Հայկական հեռուստաեթերով հեռարձակվող սերիալների մասին շատ է խոսվել. որովհետեւ ասելիք շատ կա ու՝ քննադատական ասելիք։ Ընդհանուր խնդիրները հասկանալի են՝ սցենարից մինչեւ դերասանական խաղ, անկախ այն հանգամանքից, որ արդարացում է հնչում, թե սերիալները գրավիչ ու դիտվող լինելու խնդիր ունեն եւ նկարահանվում են սահմանափակ բյուջեով։ Ամեն դեպքում, մի քանի դիտարկում անենք այժմ հեռարձակվող սերիալներից մեկի օրինակով։
«Արմենիա» հեռուստաընկերությամբ արդեն բավական ժամանակ է՝ հեռարձակվում է «Գոյամարտ» սերիալը։ Ենթադրում եմ, որ բարձր դիտողականություն ունեցող վարկանիշային սերիալ է։ Սցենարը ստանդարտ է՝ ընտանիքների միջեւ հին թշնամություն, անցյալի խնդիրներ, հանցաշխարհի հետ կապված բացասական հերոսի առկայություն, սիրո համար պայքար եւ այլն։ Բացասական հիմնական հերոսը՝ Հունան Մակունցը, ենթադրաբար, Ռուսաստանից բերում ու իր տանն է բնակեցնում սիրուհուն եւ իրենից ու սիրուհուց ծնված դստերը՝ այն տանը, որտեղ ապրում է իր օրինական կինը՝ Իննան։
Ես կարդացի յութուբյան ալիքում գրված մեկնաբանությունները եւ պետք է ասեմ, որ կա դժգոհություն։ Հեռուստադիտողները, ովքեր այդ սերիալը դիտում են՝ ապահովելով նրան վարկանիշ, դժգոհ են պարզ մի բանից՝ այդ արարքի մեջ տեսնում են հասարակության մեջ անբարոյականության սերմանում, ընտանիքի ինստիտուտի դեմ ոտնձգություն ու հարված։ Գուցե մեկնաբանություններն էմոցիոնալ են, գուցե՝ մի փոքր չափազանցված, բայց դժգոհություններն անհիմն չեն։ Ու «Արմենիան», թերեւս իր հեռուստադիտողի հանդեպ ունեցած հարգանքից ելնելով, պետք է ականջալուր լինի։ Չի կարելի սերիալի դիտելիությունն ապահովելու համար ինտրիգային այնպիսի թեմա խաղարկել, որի հանդեպ լսարանը զգայուն է։ Մանավանդ՝ եթե հայկական հեռուստաաշխարհում դիրքավորվում ես որպես առաջատար, նույնիսկ հավակնում ես մրցակցությունից դուրս հեռուստաալիք լինել, ստեղծել ես սեփական մեդիադպրոցդ, որտեղ նաեւ սցենարական գործ ես ուսուցանում։ Սա լավագույն օրինակը չէ ապագա սցենարիստների համար։ Բացի այդ, ի դեմս բացասական հերոս Հունան Մակունցի կերպարի՝ գործ ունենք չարիքի եւ բացասականության ամենակարողության հետ։ Որքանով է ճիշտ ներկայացնել (խուսափում եմ ասել՝ քարոզել) չարիքի ամենակարողության գաղափարը, որը մարմնավորողը հազար ու մի հանցագործություն է արել եւ անում է ու մարսում։ Կարծում եմ՝ ճիշտ կլինի բերել հանգուցալուծման՝ չխորանալով սցենարի սխալ ընթացքի մեջ, կամ սցենարը որոշակի կորեկցիայի ենթարկել ու բալանսավորել՝ խուսափելով լսարանի համար նվիրական թեմաները տրորելուց։