Category: Hraparak

ԱԺ նիստում «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մեսրոպ Մանուկյանը ՔՊ-ական պատգամավոր Լիլիթ Մինասյանին հարց ուղղեց՝ կապված խորհրդարանական մշտական հանձնաժողովների լիազորությունների վերաբաշխման հետ։

Մանուկյանը հիշեցրեց, որ Լիլիթ Մինասյանը Բաբկեն Թունյանին ներկայացնելիս նրան բնութագրել էր որպես հանձնաժողովների նախագահների շրջանում ամենաարդյունավետներից մեկը։ Նա հարցրեց, թե այդ դեպքում ինչով է պայմանավորված, որ Տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախկին լիազորությունների մի մասը փոխանցվել է այլ հանձնաժողովների։ Մասնավորապես, ֆինանսաբյուջետային և հարկային ուղղությունները վերապահվել են համապատասխան հանձնաժողովին, իսկ էներգետիկ ոլորտի զգալի հատվածը՝ տարածքային կառավարման ուղղությամբ աշխատող հանձնաժողովին։

Մանուկյանի հարցին ՔՊ խմբակցության պատգամավորները տեղից արձագանքեցին, ինչի հետևանքով ընդդիմադիր պատգամավորը դիմեց նիստը նախագահողին։

«Պարոն Կոնջորյան, կարծում եմ՝ եթե ես էլ ամեն անգամ տեղից արձագանքեմ, դրական ոչինչ չի լինի»,– նշեց նա։

Լիլիթ Մինասյանի խոսքով՝ հանձնաժողովի նախագահի արդյունավետությունը պետք չէ նույնացնել հանձնաժողովի գործունեության հետ։ Նա պարզաբանեց, որ լիազորությունների վերաբաշխումը կապված է կառավարության կառուցվածքային փոփոխությունները Ազգային ժողովի հանձնաժողովների ոլորտներին համապատասխանեցնելու անհրաժեշտության հետ։

Մանուկյանը, սակայն, չհամաձայնեց այդ հիմնավորման հետ։ Նրա խոսքով՝ կառավարության ներկայիս կառուցվածքում ընդգրկված ոլորտները նախկինում ևս գտնվել են համապատասխան նախարարությունների պատասխանատվության ներքո։

«Նախկինում էլ էներգետիկ ոլորտը գտնվում էր ՏԿԵՆ-ի համակարգում, հետևաբար հարցիս դուք չպատասխանեցիք»,– հակադարձեց պատգամավորը։

ՀՀ, ք․ Երևան Մաշտոց 4, բն 41

“HRAPARAK DAILY”
Limited Liability Company (LLC)

apt. 41, 4 Mesrop Mashtots Ave 0010 Yerevan, Armenia

Director: Armine
Ohanyan

Երեկվա միջադեպից հետո «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Էդգար Ղազարյանն այսօր վերադարձել է նիստերի դահլիճ։

Ղազարյանն այսօր չի նստել իր նախկին տեղում, որտեղ նստում էր նոր խորհրդարանի աշխատանքի մեկնարկից ի վեր։ Նա տեղափոխվել է դահլիճի վերջին շարք՝ ավելի մոտ ընդդիմադիր «Հայաստան» խմբակցության պատգամավորներին։

Նիստի սկզբում ԱԺ նախագահ Ռուբեն Ռուբինյանը դիմեց Ղազարյանին՝ հարցնելով՝ ասելիք ունի՞։ Ընդդիմադիր պատգամավորը պատասխանեց, որ հարցը նման ձևաչափով քննարկում չի պահանջում։

Ռուբինյանն այնուհետև «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանից հետաքրքրվեց՝ նա ասելիք ունի՞, Կարապետյանը պատասխանեց՝ ոչ։

Նարեկ Կարապետյանը երեկ հայտարարել էր, որ Էդգար Ղազարյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը խմբակցությունում կքննարկեն և հետագա քայլերի մասին տեղյակ կպահեն։ «Ուժեղ Հայաստանը» դեռ չի հայտնել՝ ինչ եզրահանգման է եկել։

Ազգային ժողովում շարունակվում է հերթական նիստը, որի օրակարգում մշտական հանձնաժողովների նախագահների ընտրության հարցերն են։

Նիստի մեկնարկից առաջ տեղի է ունեցել նաև պատգամավորների տեղերի փոփոխություն։ Մասնավորապես, «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Էդգար Ղազարյանը, երեկվա հայտնի միջադեպից հետո, փոխել է իր նստատեղը։

«Հրապարակի» զրուցակիցը Տեր Վրթանես քահանա Բաղալյանն է:

