Նիկոլի եւ նիկոլենց նախընտրական խոսույթն ու նրանց քարոզչական թեզերն ապացուցում են, որ այս մարդիկ ոչ միայն երկիր ու պետություն կառավարելուց, այլ նաեւ նախընտրական քարոզչություն ու ընտրություն կազմակերպելուց չեն հասկանում:
Չեն հասկանում, որովհետեւ, եթե հասկանային, ապա կհասկանային նաեւ, որ իրենց դեմ այսօր ո՛չ Սամվել Կարապետյանը, ո՛չ Ռոբերտ Քոչարյանը, ո՛չ էլ Գագիկ Ծառուկյանն ու Էդմոն Մարուքյանը չեն: Կհասկանային, որ եթե չլինեն այս Սամվելն ու այս Ռոբերտը, կլինեն ուրիշ սամվելներ ու ուրիշ ռոբերտներ, չլինեն այս Գագոն ու այս Էդմոնը, կլինեն ուրիշ գագոներ ու ուրիշ էդմոններ, որոնք ամեն ինչ կանեն իրենց հեռացնելու՝ երկիրն իրենցից ազատելու համար:
Այն, որ սրանք ո՛չ պետությունից ու պետություն կառավարելուց, ո՛չ ընտրությունից ու ընտրություն կազմակերպելուց չեն հասկանում, երեւում է նաեւ նրանից, որ սրանք անգամ այսքանից հետո էլ չեն հասկանում, որ իրենց նկատմամբ գեներացված այսօրվա ներհասարակական անվստահության ու ատելության մեղավորը ո՛չ Սամվելը, ո՛չ Ռոբերտը, ո՛չ Գագոն եւ ո՛չ էլ Էդմոնը չեն: Իրենց նկատմամբ գեներացված այսօրվա անվստահության ու ատելության միակ մեղավորն իրենք ու ութնամյա իրենց կառավարումն է:
Սակայն սրանք միայն դա չէ, որ չեն հասկանում: Սրանք չեն հասկանում նաեւ, որ իրենց հեռանալու կամ իրենց մնալու հարցն այլեւս ոչ թե իրենցից, այլ Հայաստանի քաղաքացու՝ իրենց նկատմամբ ձեւավորված վերաբերմունքից է կախված: Իսկ այդ վերաբերմունքն այսօր ո՛չ 2018-ի էյֆորիայի եւ ո՛չ էլ «թավշյա հեղափոխության», ո՛չ նախկինների թալանի եւ ո՛չ էլ «թալանածը հետ կբերենք»-ի մասին չէ: Իրենց նկատմամբ հասարակության այսօրվա վերաբերմունքն իրենց հեռացնելու՝ երկիրն իրենցից ազատագրելու մասին է:
Հետեւությունը մեկն է: Հունիսի 7-ին իրենք պետք է հեռանան: Պետք է հեռանան, որովհետեւ եթե չհեռանան, ապա ստիպված կլինեն հեռանալ օգոստոսի 8-ին, եթե չհեռանան օգոստոսի 8-ին, ստիպված կլինեն հեռանալ սեպտեմբերի 1-ին, եթե չհեռանան սեպտեմբերի 1-ին, ստիպված կլինեն հեռանալ նոյեմբերի 10-ին, ու այսպես շարունակ:
Այս իմաստով, միակ բանը, ինչն իրենք չեն կարող անել, դեմոկրատական ընտրություններ չանցկացնելն է, այդ ընտրություններում ֆիքսված ժողովրդի կամքն անտեսելն է, ներհասարակական ընդվզում հրահրելն ու երկիրը քաոսի մատնելն է: Այլ խոսքով, խնդիրն այն է, որ դեռ չեն հասկացել, որ իրենց «ժամանակն անցել է»:
Հուսանք, որ իրենց կառավարման 8 տարիների այս համընդհանուր ձախողման ֆոնին այս իշխանություններն այսքանը հասկանալու կարողություն, այնուամենայնիվ, ձեռք են բերել:
Գալուստ ՍԱՐԳՍՅԱՆ