Գեորգի Մկրտչյանին Մեղրիում և Ագարակում բոլորը ճանաչում են և հարազատաբար անվանում են Ժորա ձյաձյա։ Նա տեղական հեղինակություն է։
Ժորա ձյաձյան ապրում է Արաքս գետի բարձր ափին գտնվող տանը՝ հենց Իրանի սահմանին մոտ։ Տունը շրջապատված է հրաշալի այգով, և այդ այգում ամեն ինչ կա՝ ծաղիկներ, պտղատու ծառեր, ստվերոտ ծառուղիներ, գեղեցիկ ամառանոցներ և Արաքսի ու ափամերձ թփուտների հիասքանչ տեսարան։ Այգու մուտքը բաց է բոլոր հյուրերի համար՝ պայմանով, որ աղբ չթափեն, ծաղիկներն ու ծառերը չվնասեն։ Հյուրերին մուտքի մոտ դիմավորում է խոզուկի պատկեր՝ որպես հիշեցում։
Իր այգին Ժորա ձյաձյան անվանել է «Կազակաշեն»՝ մանկության իր մականվան հիշատակին։ Փոքրիկ Գեորգիին կազակ էին ասում նրա անհնազանդ ու անհանգիստ բնավորության համար։ Իր տարիքի մասին Ժորա ձյաձյան մշուշոտ է խոսում՝ «երկու անգամ քառասուն ու մի պոչիկ»։ Չնայած հարգելի տարիքին՝ Ժորա ձյաձյան լի է էներգիայով և լուսաբացից մինչև մայրամուտ աշխատում է անխոնջ։ Նրա վանդակավոր աշխատանքային բաճկոնը գունաթափվել է արևից, իսկ կոշիկներին հողակտորներ են կպել։ Նա կոշտացած ձեռքերով բերրի Մեղրիի հողում աճեցնում է թուզ, նուռ, խաղող, դեղձ, սալոր, ծիրան, սերկևիլ, խնձոր, նուշ, բանան և կիվի։ «Ինչ ցանես՝ կաճի։ Մի քանի տարի առաջ սև ձիթապտուղ տնկեցի, արդեն առաջին բերքն եմ հավաքել։ Համեղ են ու խոշոր, խանութի արտասահմանյաններից լավը», – պատմում է Ժորան։ Իր ձեռքով աճեցրած ամբողջ համեղ բերքը Գեորգի Լևոնովիչը բաժանում է ուրիշներին։ «Այստեղ ոչինչ վաճառքի համար նախատեսված չէ։ Միակ խնդրանքը՝ աղբ չթափել և չպոկել չհասած պտուղները», – կրկնում է Ժորա ձյաձյան։
Ծնունդով մեղրեցի Ժորա ձյաձյան երկար տարիներ ապրել է Սանկտ Պետերբուրգում։ Մի քանի տարի առաջ առողջական խնդիրներ են առաջացել, իսկ սրտի ծանր վիրահատությունից հետո նա որոշել է վերադառնալ հայրենի եզերք՝ մանկության երազանքի հետևից։ «11 տարեկանում, Արաքսի ափին, ես մտադրվեցի այգի հիմնել։ Աստծուց 3 տարի խնդրեցի՝ ծառեր տնկելու և մի փոքր տեսնելու, թե ինչպես են աճում։ Անցել է 5 անգամ 3 տարի», – ժպտում է Ժորա ձյաձյան։
Ընտանիքը մնացել է Պիտերում, բոլորն ունեն աշխատանք ու գործեր։ Ժորա ձյաձյային ընկերակցում են երկու շներ ու բազմաթիվ այցելուներ։ Օրվա ընթացքում տասնյակ մարդիկ են գալիս, տեղացիները ընտանիքներով, երեխաներով են այցելում, իսկ արտասահմանցի զբոսաշրջիկներ ամիսը մոտ հազար մարդ է այցելում։ Հյուրերին Ժորա ձյաձյան դիմավորում է արևից խանձված դեմքի ժպիտով։ Թեև նրա պահանջներն արդար են, այցելուները երբեմն անտեսում են դրանք։ Ասում են՝ մի անգամ նա խիստ նկատողություն է արել բարձր պաշտոնյայի, որը նետել էր ծխախոտի մնացորդը։
«Երբ սկսում էի, չէի էլ պատկերացնում՝ ինչ հաջողություն կունենա։ Տեղացիները կարծում էին՝ խելագար ծերունի է եկել։ Իսկ երբ այգին ծաղկեց, բոլորը զարմացան, որ այդքան լքված տեղը կարելի էր վերածել ծաղկանոցի», – ասում է Ժորա ձյաձյան։
Այգու ստվերոտ անկյունում՝ երկու նոճիների միջև, նստարան կա, որտեղից բացվում է Արաքսի հիասքանչ տեսարանը։ Այստեղ կարելի է երազել, ցանկություն պահել, և այն անպայման կկատարվի։