Առաջին հայացքից Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Էնդի Բերնհեմի՝ Կիևին արած առաջարկը թվում է առատաձեռն, համարձակ և նոր օրակարգ ձևավորող։
Storm Shadow-ն բրիտանա-ֆրանսիական օդային թևավոր հրթիռ է՝ շուրջ 300 մղոն հեռահարությամբ և 450 կիլոգրամանոց մարտագլխիկով։ Ինչպես նշում է Telegraph-ը, այն հիանալի զենք է ռուսական խորը թիկունքի խոշոր թիրախները խոցելու համար և կանոնավոր կիրառվում է հենց այդ նպատակով։
Ուկրաինայում նման հրթիռների արտադրություն հիմնելը տրամաբանական քայլ է բարձր տեխնոլոգիական զենքի անհրաժեշտությունը հոգալու համար։ Սա նաև ընդգծում է Մեծ Բրիտանիայի ու Ֆրանսիայի վճռականությունը Ռուսաստանի դեմ պայքարում, ինչպես նաև ձեռնտու է երկու երկրների ռազմարդյունաբերությանը։ Սակայն լավ լուրերն այսքանով ավարտվում են։
Storm Shadow-ը այն հրթիռը չէ, որն այժմ ամենից շատ է պետք Ուկրաինային։
Նախևառաջ, այն չունի եզակի հնարավորություններ։ Ուկրաինական մեծ և միջին հեռահարության հարվածային արշավը նույնպես հենվում է տեղական Flamingo թևավոր հրթիռների և անօդաչուների վրա, որոնցից շատերի հեռահարությունը զգալիորեն ավելի մեծ է, քան Storm Shadow-ինը։
Բացի այդ, ինչպես կարող է փաստել ռուսական լոգիստիկ հանգույցների հրդեհման տեսանյութերը դիտող յուրաքանչյուր ոք, ռուսական թիկունքին խորը հարվածներ հասցնելն Ուկրաինայի գլխավոր խնդիրը չէ։
Ինչպես շաբաթ օրը լրագրողներին հայտնել է Վլադիմիր Զելենսկին, կենսական նշանակության հարցը բալիստիկ հրթիռներից պաշտպանվելն է։
Ուստի Ուկրաինային իսկապես անհրաժեշտ է Patriot համակարգերի արտադրության արտոնագիրը։ Իսկ այդ արտոնագրի տրամադրումը, բնականաբար, դուրս է Էնդի Բերնհեմի իրավասությունից։
Դոնալդ Թրամփը Ուկրաինային հույս տվեց հուլիսին Անկարայում կայացած ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովում՝ հայտարարելով, որ PAC-2 և PAC-3 կալանիչ հրթիռներով Patriot համակարգեր արտադրելու արտոնագրեր կտրամադրի Կիևին։
Սակայն այդ խոստումն այդպես էլ իրականություն չդարձավ։
Միևնույն ժամանակ, Զելենսկին շաբաթ օրը նշել է, որ Ուկրաինայի կառավարությունը բանակցում է Patriot սարքեր արտադրող ամերիկյան Raytheon ընկերության հետ՝ այդ համակարգից արձակվող ուկրաինական հրթիռ ստեղծելու շուրջ։
Այսպիսով, Storm Shadow-ի գծագրերի տեսքով Բըրնհեմի նվերը (որը, ի դեպ, նաև Էմանուել Մակրոնի նվերն է), թերևս այնքան էլ կապված չէ հենց Storm Shadow-ների հետ։
Հնարավոր է՝ նպատակը պարզապես հույս ներշնչելն է, որ ամերիկացիները կհետևեն Մեծ Բրիտանիայի ու Ֆրանսիայի օրինակին և նույնպես կհամարձակվեն Ուկրաինային վստահել իրենց ռազմական տեխնոլոգիաները։
Կասկած չկա, որ բրիտանացի դիվանագետներն ու PR մասնագետները իրավիճակը կներկայացնեն հենց այս լույսի ներքո։
Նրանք, անասկած, սա կանվանեն «բրիտանական առաջնորդության» հերթական օրինակ։
Նրանք կհիշեցնեն 2022 թվականը, երբ Բորիս Ջոնսոնի՝ Ուկրաինա NLAW հակատանկային հրթիռներ ուղարկելու որոշումը կոտրեց Կիևին սպառազինություն մատակարարելու սկզբնական տաբուն։ Այն ժամանակ դա մյուս երկրներին ցույց տվեց, որ ռուսական սպառնալիքներից չպետք է վախենալ, ինչն էլ ճանապարհ բացեց դեպի Ուկրաինա զենքի մեծ հոսքի համար։
Այնուհետև նրանք կհիշեցնեն 2023 թվականը, երբ Ռիշի Սունակը Ուկրաինային փոխանցեց Challenger 2 մարտական տանկերը՝ դարձյալ կոտրելով չգրված արգելքն ու նախադեպ ստեղծելով ԱՄՆ-ի և Գերմանիայի համար, որոնք հետագայում մատակարարեցին Abrams և Leopard զինամթերքները։
Սա արժանի խաղադրույք է։ Սակայն վիճելի է մնում հարցը, թե որքանով են հենց այս որոշումներն ազդել դաշնակիցների հետագա քայլերի վրա։
Լավ տեղեկացված որոշ աղբյուրներ պնդում են, որ Բորիս Ջոնսոնի նախաձեռնողականությունը գրեթե ազդեցություն չի ունեցել Ջո Բայդենի վարչակազմի վրա, թեև այն, անկասկած, ակտիվացրել է եվրոպացի մյուս դաշնակիցներին։
Արդյո՞ք Challenger 2-ներ տրամադրելն իսկապես դրդեց Leopard և Abrams տանկեր ուղարկելու որոշմանը։ Այս հարցին դժվար է միանշանակ պատասխան տալ։
Ուստի որևէ երաշխիք չկա, որ Բերնհեմի և Մակրոնի այս քայլը ցանկալի ազդեցությունը կունենա Դոնալդ Թրամփի վրա։
Այնուամենայնիվ, Patriot-ին իրական այլընտրանք այսօր չկա, ուստի արժե փորձել բոլոր հնարավոր տարբերակները։
Ուկրաինայի ռազմաօդային ուժերը հույս ունեն տարբեր երկրներից ստանալ 360 Patriot կալանիչ հրթիռ։ Զելենսկին ընդունում է, որ սա թերևս չափազանց հավակնոտ ցանկություն է, և նշում է, որ Կիևին կբավարարի թեկուզ 300-ը։
Բայց եթե ամբողջ աշխարհում տարեկան արտադրվում է ընդամենը մոտ 600 այդպիսի հրթիռ, ապա նույնիսկ 300 միավոր ձեռք բերելը կարող է չափազանց բարդ խնդիր դառնալ։
Այնպես որ, մնում է միայն սպասել և տեսնել, թե արդյոք Բերնհեմի նվերը կտա ցանկալի արդյունքը։
Իսկ վերջնական որոշումը կայացվելու է ոչ թե Լոնդոնում, այլ Վաշինգտոնում։