Հունիսի 7-ին կայանալիք խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ քաղաքացիները կընտրեն ոչ միայն նոր Ազգային ժողով, այլև երկրի ռազմավարական ուղղությունն առաջիկա տարիների համար՝ շարունակե՞լ արագացված ինտեգրումը Եվրամիության հետ, թե՞ վերադառնալ Ռուսաստանի ազդեցության ուղեծիր․ գրել է Deutsche Welle-ն։
Թեկնածուների միջև հիմնական բաժանարար գիծն արտաքին քաղաքականության մեջ է։ Իշխող կուսակցությունը ձգտում է մերձեցման Եվրամիության հետ՝ աստիճանաբար հեռանալով Ռուսաստանից և ՀԱՊԿ-ից։ Միևնույն ժամանակ՝ Երևանը խորացնում է իր երկխոսությունը Վաշինգտոնի հետ։
Փաշինյանի կուսակցության նախընտրական ծրագրում Ռուսաստանի հետ հարաբերություններն այլևս չեն նկարագրվում որպես «դաշնակցային», այլ որպես «վերափոխվող» կապեր, որոնք Երևանը ձգտում է կառուցել նոր իրողությունների հիման վրա։ Սա բացատրվում է արտաքին քաղաքականության դիվերսիֆիկացիայով, որի էությունը ձևակերպվում է որպես անցում «մեկ աշխարհաքաղաքական կենտրոնից կախվածությունից դեպի շատերից կախվածություն»։
Արդյունքը Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների նկատելի սառեցումն է։
Ընդհակառակը՝ հիմնական ընդդիմադիր ուժերը գաղափարապես դեմ են կառավարությանը այս հարցում: Ունենալով զգալի ֆինանսական և լրատվական ռեսուրսներ՝ նրանք պնդում են Մոսկվայի հետ լիարժեք ռազմավարական դաշինքի վերականգնման վրա՝ Ռուսաստանը դիտարկելով որպես անվտանգության և Երևանի ու Բաքվի միջև խաղաղության գործընթացի հիմնական երաշխավոր:
Վարչապետ և իշխող կուսակցության առաջնորդ Նիկոլ Փաշինյանը, ով ակտիվորեն մասնակցում է նախընտրական քարոզարշավին, այն կառուցում է «պատմականից» «իրական Հայաստանին» անցնելու թեզի վրա: Կառավարությունը պնդում է, որ 1990-ականների սկզբին երկրի քաղաքական ինքնությունը մեծապես սահմանող ղարաբաղյան շարժումը փակել է իր դռները:
Փաշինյանի թիմը որպես հիմնական փաստարկ օգտագործում է Բաքվի հետ նախաստորագրված խաղաղության պայմանագիրը և 2025 թվականի Վաշինգտոնի խաղաղության հռչակագիրը:
Ընդդիմությունը կտրուկ քննադատում է այս մոտեցումը: Դրա առաջնորդները պնդում են, որ Երևանը պետք է իր օրակարգում պահի արցախցիների՝ իրենց տները վերադառնալու իրավունքի հարցը: Ավելին, ընդդիմադիր ուժերը մեղադրում են կառավարությանը Հայաստանում «300,000 ադրբեջանցիներով» վերաբնակեցնելու պատրաստ լինելու մեջ՝ պնդում, որը խթանվում է Բաքվի «Արևմտյան Ադրբեջանի» հայեցակարգով։
Մինչդեռ կառավարությունը «ադրբեջանցիների վերադարձի» վերաբերյալ ցանկացած հայտարարություն անվանում է «հոգեբանական տեռոր» և «հետախուզական գործունեություն»՝ խոստանալով դադարեցնել դրանք ընտրություններում հաղթելուց հետո։
Ընդդիմությունը իր քարոզարշավը կառուցում է հետևյալ կարգախոսի շուրջ. «կա՛մ դուք գնացեք ընտրությունների, կա՛մ ադրբեջանցիները կգան»։ Համացանցում տարածվում է նաև հակադարձ պատմություն. եթե ռուսամետ ուժերը հաղթեն, «մեր զինվորները կուղարկվեն Ուկրաինայում կռվելու Ռուսաստանի կողմից»։
Ընթացիկ ընտրարշավի առանձնահատկություններից են նաև Ռուսաստանի կողմից ընտրությունների վրա ազդելու իր լծակների օգտագործման մասին քննարկումները: Ընտրությունների օրվա մոտենալուն զուգընթաց՝ «Ռոսսելխոզնադզորի» կողմից տնտեսական սահմանափակումները կուտակվում են մեկը մյուսի հետևից։
Ավելին՝ Ռուսաստանի էներգետիկայի նախարարությունը վերջերս տեղեկացրել է Երևանին 2013 թվականի Հայաստան գազի և նավթամթերքի արտոնյալ մատակարարումների մասին համաձայնագրի հնարավոր կասեցման մասին։
Ընտրարշավի տեղեկատվական միջավայրը շարունակում է լարված մնալ։
Ընդդիմության համար ընդհանուր իրավիճակը սրվում է իրավապահ մարմինների կոշտ գործողությունների պատճառով: Իրավապահ մարմինները գրեթե ամեն օր հրապարակում են օպերատիվ նյութեր և հեռախոսազրույցների ձայնագրություններ: Այս տեղեկատվությունը դառնում է «Ուժեղ Հայաստան» և «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունների պաշտոնյաների դեմ պարբերաբար քրեական գործերի հիմք, որոնք մեղադրվում են խոշորածավալ ընտրակաշառքի մեջ: