Author: Julbaz

ՊԵԿ նախկին ղեկավար Դավիթ Անանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Ապրիլի 24-ը մեր օրացույցում պարզապես սգո օր չէ։ Այն ինքնության, հիշողության և պահանջի համադրված օրն է։
     Գիտակցական կյանքիս յուրաքանչյուր ապրիլի 24 ինձ ու իմ սերնդին տվել է մի հիմնարար ըմբռնում․ սուգն ու պահանջը հակադիր չեն, այլ՝ լրացնող։
     Սգալ՝ որպեսզի ցավը չդառնա լռություն, որպեսզի սերունդները մնան իրենց պատմության գիտակից կրողները։
     Պահանջել՝ որպեսզի ոճիրը չմնա անպատիժ, որպեսզի Թուրքիան առերեսվի իր անցյալին՝ հանուն ապագայի և մարդկության։
     Սակայն այսօր տեսնում ենք մի վտանգավոր շեղում։ Փորձ է արվում հիշողությունը զրկել իր առանցքից՝ պահանջից և այն դարձնել ձևական ու «հարմարեցված»։
     Սա մոտեցման տարբերություն չէ։ Սա հիշողության իմաստի փոփոխություն է։
     Երբ սուգը դառնում է արարողակարգային մի ձևականություն, իսկ հիշողությունը՝ չեզոք խորհրդանիշ, կորչում է սերունդների կապը պատմության հետ։
     Սա նույնն է, ինչ հարազատիդ հողին հանձնելուց հետո հաջորդ օրը Այգուցի փոխարեն անհոգ ու շվայտ առօրյա կազմակերպես։
     Մենք չենք ընդունելու այդ փոխարինումը։
     Ապրիլի 24-ը մնում է այն, ինչ եղել է՝ հիշողության և պահանջի միաձուլում։
     Եվ մեր խնդիրը դա պահպանելն է՝ որպես պարտք անցյալին, որպես պատասխանատվություն ապագայի առաջ»։

Քաղաքագետ Արա Պողոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Լավ թե վատ, քիչ թե շատ` ՀՅԴ-ն արած գործ ունի Հայաստանի անկախության, ազատության ու Հայկական Դատի պաշտպանության գործում։
     Իսկ ահա նրանք, ովքեր ամեն առիթ օգտագործում են ՀՅԴ-ի վրա հարձակվելու համար, հետաքրքիր է, թե ի՞նչ ունեն արած Հայաստանի և բովանդակ հայության համար, որ իրավունք են վերցնում հարձակվելու ՀՅԴ-ի վրա։
     Իհարկե, թշնամու ցուցումով կարող են հարձակվել ո’չ միայն ՀՅԴ-ի վրա, այլև ամեն առիթ կօգտագործեն նսեմացնելու ցանկացած դրսևորում, որը համահունչ չէ Թուրքիայի կամ Ադրբեջանի ցանկություններին։
     Դրոշ այրելը նպատակ չէ, պայքար չէ, այլ քաղաքական ակցիա է, որի միջոցով ակցիայի մասնակիցները իրենց դիրքորոշումն են արտահայտում, իրենց բողոքն են հայտնում։
     Ո‘չ ոք չի ասել, որ դա պայքար է, և առնվազն տխմար պետք է լինել, դրոշ այրելը պայքար համարելու համար:
     Ու այն, ինչ վայնասուն բարձրացվում է, դա ո’չ թե կրթվածության կամ քաղաքակրթության դրսևորում է, այլ թշնամու նպատակների իրագործման գործիք լինելու դրսևորում։
     Մեր ժողովրդին` իր տխմար իշխողները, վերածել են մի սովորական թութակի, որը վարժեցված է կրկնելու այն, ինչ թելադրում են, առանց մտածելու, վերլուծելու, ընկալելու…