և աստվածային շնորհի ներգործության ճանապարհին, որտեղ սրբությունը վերջնակետ չէ, այլ անդադար առաջընթաց դեպի Աստծու ներկայության ավելի խոր ճանաչում։
Հետևաբար առօրյա սրբությունը չի պահանջում արտասովոր գործեր։ Այն սկսվում է կյանքի սովորական վերափոխումից։ Խոսքը, աշխատանքը, համբերությունը, ներելու կարողությունը, ողորմածությունը և հավատարմությունը դառնում են այն տարածքները, որտեղ Աստծու ներկայությունը կարող է դառնալ ավելի շոշափելի։
Այսպիսով, սրբությունը առօրյա կյանքում նշանակում է թույլ տալ, որ Աստված ներսից վերափոխի մարդուն։ Դա ոչ թե իրականությունից փախուստ է, այլ իրականության ամենախոր իմաստի բացահայտումը, որտեղ անգամ ամենասովորական գործը կարող է դառնալ Աստծու հետ հանդիպման, հաղորդակցության և Նրան փառավորելու հնարավորություն։
