ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Կոռուպցիան եղել և շարունակում է մնալ մեր պետականության առաջ կանգնած ամենավտանգավոր ու կործանարար մարտահրավերներից մեկը։ Այն ոչ միայն խաթարում է պետական կառավարման արդյունավետությունը, այլև աստիճանաբար քայքայում է հանրային վստահությունը, արժեզրկում արդարության սկզբունքը և հարվածում մեր պետականության ինստիտուցիոնալ հիմքերին։
ՔՊ-ականներն իշխանության գալու առաջին իսկ օրերից խոստանում էին արմատախիլ անել կոռուպցիան, վերացնել հովանավորչությունը, փակել պետական միջոցների վատնման բոլոր ճանապարհները և կառուցել հաշվետու ու թափանցիկ կառավարման համակարգ։ Մեր քաղաքացիներին ներկայացվեց մի օրակարգ, որի առանցքում պետք է լիներ օրենքի գերակայությունը և անզիջում պայքարը կոռուպցիոն բոլոր դրսևորումների դեմ։
Սակայն այսօր, տարիների հեռվից գնահատելով իրական պատկերը, ցավով պետք է արձանագրենք, որ խոստումների և իրականության միջև ձևավորվել է խորքային ու մտահոգիչ հակասություն։
Հատկապես մարզային և համայնքային մակարդակներում մեր հայրենակիցներն ամեն օր սեփական աչքերով ականատես են լինում մի իրականության, որն առաջացնում է արդարացի հարցադրումներ։ Մարդիկ տեսնում են, թե որքան արագ է փոխվում որոշ համայնքային չինովնիկների կյանքի որակը, ինչպես են կարճ ժամանակահատվածում ի հայտ գալիս նոր կարողություններ, նոր ունեցվածք, նոր հնարավորություններ, որոնք շատ դեպքերում անհամադրելի են պաշտոնական եկամուտների հետ։
Երբ հասարակությունը տեսնում է, որ որոշ պաշտոնյաներ կարճ ժամանակում դառնում են լուրջ կարողությունների տեր, բնականաբար առաջանում է հիմնավոր կասկած՝ ինչպե՞ս և ի՞նչ միջոցներով է ձևավորվել այդ բարեկեցությունը։
Սա պարզապես բարոյական հարց չէ։ Սա պետական պատասխանատվության, հաշվետվողականության և հանրային վստահության հարց է։
Անթույլատրելի է, երբ հասարակ քաղաքացին օրեցօր բախվում է սոցիալական ծանր պայմանների, տնտեսական անորոշության ու դժվարությունների, իսկ միևնույն ժամանակ որոշ համայնքային պաշտոնյաների կենսամակարդակի կտրուկ փոփոխությունը դառնում է բացահայտ տեսանելի իրականություն։
Ամենավտանգավորն այն է, երբ ձևավորվում է անպատժելիության այնպիսի միջավայր, որտեղ պաշտոնը սկսում է ընկալվել ոչ թե որպես ծառայություն պետությանը և ժողովրդին, այլ որպես անձնական բարեկեցություն ապահովելու հնարավորություն։
Եթե կոռուպցիայի դեմ պայքարը իշխանության համար իսկապես արժեք է, ապա այն չի կարող սահմանափակվել միայն բարձրագոչ հայտարարություններով ու ցուցադրական ելույթներով։ Անհրաժեշտ են իրական ստուգումներ, ֆինանսական թափանցիկության խիստ վերահսկողություն, գույքային ու եկամուտների ծագման բաց և հրապարակային ուսումնասիրություն, ինչպես նաև անխտիր պատասխանատվություն՝ անկախ զբաղեցրած պաշտոնից և քաղաքական պատկանելությունից։
Հայաստանը չի կարող կառուցել ուժեղ պետականություն, եթե տեղերում կոռուպցիոն կասկածներն ու հանրային անվստահությունը շարունակում են խորանալ։
Պետականության ամրապնդումը սկսվում է պատասխանատվությունից։
Սա այն սահմանագիծն է, որտեղ խոսքերը պետք է զիջեն տեղը գործին, իսկ քաղաքական հայտարարությունները՝ իրավական ու ինստիտուցիոնալ հստակ գործողություններին։
Վաղ թե ուշ յուրաքանչյուր չարաշահում ստանալու է իր գնահատականը, յուրաքանչյուր կասկածելի հարստացում ենթարկվելու է հանրային և իրավական քննության, և յուրաքանչյուր պաշտոնյա պատասխան է տալու օրենքի ու ժողովրդի առաջ։
Որովհետև ուժեղ պետություն հնարավոր չէ կառուցել կոռուպցիոն ստվերի տակ։ Ուժեղ պետությունը կառուցվում է արդարության, թափանցիկության և անխուսափելի պատասխանատվության հիմքի վրա։
Կոռուպցիայի ճանապարհը միշտ ավարտվում է մեկ տեղում՝ օրենքի, հանրային դատապարտման և անխուսափելի պատասխանատվության առաջ»: