Ամերիկյան Reach Power և Gambit ընկերությունները հայտարարել են SWARM նախագծի մեկնարկի մասին, որը ֆինանսավորում է ստացել ԱՄՆ պաշտպանության նախարարության Օպերատիվ էներգետիկ հնարավորությունների կատարելագործման հիմնադրամից, գրում է Interesting Engineering-ը։
Նախագծի նպատակն է ստեղծել անօդաչու սարքերի խմբեր, որոնք կկարողանան գործել գրեթե անընդհատ՝ արհեստական բանականության և էներգիայի անլար փոխանցման տեխնոլոգիայի համադրության շնորհիվ։
Այսօր Group 1 դասի փոքր ռազմական անօդաչու սարքերի մեծ մասը մեկ մարտկոցի լիցքավորմամբ կարող է օդում մնալ մոտ 30 րոպե։
Առաջադրանքի մի մասը կատարելուց հետո դրանք ստիպված են վերադառնալ մարտկոցները փոխարինելու կամ վերալիցքավորելու համար, ինչը պահանջում է ժամանակ, անձնակազմ և լրացուցիչ լոգիստիկա։
Մարտական գործողությունների պայմաններում մարտկոցների մատակարարումն ու դրոնների մեծ խմբերի սպասարկումը դառնում են լուրջ խնդիր։
Նոր համակարգը առաջարկում է այլ մոտեցում։ Վայրէջքի փոխարեն անօդաչու սարքերը կկարողանան էներգիա ստանալ անմիջապես առաջադրանքը կատարելիս։
Դրա համար կօգտագործվի էներգիայի ուղղորդված փոխանցման տեխնոլոգիա՝ ռադիոհաճախական ճառագայթման միջոցով։ Դրոնին բավական կլինի մոտենալ նախապես սահմանված կետին, որտեղ այն կստանա անհրաժեշտ լիցքը՝ առանց օպերատորի մասնակցության և առանց առաքելությունը ընդհատելու։
Նախագծում առանցքային դեր ունի Gambit ընկերության արհեստական բանականությունը։ Յուրաքանչյուր սարք ինքնուրույն կհետևի լիցքավորման մակարդակին, կգնահատի ընթացիկ առաջադրանքները և կընտրի էներգիայի համալրման օպտիմալ պահը։
Ալգորիթմները թույլ կտան խմբին իրական ժամանակում համակարգել բոլոր մասնակիցների գործողությունները՝ մեքենաների միջև բաշխելով էներգետիկ ռեսուրսները և պահպանելով մշտական ներկայություն տրված շրջանում։
Reach Power-ի հիմնադիր Քրիս Դավլանտեսի խոսքով՝ այսօր խմբի աշխատանքի տևողությունը սահմանափակվում է բացառապես մարտկոցների տարողությամբ։
Օդում ավտոմատ վերալիցքավորման հնարավորությունը վերացնում է այդ սահմանափակումը և բացում նոր սերնդի ինքնավար համակարգերի ներուժը։
Մշակողները կարծում են, որ տեխնոլոգիան հատկապես պահանջված կլինի այն խնդիրների համար, որոնք պահանջում են երկարատև դիտարկում և անընդհատ ներկայություն։
Դրանց թվում են հետախուզությունը, սահմանների վերահսկումը, անօդաչու սարքերին հակազդելը, հակաօդային պաշտպանությունը և ռազմական օբյեկտների պահպանությունը։
ԱՄՆ պաշտպանության նախարարության ներկայացուցիչները նշում են, որ նման լուծումների նկատմամբ հետաքրքրությունն աճում է, քանի որ ժամանակակից բանակները անցնում են ավելի ու ավելի ինքնավար համակարգերի։
Եթե տեխնոլոգիան հաջող լինի, փոքր դրոնների խմբերը կկարողանան ապահովել թիրախի գրեթե անընդհատ հսկողություն՝ ազատվելով մարտկոցների մշտական փոխարինման և մատակարարման բարդ լոգիստիկայի անհրաժեշտությունից։