Խորհրդարանում եզդիական համայնքը ներկայացնող, իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավոր Ռուստամ Բաքոյանը հանդես եկավ կոչով՝ առաջարկելով մեկ րոպե լռությամբ հարգել Սինջարում եզդիների ցեղասպանության զոհերի հիշատակը։ Խորհրդարանը ոտքի կանգնեց և հարգեց այդ առաջարկը։
Մի պահ, որը շատ բան ասաց…
Ազգին հարգում են նախ և առաջ նրա պատմական հիշողությամբ։ Եթե ուժ չունես պայքարելու, եթե չես կարող պաշտպանել արդարությունը, գոնե մի՛ ուրացիր քո անցյալը։ Որովհետև հիշողությունն այն զենքն է, որով ժողովուրդը շարունակում է ապրել, դիմադրել և պահպանել իր ինքնությունը։
Եվ այստեղ է ամենացավոտ հարցը․ 2018 թվականից հետո մեր խորհրդարանում քանի՞ անգամ է եղել դեպք, երբ որևէ մեկը բարձրաձայնել է Հայոց ցեղասպանության, հետագայում՝ Արցախի հայաթափման օրը և առաջարկել ոտքի կանգնել՝ հարգելու մեր հայրենակիցների հիշատակը։
Ի դեպ Էդգար Ղազարյանը այս նստաշրջանում զոհերի համար բոլորին «ոտքի կանգնեցրեց», չնայած ՔՊ-ն դա չներեց նրան և գործի դրեց վարկաբեկման իր մեքենան։ Քանի՞ անգամ է պետական բարձր ամբիոնից արժանի տեղ տրվել այն ցավին, որը կրել է հայ ժողովուրդը։
Աշխարհի բազմաթիվ երկրներ ճանաչել են Հայոց ցեղասպանությունը։ Բայց մեր իսկ խորհրդարանում այս տարիների ընթացքում եղե՞լ է մեկը, ով առաջարկել է կանգնել և հիշել այդ օրը՝ որպես ազգային հիշողության և արժանապատվության պարտք։ Բաքոյանը պարզապես հիշեցրեց իշխանությանը, որ որ հայոց ցեղասպանություն էլ է եղել։ Եվ իշխանությունը դա չպիտի մոռանա ու հանի իր օրակագից։