– Իշխանական պատգամավորներից մեկն օրերս հայտարարել է, որ Ադրբեջանի հոգեւոր առաջնորդն իրական հոգեւոր առաջնորդ է, իսկ Գարեգին Բ կաթողիկոսը՝ ոչ: Իշխանական մեկ այլ պատգամավոր էլ նշում է, որ եթե Վեհափառը խնդիր ունի համոզելու, որ ինքը վեհափառ է, ապա դա նշանակում է, որ բնավ վեհափառ չէ: Նկատենք նաեւ, որ խորհրդարանում կաթողիկոսի հարցը բավականին կտրուկ է դրված: Ընդդիմադիրները սեղաններին են հարվածում, երբ իշխանականները Վեհափառին դիմում են «Կտրիճ Ներսիսյան» անունով, իշխանականներն էլ ընդդիմադիրներից հետ չմնալու համար նույն գործողությունն են կատարում, երբ ընդդիմությունն իր խոսքում նշում է «կաթողիկոս»: Ի՞նչ գնահատական կտաք այս ամենին:

– Իրականում, թե ում կընդունեն ՔՊ-ականները, ինչ հավատքի կդավանեն եւ ում կհամարեն իրենց հոգեւոր առաջնորդը, դա, անկեղծ ասած, ինձ քիչ է հետաքրքրում, դա իրենց խղճի ու կրոնի ազատության տիրույթում է, իրենք գիտեն, սակայն, ցավոք, ես նկատում եմ, որ հատկապես իշխանական ֆրակցիայի կին պատգամավորները չափազանց շատ են թիրախավորում Վեհափառին, ես կարծում եմ, որ դա իրենց ինչ-որ տեղից ուղղորդում են, ես դա նաեւ կապում եմ կանանց իրավունքների թեմայի հետ, որ իբրեւ այլեւս ազատ են ու ամեն կերպ, ամեն հարմար առիթով արծարծում են կաթողիկոսի թեման, կաթողիկոսին վիրավորելով, նրան ավազանի անունով դիմելով եւ այլն: Այստեղ, նախ, կա դաստիարակության հարց: Վեհափառը, անկախ ամեն ինչից, իրենց ծնողի տարիքին է: Վեհափառի գործունեությունն իրենց ողջ կուսակցության գործունեությունից ավելի մեծ է, մեծ է նաեւ նրա վաստակը: Վեհափառի անձնագրում գրված է՝ Գարեգին Երկրորդ: Եթե մեկի անձնագրում գրված է այդպես, սակայն ինչ-որ ՔՊ-ականներ որոշում են, որ նրան պետք է այլ անունով դիմեն, ապա դա առնվազն կոռեկտ չէ: Ես կարծում եմ, որ մեծ մասամբ այս ամենն արվում է հավատացյալ զանգվածին վիրավորելու համար: Այս մարդիկ իրենց հայտարարություններով վնասում են հավատացյալների հոգեւոր զգացմունքները, որը եւս կոռեկտ չէ: Ինչպե՞ս կարելի է Ամենայն հայոց հայրապետին դիմել ավազանի անունով: Սահմանադրության խախտումով միջամտում են Եկեղեցու ներքին գործերին, դրա համար փորձում են դատել Վեհափառին, ինչը նույնպես անընդունելի է:

– Իսկ այդ դատական գործին ի՞նչ գնահատական կտաք:

– Ինչպես գիտեք, այն վերաբերում է Արման Սարոյանին, որն արժանի կերպով կարգալույծ է արվել հոգեւորականին ոչ հարիր պահվածք ցուցաբերելու պատճառով, եկեղեցական լրջագույն կանոններ խախտելու համար: Ու մեկ էլ հանկարծ տեսնում ենք, որ Վեհափառի դեմ գործ են հարուցում՝ Արման Սարոյանին կարգալույծ անելու համար: Դատավորն ինքնաբացարկ հայտնեց, սակայն նա ավելի ճիշտ կլիներ, եթե ինքնաբացարկի փոխարեն գործը կարճեր: Դատարանը չունի իրավունք՝ Եկեղեցու հոգեւոր կանոններին վերաբերող հարցեր քննելու: Մենք տեսնում ենք, որ ՔՊ կուսակցության ղեկավարը դատական համակարգն իր ձեռքն է վերցրել եւ ում ուզում է, բանտարկում է, ում ուզում է, ազատում է, բայց նա պարտավոր է լինել ժողովրդավար եւ հարգել Սահմանադրությունը: Կարգազանց եպիսկոպոսին արժանի կերպով է Վեհափառը հեռացրել եկեղեցուց, նա հեռացվել է ամբողջ հոգեւոր դասի դիմումների հիման վրա: Ինչպես գիտենք ` Վեհափառը մյուս տիրադավների հանդեպ հանդուրժողաբար է տրամադրված, Արման Սարոյանին հանդուրժելու համար էլ Վեհափառին շատ են քննադատել, քննադատել են նաեւ «Նոր Հայաստան՝ նոր հայրապետ» հակաեկեղեցական ակցիայի շրջանակներում, ու մեկ էլ տեսնում ենք, որ նման վարք ունեցող հոգեւորականի համար իշխանությունը խիստ մտահոգվում է:

