Այսօր դժվար է պատկերացնել, որ Queen խմբի «Bohemian Rhapsody»-ի նման երգը կարող էր դառնալ համաշխարհային հիթ։ 1975 թվականին թողարկված այս ստեղծագործությունը տևում է գրեթե վեց րոպե, բաղկացած է մի քանի ամբողջովին տարբեր մասերից և խախտում է փոփ երգի սովորական կառուցվածքը։
Կես դար անց հանրաճանաչ երաժշտությունը շարժվում է հակառակ ուղղությամբ։ Հենց որ երաժիշտներն ու պրոդյուսերները հասկանում են, թե որ առանձնահատկություններն են օգնում երգին դառնալ հիթ, այդ հնարքները սկսում են վերարտադրվել կրկին ու կրկին։ Սթրիմինգային հարթակները ուժեղացնում են այս միտումը․ միլիոնավոր ստեղծագործություններ մրցում են ունկնդիրների ուշադրության համար, ուստի փորձված բանաձևը փորձարկումից ավելի անվտանգ է թվում։
Գիտնականներն այս գործընթացը կոչում են «հիպերսելեկցիա»։ Frontiers in Psychology ամսագրում հրապարակված հետազոտության մեջ նրանք նկարագրում են մի իրավիճակ, երբ մրցակցությունն ու հաջողության բնութագրերը բացահայտելու կարողությունն այնքան են ուժեղանում, որ մենք անընդհատ ընտրում ենք նույնը՝ աստիճանաբար դուրս մղելով այլընտրանքները։
Նույնը տեղի է ունենում նաև այլ ոլորտներում։ Ֆուտբոլում հաջողված տակտիկաները մրցակիցները արագ պատճենում են, և թիմերը գնալով ավելի նման են դառնում։ Գիտության մեջ բարձր մրցակցությունը կարող է հետազոտողներին դրդել ընտրել կանխատեսելի արդյունք ունեցող նախագծեր՝ ռիսկային գաղափարների փոխարեն։ Իսկ քաղաքները, իրենց հերթին, լցվում են միանման ցանցային խանութներով, ռեստորաններով և առևտրի կենտրոններով։
Խնդիրը կայանում է հարմարվողական բազմազանության կորստի մեջ՝ տարբեր ռազմավարությունների, արտադրանքների և գաղափարների համակեցության ունակության, նույնիսկ եթե դրանցից որոշներն այժմ պակաս արդյունավետ են թվում։ Հենց բազմազանությունն է տեղ թողնում անսպասելի լուծումների և նոր բացահայտումների համար։
ԱԲ-ն կարող է զգալիորեն արագացնել այս գործընթացը։ Ալգորիթմներն արդեն վերլուծում են միլիոնավոր մարդկանց վարքագիծը՝ որոշելով, թե որ երգերը, տեսանյութերը, ապրանքները և այլ նյութերն են ավելի մեծ ուշադրություն գրավում։ Այնուհետև գեներատիվ ԱԲ-ն կարող է ստեղծել հսկայական քանակությամբ նոր բովանդակություն՝ հիմնվելով արդեն հաջողված օրինաչափությունների վրա։
Ստացվում է փակ շրջան․ ԱԲ-ն որոշում է, թե ինչն է աշխատում, ստեղծում կամ առաջարկում է ավելի շատ նմանատիպ բաներ, ստանում է նոր տվյալներ և կրկին օպտիմալացնում արդյունքը։ Ընդ որում, մարդուց նույնիսկ պարտադիր չէ, որ ինքնուրույն ձևակերպի հաջող մոդելը։
Հետազոտողները շեշտում են, որ օպտիմալացումն ինքնին խնդիր չէ։ Այն կյանքն ավելի անվտանգ, հարմարավետ և արդյունավետ է դարձրել։ Սակայն ամեն անարդյունավետը մշտապես մաղելու ձգտումը կարող է հանգեցնել հենց այն անսովոր գաղափարների, լուծումների և վարքագծի ձևերի անհետացմանը, որոնք ապագայում կարող են արժեքավոր լինել։
Այդ պատճառով գիտնականներն առաջարկում են բազմազանության պահպանումը դիտարկել որպես ինքնուրույն սկզբունք՝ տեղ թողնելով փորձարկումների, ռիսկի և նույնիսկ անհաջողությունների համար։