Մեր տունը պետք է նայի սարերին։ Եվ դիմացն ազատ տարածություն լինի։
Քարվաճառում մեր կառուցվող տան համար այս երկու կարևոր պայմանն ունեի. երկու պայմաններն էլ անքննելի էին։ Հողատարածքն սկսեցինք փնտրել ըստ այս պայմանների։ Գտանք. Քարվաճառի ամենածայրին, մեկուսի, լիաթոք շնչելու տարածք՝ ուղիղ ամենասիրուն սարերին նայող, այգին էլ միանում էր ձոր իջնող կածանին։ Էլ ինչ էր պետք երջանիկ լինելու համար։
2012 թվականին էլ շատ բան պետք չէր։ Քարվաճառն առաջին անգամ տեսնելուց հետո ես ու այն ժամանակ դեռ ապագա ամուսինս իրար նայեցինք ու առանց խոսքի հասկացանք. մենք պետք է ապրենք Քարվաճառում։ Ազատագրված հայրենիքում մեր համատեղ կյանքն սկսելը հիմնավորված էր երկուսիս համար, հենց Քարվաճառն ընտրելիս գիտակցված որոշմանը գումարվեց անբացատրելի հուզական կապը, որ զգացինք առաջին անգամ հայոց միջնաբերդը տեսնելուց հետո։
Տարածքը պետք է դառնար այգի. մաքրվեր, խնամվեր, հոգատարության արժանանար։
Տունը պետք է կառուցվեր քար առ քար՝ սիրով ու գիտակցված։
Տուն. կիսանորոգված, բայց կատարյալ՝ ամենաչքնաղ տեսարանով։
Տուն. առանց մոդայիկ կահավորման, բայց երազանքներով ու նպատակներով ջերմացած։
Տուն. իմաստավորման ամրոց։ Տուն, որ կառուցվել էր ծանր գնով ազատագրված հայրենիքում, տուն, որի բակը մաքրելիս խաչքարի բեկորներ էինք գտնում։ Տուն, որ նայում էր Մռավին, տուն, որ գտնվում էր Արցախը մայր Հայաստանին կապող ճանապարհին, տուն, որ իմաստ ուներ վերահայացնել Մոնթեի ու Պետոյի ազատագրած Քարվաճառը։
Տուն, որի մասին ասում էինք՝ սերունդներին հանգիստ խղճով կասենք, որ մեր ձեռքերով ենք սարքել՝ բառիս բուն իմաստով։
Տուն, որտեղ շատ գրքեր կային, որը կարդում էին Քարվաճառի դպրոցականները։ Տուն, որտեղ կարվում էին Քարվաճառի «Միջնաբերդ» թատերախմբի ներկայացումների դեկորները։
Տուն, որտեղ կարող էին հյուրընկալվել բոլորը, ովքեր ուզում էին տեսնել Քարվաճառը։
Տուն, որտեղ ես տանն էի։
Ես հիմա նոր հասցե ունեմ։ Իսկ տուն ունե՞մ։
Թամարա Գրիգորյան