Author: Julbaz

Լրագրող Ոսկան Սարգսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Արցախի խաղաղ բնակչության դեմ ֆոսֆոր, ծանր զենքեր կիրառած Իլհամ Ալիևն արժանացել է խաղաղության և հաշտեցման Գերնիկայի մրցանակի։ Դա նույնն է, որ մանկապիղծին մանուկների բարեկամի կոչում շնորհեն։ Մրցանակը ստանալու առիթվ Իլհամ Ալիևը հայտարարել է․ «Մեր երկու հասարակություններն էլ արդեն զգում են խաղաղության իրական օգուտները տնտեսական, առևտրային և այլ ոլորտներում: Այսօր Ադրբեջանը երրորդ երկրներից իր տարածքով ապահովում է սեփական նավթամթերքի, ինչպես նաև ցորենի և այլ ապրանքների արտահանումը Հայաստան»։ «Խաղաղասեր» Իլհամ Ալիևը խոշտանգում է, դատում հայ գերիներին, օկուպացրած պահում Հայաստանի սահմանամերձ տարածքները, չի ճանաչում ՀՀ տարածքային ամբողջականությունը և ինքնիշխանությունը, խաղաղության պայմանագիր չի կնքում, պահանջում է «անկլավների» հանձնումը, «300 հազար ադրբեջանցիների վերադարձը Արևմտյան Ադրբեջան», հակահայկական քարոզչություն է անում։ Բոլոր ողջամիտ մարդիկ կողմ են խաղաղությանը, սակայն խաղաղության մասին հայտարարող Իլհամ Ալիևի վարքից խաղաղության հոտ չի փչում»։

Քաղաքագետ Սուրեն Սուրենյանցի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն «խստորեն դատապարտել է» Երևանում Թուրքիայի դրոշի այրումը՝ կոչ անելով պատասխանատվության ենթարկել միջադեպի մասնակիցներին և պնդելով, որ նման գործողությունները չեն կարող արդարացվել խոսքի ազատությամբ։
     Դրոշի այրումն, անշուշտ, չի կարելի համարել քաղաքական մշակույթի ընդունելի դրսևորում։ Սակայն Բաքվի արձագանքի հիմքում, իհարկե, արժեքային բաղադրիչը չէ:
     Նախ՝ ակնհայտ է ընտրողական մոտեցումը։ Ադրբեջանը շտապում է դատապարտել մասնավոր անձանց գործողությունը այլ երկրի մայրաքաղաքում, այն դեպքում, երբ պետական մակարդակով վանդալիզմի ակտ է իրականացնում՝ ոչնչացնելով Ստեփանակերտի Մայր տաճարը:
     Երկրորդ, Բաքուն արձագանքում է ոչ թե իր, այլ Թուրքիայի պետական խորհրդանիշի այրմանը՝ դրանով ոչ միայն ընդգծելով իր դաշնակցային հարաբերությունները, այլև փորձելով ազդել Հայաստանի ներքին օրակարգի վրա՝ ձևավորելով «թույլատրելիի սահմանները»։
     Սա, ըստ էության, Բաքվի քաղաքական ուղերձն է՝ ուղղված ինչպես հանրությանը, այնպես էլ պետական ինստիտուտներին՝ փորձելով ազդել Հայաստանի ներքին հարաբերությունների և որոշումների վրա։
     Ճիշտ այնպես, ինչպես Սահմանադրությունը փոխելու պահանջը:
     Բաքվի այս արձագանքը կապված չէ միայն դրոշի այրման հետ։ Այն մաս է կազմում ավելի լայն ռազմավարության՝ Հայաստանի վրա ճնշում գործադրելու, նրա ներքին օրակարգը ձևավորելու և «հաղթողի» դիրքից թելադրելու, թե ինչ է «թույլատրելի»»։