Նիկոլ Փաշինյանն օգոստոսի 13-ին լրագրողների հարցերին պատասխանելիս պնդում էր, թե ուզում է բարեկամաբար լուծել երկաթուղու խնդիրը եւ չի ուզում գնալ «ինչ-որ սուր լուծումների»: Բարեկամական լուծումն ու կոմպրոմիսը, ըստ նրա, այն է, որ Ռուսաստանը հայկական երկաթուղու հանդեպ իր կոնցեսիոն իրավունքը վաճառի երրորդ կողմին:

«Այդ վաճառքը կարող է լինել ամբողջական, կարող է լինել մասամբ, այսինքն՝ ինչ-որ որոշակի, բաժնետիրական որոշակի կոնֆիգուրացիաներ կարող են լինել, որտեղ տոկոսային բաշխվածությունը լինի այնպես, որ Հայաստանի միջազգային տրանսպորտային ցանցին ինտեգրվելու այս պատմական հնարավորությունը չխոչընդոտվի»,- վերջին ճեպազրույցի ժամանակ ասել է Փաշինյանը:

Իսկ ինչո՞ւ է նա առհասարակ ցանկանում երկաթուղու կառավարումն ամեն գնով խլել ՌԴ-ից, որի պայմանագրային ժամկետը մինչեւ 2038 թվականն է: Ըստ Փաշինյանի, Ռուսաստանի կոնցեսիայի տակ լինելու հանգամանքը խանգարում է մեզ ինտեգրվել միջազգային տրանսպորտային ցանցին: Թերեւս խոսքը Թրիփփի մասին է: «Մենք մարդկանց ասում ենք՝ բայց այստեղ հնարավորություններ կան, մենք ենք առաջարկում, իրենք խուսափում են այդ թեմայից, եւ մենք արդյունքում հասկանում ենք, որ դրա պատճառն այն է, որ մեր երկաթուղին գտնվում է ռուսական կոնցեսիայի ներքո»,- բացատրում է Փաշինյանը:

Ռուսական կողմը Փաշինյանի այս մոտեցումը, ինչպես հայտնի է, չի ողջունում: «Ռուսական երկաթուղիներ» ընկերության գործադիր տնօրեն Օլեգ Բելոզերովն ավելի վաղ հայտարարել էր, որ եթե հայկական կողմը մտադիր է փոխել կամ դադարեցնել կառավարման պայմանները, ուրեմն պետք է վերադարձնի իրենց ներդրումները, որոնք 2008 թվականից մինչ օրս կազմում են 400 մլն դոլար:

Փաշինյանը վաճառքի առաջարկը բարեկամական լուծում է համարում, իսկ Ռուսաստա՞նը: «Հրապարակի» հարցին պատասխանելով՝ ՌԴ Պետդումայի ԱՊՀ հարցերով, եվրասիական ինտեգրման եւ հայրենակիցների հետ կապերի հանձնաժողովի նախագահի առաջին տեղակալ Կոնստանտին Զատուլինն ասում է. «Այո, շատ «բարեկամական» քայլ է կոնցեսիան հետ վերցնելը, որի մեջ այդքան գումար ու ջանք են ներդրված, այն էլ՝ Հայաստանի ու Ռուսաստանի համար այս դժվարին պահին: Այո, սա «բարեկամական» լուծում է: Կարծում եմ՝ պարոն Փաշինյանը հավատարիմ է ինքն իրեն՝ մանիպուլյացիաներ անել, երբ բանը վերաբերում է հասարակական կարծիքին, բայց հուսամ, որ մարդիկ դրանց չեն տրվի: Սա Ռուսաստանի հանդեպ թշնամական քայլերից հերթականն է, որոնք նա ձեռնարկում է հետեւողականորեն ու հատկապես 2022 թվականից հետո»:

Պաշտոնական բացատրությունը, թե Ռուսաստանի կողմից երկաթուղու կառավարումը խանգարում է Հայաստանին ինտեգրվել միջազգային տրանսպորտային ցանցերին, նա ծիծաղելի է համարում: «Փաստորեն, նա Ամերիկա է բացում: Պարզվում է՝ մենք, որպես պետություն, գոյություն չենք ունեցել մինչեւ հիմա եւ Հայաստանի կառավարության, Փաշինյանի շնորհիվ գիտակցեցինք մեր թերությունները՝ ինտեգրացիայի բացակայությունը: Սա ուղղակի ծիծաղելի է»:

Ըստ նրա, 400 մլն դոլար ներդրումների վերադարձի պահանջը միանգամայն ռեալ է եւ կարող է ներկայացվել Հայաստանին: «Ես ծանոթ չեմ համաձայնագրերի մանրամասներին, բայց վստահ եմ, որ դրանք պետք է պահպանվեն»,- ասում է Զատուլինը:

Նա հիշեցնում է, որ պատմության մեջ քիչ չեն դեպքերը, երբ զարգացող երկրները փորձել են պետականացնել արեւմտյան պետություններին պատկանող կոնցեսիաները, տիրապետման կամ վարձակալության իրավունքները, ինչին Արեւմուտքը կոշտ հակազդեցություն է ցուցաբերել։ «Օրինակ, ի պատասխան Սուեզի ջրանցքի պետականացմանը՝ Մեծ Բրիտանիան եւ Ֆրանսիան, Իսրայելի հետ համատեղ, փորձեցին «բարեկամական» ագրեսիա իրականացնել Եգիպտոսի դեմ: Կամ, ասենք, Իրանում, երբ Մոհամմադ Մոսադեղը պետականացրեց նավթային կամպանիաները, ի պատասխան՝ արեւմտյան ուժերը կազմակերպեցին պետական հեղաշրջում՝ տապալելով նրա կառավարությունը: Ահա, այսպիսի մանրուքներ են ուղեկցում նմանատիպ գործողություններին: Իհարկե, մենք Արեւմուտք չենք, մենք մեզ այլ կերպ ենք պահում: Ամեն դեպքում, սա «բարեկամական» մանրուք չէ, այլ բացարձակ անխիղճ ոտնձգություն նրա կողմից»,- նշեց Պետդումայի պատգամավորը:

Թուրքիայի խորհրդարանում օրերս հնչել են կոչեր՝ վերջ դնել Աբխազիայի մեկուսացմանը։ Տեղի է ունեցել մամուլի ասուլիս, որին մասնակցել են ներկայացուցիչներ ոչ միայն աբխազական սփյուռքից։ Ավանդաբար նրանք ակտիվորեն պայքարում են, որպեսզի Աբխազիան դուրս գա միջազգային մեկուսացումից։ Ասուլիսին մասնակցել են նաեւ թուրքական խորհրդարանի մի քանի ֆրակցիաների պատգամավորներ։

Գլխավոր հարցը, որը քննարկվել է, կապված է եղել այն բանի հետ, որ Թուրքիան պետք է ճանաչի աբխազական անձնագրերը որպես օրինական փաստաթղթեր, եւ դրանցով հնարավոր լինի մուտք գործել Թուրքիայի տարածք։ Այս մասին գրում է ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովն իր վերլուծականում։ Նա նկատում է, որ տեղի ունեցածը պաշտոնական գործողություն չէ։ Ո՛չ թուրքական խորհրդարանը, ո՛չ կառավարությունը որեւէ քայլ չի ձեռնարկել այդ ուղղությամբ։ Ավելին, պաշտոնապես Թուրքիան շարունակաբար աջակցում է Վրաստանի տարածքային ամբողջականությանը։ Սա ավելի շատ նման է ոչ այնքան Աբխազիան դիվանագիտական առումով ճանաչելուն, որքան իրականություն դարձնելու այն, որ Աբխազիան ապամեկուսացվի փաստացի կերպով։ Այսինքն՝ հնարավոր լինի հաղորդակցություն՝ առանց դիվանագիտական ճանաչման։ Նման «փորձ» Անկարան ունի՝ կապված Հյուսիսային Կիպրոսի հետ։

Նիկոսիայից ոչ շատ հեռու գտնվող Էրջանի օդանավակայանի գործելը թերեւս դրա ապացույցն է։ Այստեղ հարցն այլ է։ Ամենայն հավանականությամբ, Անկարան տրամադրություններ է շոշափում։ Թեկուզեւ այս տարի վերահաստատվել է Անկարա-Բաքու-Թբիլիսի գծով՝ մեկմեկու տարածքային ամբողջականության ճանաչումը, սակայն կարծես թե Աբխազիայի ապամեկուսացումն արդեն զուտ աբխազական սփյուռքի օրակարգից Թուրքիայում սկսել է դուրս գալ ու բարձրանալ միջկուսակցական քննարկումների քաղաքական օրակարգ։ Քննարկումներն ընթանում են արդեն թուրքական խորհրդարանի պատերի ներսում։