Գաղտնիք չէ, որ ցանկացած պետության արտաքին քաղաքական կշիռն ու դիվանագիտական կապերի որակը ուղղակիորեն չափվում են միջազգային հարթակներում նրա ներկայացվածությամբ։
Սակայն Հայաստանի Հանրապետության գործադիր իշխանության վերջին ամիսների պաշտոնական վիճակագրությունը լուրջ հարցադրումների տեղիք է տալիս։
Կառավարության պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ 2026 թվականի անցած ամիսների ընթացքում երկու տասնյակից ավելի նախարարությունների և գերատեսչությունների հազարավոր աշխատակիցների պարագայում իրականացվել է ընդամենը տասը գործուղում։
Ընդ որում, այդ սահմանափակ թվից երկուսական բաժին են ընկել էկոնոմիկայի նախարար Գևորգ Պապոյանին և Միջազգային իրավական հարցերով Հայաստանի ներկայացուցիչ Կարեն Անդրեասյանին։
Արդյոք սա լիակատար մեկուսացո՞ւմ է, թե՞ պետական համակարգը շարունակում է գոյատևել զուտ նախկինների ստեղծած հիմքերի իներցիայով։
Գործուղումների պաշտոնական հաշվետվությունների ցանկը հստակ ցույց է տալիս 2026 թվականի առաջին քառամսյակի պատկերը։ Այստեղ առանձնանում են մի քանի առանցքային այցեր. Կարեն Անդրեասյանն իրականացրել է 2 կարևոր այց. մարտի 21-28-ը՝ Ֆրանսիա (Փարիզ), և ապրիլի 5-10-ը՝ Նիդերլանդներ (Հաագա)։
Գևորգ Պապոյանը նույնպես հանդես է եկել 2 այցով. հունվարի 16-18-ը՝ Գերմանիա, և փետրվարի 17-19-ը՝ Հունաստան։ Նման ցածր ցուցանիշը բացահայտում է ՀՀ իշխանությունների դերի իսպառ բացակայությունը համաշխարհային քաղաքական և տնտեսական թատերաբեմում։
Փաստացի, երբ պետության ներսում կենցաղային հարցերը (ավտոբուսն ու կուկուրուզը) դառնում են օրակարգային առաջնահերթություն, արտաքին մեծ աշխարհն ու ինտեգրացիան մղվում են երկրորդ պլան։
Հավելենք, որ նույնիսկ գործուղման մեկնած առաջատար մասնագետներն են վարչապետին հաշվետվություն ներկայացնում, հետևաբար անհնար է պնդել, թե նախարարները չեն մեկնել, բայց նրանց փոխարեն այլ աշխատակիցներ են մասնակցել միջազգային միջոցառումներին։
Արձանագրենք նաև, որ իշխանությունների օրակարգում շատ հաճախ ավելի մեծ տեղ ունեն ներքին քարոզչական կամ կենցաղային թեմաները, քան միջազգային համագործակցության ռազմավարական ուղղությունները։