julbaz.mediamonitoring.am

Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը հայտարարել է, որ հավանություն չի տալիս Իրանի լիակատար ոչնչացման գործողություններին։ «Ռիա Նովոստի»-ի փոխանցմամբ՝ այս մասին նա ասել է Իսպանիայի վարչապետ Պեդրո Սանչեսի հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ։

Նշվում է, որ Էրդողանը հավելել է, որ նաև չի աջակցում տարածաշրջանի երկրների նկատմամբ Իրանի դիրքորոշմանը։ Նա նաև ընդգծել է, որ պետք է պաշտպանել խաղաղությունը և կենտրոնանալ դիվանագիտության վրա։

Քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պատմաբան Արմեն Այվազյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Եվ այսպես, մոտավորապես հինգ ժամից՝ վաղը, Երևանի ժամանակով ժամը 04:00-ին, լրանում է ԱՄՆ նախագահ Դ. Թրամփի՝ Իրանին ներկայացրած վերջնագրի ժամկետը։ Թրամփը, ոչ ավել, ոչ պակաս, սպառնում է Իրանին ցեղասպանությամբ՝ «ամբողջ քաղաքակրթության» բնաջնջմամբ։ Նա խոստացել է ոչնչացնել Իրանի բոլոր էլեկտրակայաններն ու կամուրջները։
     Հասկանալի է, որ բոլորը ոչնչացնել չի կարող, քանի որ էլեկտրակայանների թիվը հասնում է մոտ 400-ի, իսկ կամուրջների թիվը շատ-շատ է. այն իրականում անհնար է հաշվարկել՝ Իրանը լեռնային երկիր է։ Սակայն խոշոր էլեկտրակայաններն ու կարևոր կամուրջները շարքից հանել կարող է։ Իհարկե, դրան կհետևի Իրանի չափազանց ուժգին պատասխանը՝ ուղղված Իսրայելին և հատկապես Պարսից ծոցի արաբական միապետություններին։ Դրանից հետո պատերազմը կմտնի բոլորովին նոր փուլ՝ կանխատեսելի և անկանխատեսելի հետևանքներով, որոնց կանդրադառնամ վաղը։ (Նշեմ միայն, որ, ինչպես միշտ ՀՀ «ղեկավարությունը» զբաղված է ինչով ասես՝ բացի երկիրը մոտակա հնարավոր ճգնաժամային իրավիճակներին նախապատրաստելու հարցերից։)
     Իսկ այժմ ուզում եմ մի քանի խոսք ասել Թրամփի վերջնագրին Իրանի տված պատասխանի մասին։ Ըստ Wall Street Journal-ի՝ Իրանը մերժել է վերջնագիրը և միջնորդների միջոցով հայտնել, որ իր տրամադրության տակ ունի մոտ 15,000 հրթիռ և շուրջ 45,000 անօդաչու սարք, որոնցով դեռ կարող է շատ մեծ վնասներ հասցնել իր թշնամիներին։
     Այս պատասխանը կարդալիս անմիջապես հիշեցի 1720-ական թվականներին Արցախում կենտրոնացած նորաստեղծ հայոց զորքի հրամանատարության պատասխանը օսմանյան բանակի գլխավոր զորահրամանատար Սարի-Մուսթաֆա փաշային։ 1725 թ. վերջինս սուրհանդակ էր ուղարկել «Սղնախի հայերին»՝ պահանջելով նրանցից հինգ տարվա հարկն ու տուրքը։ Հրաժարվելու դեպքում սպառնացել էր զորքով ներխուժել Ղարաբաղ և ավերել երկիրը։ Ըստ ռուսերեն գրված մի արխիվային փաստաթղթի՝
     «Սղնախի հայերը պատասխանել են նրան, թե՝ “մենք փող չունենք, բայց մեզանից յուրաքանչյուրն ունի մեկ հրացան ու մեկ սուր։ Եվ եթե իսկապես մեր դեմ արշավես, ապա Աստծո օգնությամբ ձեր դեմ կկռվենք։ Իսկ ձեզանից չենք վախենում, որովհետև մեր մարտիկների թիվը մեծ է՝ քառասուն հազար մարդ”»։
     Փաստորեն, ինչպես և նախորդ գրառմանս մեջ էի նկատել, հայ և իրանցի ռազմիկներն ունեն բավականին նույնանման արխետիպային մտածողություն՝ արժանապատվություն, դիմադրություն, ինքնազոհաբերություն՝ հանուն հայրենիքի։ Եվ այդ ամենն պարզորեն արտահայտվում է նաև լեզվամտածողության ու տրամաբանության միակերպության մեջ։
     Հուսանք՝ Իրանը կդիմանա սպասվող մեծ փորձություններին և կշարունակի պահել Հայաստանի թիկունքը։ Հուսանք նաև, որ Թրամփն ու նրա որդեգրած նորօրյա ֆաշիստական ուղեգիծը կպարտվեն հենց բուն Միացյալ Նահանգներում։
     Աստվածն առաջ։
     Հ.գ. Ահա նաև վերը հիշատակված ռուսերեն վավերագրից բնագրային հատվածը»։

Գործարար Վահրամ Մարտիրոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. ««Խաղաղություն»-ը այն տեսակով, որով ներկայացվում է, ըստ էության ուղիղ դեպի նոր ցեղասպանություն տանող ճանապարհային քարտեզ է։
     «Հաղթում ենք»-ը գիտե՞ք ինչու էր մեր պարտության գլխավոր պատճառներից մեկը և հայ ազգի նկատմամբ երբևէ կատարված ամենամեծ դավադրությունը․ որովհետև այն ամենապատասխանատու պահին խաբս տվեց ազգի «իմունային համակարգին» ու թուլացրեց ազգին։
     Եթե պատերազմի առաջին օրվանից ասվեր ճշմարտությունը՝ մարտի դաշտում իրական իրավիճակի մասին, ապա համոզված եմ՝ նոյեմբերի 9-ի կապիտուլյացիան պարզապես տեղի չէր ունենա։ Ավելին՝ դեպի պարտություն տանող գլխավոր գործոնը՝ բանակի ուղղահայացի փլուզումը, համազգային ճնշման ներքո շտկվելու ու վերականգնվելու էր։
     1915-ին կոտորածներն այդպիսի մասշտաբներ ունեցան, որովհետև օսմանցիները, մինչև բուն ցեղասպանությունը սկսելը, հայ ազգին զրկել էին իմունային համակարգից։ Լսեք 1918 թվականի Արամ Մանուկյանի ելույթը Երևանում․ այն հենց ազգի իմունային համակարգը վերականգնելու մասին է։ Երբ հայ ազգը 1918 թվականի գարնանը սկսեց դիմադրության իմունիտետ դրսևորել, օսմանյան առաջխաղացումն անմիջապես կանգ առավ։ Ավելի ճիշտ՝ ոչ թե պարզապես կանգ առավ, այլ օսմանյան բանակները բոլոր ճակատներում գլխիվայր ջախջախվեցին։
     Տրանսֆորմացիայի մեջ գտնվող աշխարհում մեծ մարտահրավերի առջև կանգնած ազգին կեղծ «խաղաղության» քարոզ կերցնողներն ու ազգին թուլացնողները արտաքին թշնամուց էլ ավելի վտանգավոր են»: