Հայաստանի խորհրդարանական ընտրություններից ընդամենը երեք շաբաթ առաջ Նիկոլ Փաշինյանի կուսակցության վարկանիշը կտրուկ անկում է ապրել․ այն 18%-ից ցածր է։ Նույնիսկ Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը, որին մասնակցում էին 50 երկրների ղեկավարներ, չօգնեց։ Այս ֆոնին՝ Փաշինյանի սեփական խոսքերը լրացուցիչ ռիսկ էին ներկայացնում. ընտրողների հետ հանդիպման ժամանակ նա հայտարարեց, որ Ղարաբաղը երբեք հայկական չի եղել․ գրել է Известия-ն։
Ինչպես նշվել է, ընթացիկ քարոզարշավն արդեն դարձել է վերջին տարիների ամենավիճահարույցներից մեկը։ Քաղաքական գործիչները միմյանց մեղադրում են ազգային շահերից հրաժարվելու մեջ, և Ղարաբաղը կրկին դարձել է ընտրարշավի հիմնական թեման։
Տարածքների շուրջ վեճերն արդեն հանգեցրել են մի քանի աղմկահարույց միջադեպերի։
Սա հատկապես ռիսկային թեմա է իշխող կուսակցության համար։ Այս ֆոնին՝ Ղարաբաղի շուրջ յուրաքանչյուր նոր հակամարտություն լրացուցիչ արձագանք է ստանում: Սակայն վարչապետն ինքն է յուղ լցնում կրակին: Նման հարձակումները օգտակար են ընդդիմության համար: Դրանք վարչապետին ներկայացնում են ոչ թե որպես անվտանգության երաշխավոր, այլ՝ որպես քաղաքական գործիչ, որը նախ թույլ տվեց, որ տարածաշրջանը գրավվի, ապա սկսեց վերանայել իր պատմական դիրքորոշումը:
Ավելին, կառավարության դեմ բողոքները չեն սահմանափակվում միայն Ղարաբաղով: Փաշինյանի կառավարման ութ տարիների ընթացքում դժգոհությունը կուտակվել է նաև ներքին հարցերի շուրջ՝ կառավարման որակից մինչև կադրային քաղաքականություն:
Վարչապետը խոստացել էր ազատել երկիրը հովանավորչությունից և կոռուպցիայից, բայց կառավարության առանցքային պաշտոններն ավելի ու ավելի հաճախ են զբաղեցնում նրան հավատարիմ պաշտոնյաներ՝ առանց բավարար համապատասխան փորձի: Օրինակ՝ նախկին պատմության ուսուցիչ Սուրեն Պապիկյանը նշանակվել է պաշտպանության նախարար: Նախկին ուսուցիչը ռազմական անցյալ չունի:
Ընդդիմության վրա ճնշումը նույնպես քննադատության է արժանացել: Չնայած Փաշինյանի ժողովրդավարական ուղու մասին հայտարարություններին՝ նրա մի քանի քաղաքական հակառակորդներ քրեական հետապնդման են ենթարկվել:
Ընտրությունների հնարավոր արդյունքները վերլուծելիս՝ պետք է հաշվի առնել հայկական քաղաքականության առանձնահատկությունները: Նույնիսկ կառավարության համար ամենաանբարենպաստ կանխատեսումները կարող են չիրականանալ. իշխող կուսակցությունը պահպանում է վարչական ռեսուրսներ և ունի զգալի ֆինանսական առավելություն։
Սա, ի թիվս այլ բաների, արտացոլվում է նաև այն միջոցների քանակում, որոնք Փաշինյանը հատկացնում է կուսակցության առաջխաղացմանը: Լուրերը ենթադրում են, որ այն կարող է գերազանցել 50 միլիոն դոլարը։ Այս առումով՝ միայն Կարապետյանի դաշինքը կարող է մրցակցել դրա հետ, չնայած այն ավելի քիչ է ծախսում իր քարոզարշավի վրա։ «Մյուս կուսակցությունները իրենց ռեսուրսների պակասը փոխհատուցում են իրենց առաջնորդների անձնական հեղինակությամբ, սակայն առայժմ նրանք կարող են հավակնել հանրային աջակցության միայն 8-10%-ին», – կայքի հետ զրույցում նշել է փորձագետ Արթուր Ավակովը։
Միևնույն ժամանակ՝ ընդդիմության հիմնական խնդիրն այն է, որ նրա կուսակցություններից ոչ մեկը դեռևս չի թվում ինքնուրույն կառավարություն ձևավորելու ունակ։
«Նույնիսկ եթե Եթե Փաշինյանի կուսակցությունը հաղթի, արտաքին քաղաքականության կտրուկ շրջադարձ չի սպասվում։ Մոտ ապագայում Հայաստանը չի միանա ԵՄ-ին, չի լքի ԵԱՏՄ-ն և, հավանաբար, պաշտոնապես կմնա ՀԱՊԿ անդամ, չնայած կազմակերպությանը նրա մասնակցությունը կարող է սառեցված մնալ։ Երևանը ո՛չ Ռուսաստանի հետ հարաբերություններին կենսունակ այլընտրանք ունի, ո՛չ էլ դրանք լիովին խզելու որևէ լուրջ պատճառ։Մի բան է խոսել եվրոպական կուրսի մասին, և բոլորովին այլ բան՝ վերակառուցել երկրի ողջ անվտանգության, տնտեսական և լոգիստիկ համակարգերը», – նշել է Ավակովը: