Ես ոնց որ ձեզանից լավ եմ: Այս մասին դատարանի դահլիճում ասել է Ռոբերտ Քոչարյանը:
Հիշեցնենք՝ այս պահին Հակակոռուպցիոն դատարանում դատավոր Սարգիս Պետրոսյանի նախագահությամբ շարունակվում է Քոչարյանի, Սեյրան Օհանյանի, Արմեն Գևորգյանի և Յուրի Խաչատուրովի գործով դատական նիստը:
Երևանյան և Իսահակ Գասպարյան փողոցների (օդանավակայանի) խաչմերուկում տրանսպորտային հոսքերի անցանելիությունն ավելացնելու նպատակով, հարակից ճանապարհահատվածներում կատարվող շինարարական աշխատանքներով պայմանավորված, սեպտեմբերի 19-ից կիրականացվի երթևեկության կազմակերպման ժամանակավոր փոփոխություն՝ մինչև տվյալ աշխատանքների ավարտը: Այս մասին հայտնում են քաղաքապետարանից:
Մասնավորապես՝ նշված խաչմերուկում Երևան քաղաքից դեպի Արմավիր քաղաք ուղղությամբ 2-րդ երթևեկելի գոտուց կթույլատրվի երթևեկությունը ուղիղ և ձախ, նշված գոտու համար նախկինում գործող դեպի ձախ ուղղության լուսացույցը կապամոնտաժվի, իսկ հակառակ ուղղության ուղեմասի երկրորդ երթևեկելի գոտուց կթույլատրվի երթևեկությունը միայն ուղիղ: Խաչմերուկում կկատարվի լուսացուցային օբյեկտի աշխատանքի ռեժիմի փոփոխություն:
Վերոնշյալ փոփոխությունները ժամանակավոր են, և դրանց արդյունքների գնահատումից հետո անհրաժեշտության դեպքում կկատարվեն համապատասխան վերանայումներ:
Քիչ առաջ ձերբակալվել է ՀՀ նախկին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի եղբայրը՝ Հենրիկ Աբրահամյանը։
Այս առնչությամբ Հակակոռուպցիոն կոմիտեից Armat Media-ին հայտնեցին. «Պաշտոնատար անձի կողմից պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու, այդ արարքին օժանդակելու, պաշտոնեական կեղծիք կատարելու և կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու դեպքերի առթիվ ՀՀ հակակոռուպցիոն կոմիտեում իրականացվող քրեական վարույթի շրջանակում ձերբակալվել է ՀՀ նախկին վարչապետ Հ. Ա.-ի եղբայրը»։
«Ժողովուրդ» օրաթերթը գրում է.
Կառավարությունը երեկ հավանություն տվեց «Պետական պաշտոններ և պետական ծառայության պաշտոններ զբաղեցնող անձանց վարձատրության մասին» օրենքում փոփոխություններին, և փաստաթղթից պարզ է դառնում՝ իշխանությունը որոշել է պետական բյուջեի հաշվին էականորեն թանկացնել առաջին հերթին հենց բարձրաստիճան պաշտոնյաների աշխատանքը։
Նախագծով վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի պաշտոնային դրույքաչափի գործակիցը 19-ից դառնում է 32։ 83 հազար 200 դրամ բազային աշխատավարձի պայմաններում վարչապետի աշխատավարձը կհասնի 2 մլն 662 հազար 400 դրամի։
Նույն՝ 2 մլն 662 հազար դրամի սահմանագծին է հասնում նաև Հանրապետության նախագահի աշխատավարձը։
Փոխվարչապետների աշխատավարձը նախատեսվում է հասցնել 2 մլն 163 հազար դրամի, նույնքան կստանան նախարարներն ու վարչապետի աշխատակազմի ղեկավարը։
Նախարարի աշխատավարձը, ըստ ներկայացված հաշվարկի, գործող 998 հազար դրամից ավելի քան կրկնապատկվում է։
ԱԺ նախագահը կստանա մոտ 2 մլն 496 հազար դրամ, փոխնախագահը՝ 2 մլն 163 հազար, պատգամավորը՝ 1 մլն 497 հազար 600 դրամ։
Մարզպետի աշխատավարձը 832 հազարից դառնում է շուրջ 1 մլն 498 հազար դրամ, նախարարի տեղակալինը՝ 707 հազարից՝ 1 մլն 414 հազար դրամ։
Եվ սա այն Հայաստանում, որտեղ, Ազգային վիճակագրական կոմիտեի վերջին հրապարակված տվյալներով, բնակչության 21.7 տոկոսն աղքատ է։
Համեմատության համար՝ կառավարության իսկ ծրագրային հաշվարկով 2026 թվականին միջին կենսաթոշակը պետք է կազմեր մոտ 68 հազար դրամ։ Այսինքն՝ վարչապետի նոր՝ 2 մլն 662 հազար դրամ աշխատավարձը հավասար է մոտ 39 միջին կենսաթոշակի։ Միայն վարչապետի աշխատավարձի ամսական շուրջ մեկ միլիոն դրամանոց աճով կարելի է վճարել մոտ 16 այդպիսի միջին կենսաթոշակ։
Ավելին՝ 2026 թվականին պետությունն անապահովության նպաստ ստանալու համար մեկ հաշվարկային անդամի եկամտի սահմանային շեմ է սահմանել ընդամենը 35 հազար 875 դրամ։ Այսինքն՝ վարչապետի մեկ ամսվա նոր աշխատավարձը ավելի քան 74 անգամ գերազանցում է այդ շեմը։
Իսկ կրթության ոլորտում պատկերը առավել խոսուն է։ Հանրակրթական հաստատությունների պաշտոնական հաստիքացուցակներում կարելի է հանդիպել 117 հազար 520 դրամ դրույքաչափով գրադարանավարի հաստիքի։ Վարչապետի նոր աշխատավարձը այդ գումարից ավելի քան 22 անգամ մեծ է։
Ուսուցիչների դեպքում իշխանությունը տարիներ շարունակ աշխատավարձի էական աճը կապում է կամավոր ատեստավորման, համապատասխան արդյունք ցույց տալու և հավելավճար ստանալու մեխանիզմների հետ։ Այսինքն՝ ուսուցիչը բարձր աշխատավարձ ստանալու համար պետք է քննություն հանձնի, ապացուցի իր մասնագիտական կարողությունները և համապատասխան արդյունք գրանցի։
Իսկ նախարարի համար «ատեստավորումը» շատ ավելի պարզ է՝ փոխել օրենքում գրված գործակիցը։
Ու սա միայն գործադիր իշխանությունը չէ։
Սահմանադրական դատարանի նախագահի աշխատավարձը նախագծով հասնում է 2 մլն 412 հազար 800 դրամի, ՍԴ դատավորինը՝ 1 մլն 830 հազար 400 դրամի, ԲԴԽ նախագահինը՝ 2 մլն 163 հազար 200 դրամի, Վճռաբեկ դատարանի նախագահինը՝ շուրջ 2 մլն դրամի։
Գլխավոր դատախազի աշխատավարձը նախատեսվում է հասցնել 1 մլն 830 հազար 400 դրամի, Քննչական և Հակակոռուպցիոն կոմիտեների նախագահներինը՝ նույնպես 1 մլն 830 հազար 400 դրամի։
Մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատավարձը 998 հազար 400 դրամից դառնում է 1 մլն 830 հազար 400 դրամ։
Թվերը ներառում են հարկերն ու պարտադիր վճարները, բայց դրանից համեմատության էությունը չի փոխվում։
Ստացվում է՝ Հայաստանում ձևավորվում է երկու տարբեր իրականություն։
Մի իրականությունում թոշակառուի համար կառավարությունը 20 տոկոս անկանխիկ հետվճարման ծրագիր է իրականացնում՝ ամսական առավելագույնը 10 հազար դրամի սահմանաչափով։ 2026-ի ապրիլին փաստացի միջին հետվճարն ընդամենը 8 հազար 80 դրամ է եղել։
Մյուս իրականությունում նույն կառավարությունը պաշտոնյաների աշխատավարձերը մեկ որոշմամբ բարձրացնում է հարյուր հազարավոր, որոշ դեպքերում՝ շուրջ մեկ միլիոն դրամով։
Սա արդեն միայն աշխատավարձերի մասին չէ։ Սա պետական առաջնահերթությունների մասին է։
Եթե պետությունը մեկ նախարարի աշխատավարձը կարող է գրեթե կրկնապատկել, տրամաբանական հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ նույն վճռականությունը չկա թոշակառուի, գրադարանավարի, ուսուցչի, բժշկի եկամուտների նկատմամբ։
Ուրեմն հարցը գուցե ոչ այնքան փողի բացակայությունն է, որքան՝ ում համար է այդ փողը գտնվում։
ԱԺ նախկին պատգամավոր Տիգրան Աբրահամյանը գրում է ․
«ԱԺ նախկին պատգամավոր, ապօրինի կալանավորված Մարտուն Գրիգորյանի կալանքը 3 ամսով երկարաձգելու իշխանական որոշումը ցույց է տալիս, որ գործող ռեժիմը ռեպրեսիոն համակարգից հետ կանգնելու նպատակ չունի, և անօրինականությունների շղթան շարունակվելու է:
Մարտուն Գրիգորյանն իշխանության կոկորդին է, առաջին հերթին, որպես Գյումրիում հեղինակություն ու վստահություն վայելող մարդ, և այնտեղ ՔՊ-ի հայտարարած արտահերթ պրոցեսների մտադրության ֆոնին տարբեր կերպ չեզոքացվել ու չեզոքացվելու են այն անձինք, ովքեր իշխանական մտահղացումների մեջ չեն տեղավորվում:
Խափանման միջոցի փոփոխության քննարկման ժամանակ Մարտունը հստակ նշեց, որ իր գնահատականներից ու սկզբունքներից երբեք չի հրաժարվելու, իսկ իշխանությունն էլ դրան ի պատասխան որոշում կայացրեց՝ երկարացրեց կալանավորման ժամկետը»։
Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրել է․
«Հայաստանում քաղաքական մտքի ճգնաժամը
ինչո՞ւ ենք քաղաքականությունը շփոթում իշխանության համար պայքարի հետ
Մենք ունենք կուսակցություններ, ընտրություններ, իշխանություն, ընդդիմություն, քաղաքագետներ, հրապարակախոսներ և բազմաթիվ քաղաքական քննարկումներ, բայց դրանց մեծ մասը պտտվում է նույն առանցքի շուրջ՝ ո՞վ պետք է գա իշխանության և ո՞վ պետք է հեռանա։ Սա քաղաքական պայքար է, բայց դեռ քաղաքական միտք չէ։
1. «Ո՞վ է կառավարելու» հարցը փոխարինել է «Ի՞նչ պետություն ենք կառուցում» հարցին
Հայկական քաղաքական բանավեճի մեծ մասը անձնավորված է։ Քննարկվում են Փաշինյանը, նախկին իշխանությունները, ընդդիմության այս կամ այն առաջնորդը, առանձին պաշտոնյաներ։ Սակայն անձերի փոփոխությունը դեռևս չի նշանակում քաղաքական համակարգի փոփոխություն։
Քաղաքական մտածողության ավելի բարձր մակարդակը պետք է սկսվի այլ հարցից.
Ի՞նչ ինստիտուցիոնալ համակարգ է անհրաժեշտ Հայաստանին, որպեսզի պետությունը կախված չլինի մեկ անձից։
Ո՞վ է վերահսկում բյուրոկրատիան։
Ո՞վ է վերահսկում ուժային կառույցները։
Ինչպե՞ս է ձևավորվում քաղաքական էլիտան։
Ինչպե՞ս է իշխանությունը փոխանցվում։
Ինչպե՞ս է սահմանափակվում իշխանությունը։
Ի՞նչ հարաբերություն պետք է լինի պետության, հասարակության, եկեղեցու, բանակի և սփյուռքի միջև։
Սրանք արդեն քաղաքական մտքի հարցեր են։
2. Կարգախոսը դարձել է գաղափարախոսության փոխարինող
«Ժողովրդավարություն», «խաղաղություն», «ազգային արժեքներ», «ուժեղ պետություն», «ինքնիշխանություն», «Արևմուտք», «Ռուսաստան» բառերը հաճախ վերածվում են քաղաքական դրոշների։ Բայց գաղափարախոսությունը պարզապես բառերի հավաքածու չէ։
Եթե ասում ես «ժողովրդավարություն», պետք է պատասխանես՝ ինչպե՞ս է այն աշխատում ինստիտուցիոնալ մակարդակում։
Եթե ասում ես «ուժեղ պետություն», պետք է բացատրես՝ ինչո՞վ է պետությունը ուժեղ՝ բանակո՞վ, տնտեսությա՞մբ, ինստիտուտներո՞վ, հասարակական համերաշխությա՞մբ, թե՞ իշխանության կենտրոնացմամբ։
Եթե ասում ես «ինքնիշխանություն», պետք է սահմանես՝ ինչպե՞ս է այն համատեղվում անվտանգային, տնտեսական և աշխարհաքաղաքական կախվածությունների հետ։
Առանց այդ հարցերի գաղափարախոսությունը վերածվում է քաղաքական մարքեթինգի։
3. Մենք շատ ենք խոսում արտաքին ուժերի մասին և քիչ՝ սեփական հասարակության մասին
Հայաստանում քաղաքական գործընթացները հաճախ բացատրվում են արտաքին կենտրոններով։
Ռուսաստան։
Արևմուտք։
Թուրքիա։
Ադրբեջան։
Իրան։
Իհարկե, Հայաստանի քաղաքականության վրա արտաքին միջավայրը հսկայական ազդեցություն ունի։ Փոքր պետությունը չի կարող անտեսել աշխարհաքաղաքականությունը։ Բայց արտաքին ուժերով ամեն ինչ բացատրելու դեպքում առաջանում է վտանգավոր պարզեցում։ Եթե ամեն ինչ բացատրվում է Մոսկվայով, Վաշինգտոնով, Անկարայով կամ Բաքվով, ապա մնում է առանց պատասխանի գլխավոր հարցը.
Իսկ մենք ինքներս ինչո՞ւ ենք այսպիսին։
Ինչո՞ւ են հասարակական ինստիտուտները թույլ։
Ինչո՞ւ են քաղաքական կուսակցությունները հաճախ կախված առաջնորդներից։
Ինչո՞ւ է ընտրական քաղաքականությունը գերակայում գաղափարական քաղաքականությանը։
Ինչպե՞ս են վերարտադրվում էլիտաները։
Ինչո՞ւ է հասարակությունը հաճախ քաղաքականությունից ակնկալում ոչ թե ինստիտուտների ստեղծում, այլ «ուժեղ մարդու» հայտնվել։
Սա արդեն ներքին քաղաքականության իրական տեսությունն է։
4. Պատմությունը պետք է դադարի լինել միայն փաստարկ և դառնա վերլուծության առարկա
Հայ քաղաքական մշակույթում պատմությունը հսկայական դեր ունի։ Բայց պատմական հիշողությունը և պատմական վերլուծությունը նույն բանը չեն։«Մեր նախնիներն այսպես են արել»՝ քաղաքական ծրագիր չէ։ Ավելի կարևոր հարցն է՝ ինչպիսի՞ սոցիալական կառուցվածքներ, տնտեսական հարաբերություններ, պետական ինստիտուտներ և աշխարհաքաղաքական պայմաններ են ստեղծել այդ պատմական իրադարձությունը։
Այս մոտեցումը թույլ է տալիս պատմությունից ոչ թե միայն հպարտության կամ վիրավորանքի նյութ վերցնել, այլ քաղաքական գիտելիք ստանալ։
5. Չկա բավարար խորությամբ հայկական «պետության տեսություն»
Մենք շատ ենք խոսում իշխանության մասին, բայց հաճախ քիչ ենք խոսում պետության մասին։
Իշխանությունը պետությունը չէ։
Կառավարությունը պետությունը չէ։
Քաղաքական կուսակցությունը պետությունը չէ։
Վարչապետը պետությունը չէ։
Պետությունը ինստիտուտների համակարգ է, որը պետք է կարողանա գոյություն ունենալ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ իշխանության կոնկրետ մարդիկ փոխվում են։
Այստեղ է քաղաքական մտքի ամենակարևոր փորձությունը. կարո՞ղ ենք պատկերացնել Հայաստան, որտեղ ոչ մի քաղաքական առաջնորդ չի հանդիսանում պետության կենտրոնական հենարանը։
Եթե չենք կարող, ապա խնդիրը միայն քաղաքական գործիչների մեջ չէ։ Խնդիրը պետական կառուցվածքի մեջ է։
6. Հայկական քաղաքական մտքին պակասում է էլիտաների մասին սառը խոսակցությունը
Յուրաքանչյուր պետությունում գոյություն ունեն էլիտաներ։ Հարցն այն չէ՝ կա՞ն դրանք, թե՞ ոչ։ Հարցն այն է՝ ինչպե՞ս են դրանք ձևավորվում, ինչպես են վերարտադրվում և ինչպե՞ս են փոխարինվում։
Քաղաքական իշխանություն։
Բիզնես։
Բյուրոկրատիա։
Ուժային համակարգ։
Մեդիա։
Մտավորականություն։
Տեղական ազդեցիկ խմբեր։
Սփյուռքի կազմակերպություններ։
Այս համակարգերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը կարող էր տալ Հայաստանի քաղաքական կյանքի շատ երևույթների բացատրությունը։
7. Պակասում է քաղաքական մարդաբանությունն` անտրապոլոգիան
Ամենախորը հարցը նույնիսկ պետության մասին չէ, այն մարդու մասին է։
Ինչպիսի՞ քաղաքական մարդ է ձևավորվել Հայաստանում։
Ինչո՞ւ է նա երբեմն նախընտրում հովանավորին՝ ինստիտուտի փոխարեն։
Ինչո՞ւ է ուժեղ առաջնորդի նկատմամբ վստահությունը հաճախ ավելի հեշտ ձևավորվում, քան ինստիտուտների նկատմամբ։
Ինչո՞ւ է քաղաքական հավատարիմ լինելը երբեմն ավելի կարևոր դառնում, քան քաղաքական ծրագիրը։
Ինչպե՞ս է ձևավորվում քաղաքական վախը։
Ինչպե՞ս է ձևավորվում քաղաքական ատելությունը։
Ինչպե՞ս է հասարակությունը ընկալում պետությունը՝ որպես սեփականություն, որպես ծառայություն, որպես վերահսկող ուժ, թե որպես ընդհանուր հանրային ինստիտուտ։
Առանց այս հարցերի քաղաքականությունը մնում է մակերեսային։
8. Մեզ պակասում է քաղաքական մտքի շարունակականությունը
Հայաստանում տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական մտքի միջև բավարար չափով շարունակական երկխոսություն չի ձևավորվել։ Մենք հաճախ ոչ թե զարգացնում ենք նախորդ սերնդի գաղափարները, այլ սկսում ենք նորից։ Այդ պատճառով Հայաստանում քիչ են այն քաղաքական-փիլիսոփայական դպրոցները, որոնք տասնամյակների ընթացքում նույն հարցերը տարբեր սերունդներով զարգացնում են։ Պետք է կարողանալ վիճել ոչ միայն քաղաքական գործիչների, այլև գաղափարների հետ։
9. Քաղաքական միտքը պետք է վերադառնա մեծ հարցերին
Հայաստանի քաղաքական միտքը կարող էր կրկին սկսել դասական հարցերից.
Պլատոն — ի՞նչ է արդար պետությունը։
Արիստոտել — ինչպե՞ս են առաջանում և քայքայվում քաղաքական ռեժիմները։
Մաքիավելլի — ինչպե՞ս է իրականում գործում իշխանությունը։
Հոբս — ինչո՞ւ է մարդը համաձայնում պետության իշխանությանը։
Տոկվիլ — ինչպե՞ս է հասարակությունը ձևավորում ժողովրդավարական ինստիտուտներ։
Մարքս — ինչպե՞ս են տնտեսական հարաբերությունները վերածվում քաղաքական ուժի։
Վեբեր — ինչպե՞ս է իշխանությունը դառնում լեգիտիմ։
Շմիթ — ո՞վ է կայացնում վերջնական քաղաքական որոշումը։
Արենդտ — ինչպե՞ս են զանգվածային հասարակությունը և իշխանությունը փոխազդում։
Գրամշի — ինչպե՞ս է ձևավորվում գաղափարական և մշակութային գերիշխանությունը։
Օրտեգա-ի-Գասետ — ի՞նչ է տեղի ունենում, երբ զանգվածը դառնում է քաղաքականության գլխավոր դերակատար։
Սրանք պարզապես պատմական հեղինակներ չեն, սրանք գործիքներ են, որոնց միջոցով կարելի է ուսումնասիրել նաև Հայաստանը։
Վերջնական հարցը` Հայաստանին անհրաժեշտ է ոչ միայն իշխանափոխության մասին մտածող քաղաքականություն, անհրաժեշտ է պետականության մասին մտածող քաղաքական միտք։
Տարբերությունը հսկայական է։
Առաջինը հարցնում է. ո՞վ է լինելու իշխանության։
Երկրորդը հարցնում է. ինչպիսի՞ պետություն պետք է կառուցենք, որպեսզի պետությունը կախված չլինի նրանից, թե ով է իշխանության։
Եվ հենց այստեղ է սկսվում իրական քաղաքական փիլիսոփայությունը։
Հ.Գ. Սա ես չեմ գրել, սա ChutGPT-ն է գրել` իմ մտքերն է “գողացել”» ։
«Ժողովուրդ» օրաթերթը գրում է. ««Ժողովուրդ» օրաթերթի իշխանական աղբյուրները փոխանցում են, որ ՔՊ-ում վերջին շրջանում լուրջ գործընթաց է սկսվել երկու անձի շուրջ՝ ԱԺ փոխնախագահ Հայկ Կոնջոյանի եղբոր՝ Ավետ Կոնջոյանի, և ՔՊ խմբակցության նախկին պատգամավոր Հայկ Սարգսյանի։
Մեր տեղեկություններով՝ իշխանական վերնախավը որոշում է կայացրել մանրամասն ուսումնասիրել երկու անձանց վարքագծին առնչվող բոլոր հանգամանքները։ Հարցը նախ պետք է քննարկվի ՔՊ վերահսկող հանձնաժողովում, որտեղ, ըստ մեր աղբյուրների, կուսակցական կառույցը պետք է ուսումնասիրի առկա փաստերը, համադրի հանգամանքներն ու դրանից հետո որոշում կայացնի նրանց հետագա կարգավիճակի վերաբերյալ։
Իշխանական շրջանակներում, ըստ «Ժողովուրդ»-ի տեղեկությունների, այս երկու անձինք արդեն դիտարկվում են որպես կուսակցության համար լուրջ գլխացավանք։ Պատճառը նրանց շուրջ վերջին շրջանում առաջացած սկանդալներն ու հանրային լայն արձագանք ստացած պատմություններն են։
Ավետ Կոնջոյանի դեպքում խոսքը վերջին շրջանում աղմուկ բարձրացրած միջադեպի մասին է, որի շրջանակում նա հայտնվել էր ծեծկռտուքի և, ըստ հրապարակված տեղեկությունների, հուլիգանական վարքագծի հետ կապված պատմության կենտրոնում։
Հայկ Սարգսյանի պարագայում իրավիճակն այլ է։ Նախկին պատգամավորը վերջին շրջանում մի շարք հարցազրույցներով հանդես է եկել ՔՊ-ի և կուսակցության տարբեր ներկայացուցիչների հասցեին կոշտ հայտարարություններով՝ նրանց մեղադրելով տարբեր գործողությունների, այդ թվում՝ իրավական գնահատականի ենթակա արարքների մեջ։ Նրա հայտարարությունները իշխանական շրջանակներում դժգոհության պատճառ են դարձել։
«Ժողովուրդ»-ի իշխանական աղբյուրների փոխանցմամբ՝ հենց այս հանգամանքներն են պատճառ դարձել, որ երկու անձանց վարքագիծը կուսակցության ներսում ենթարկվի առանձին քննարկման։
Մեր աղբյուրները պնդում են, որ այս պահին ՔՊ վերահսկող հանձնաժողովում իրականացվում է փաստերի ուսումնասիրության և համադրման գործընթաց։ Քննարկվում են տարբեր հանգամանքներ, ուսումնասիրվում են առկա նյութերն ու երկու անձանց հետ կապված հրապարակումները, որից հետո պետք է ձևակերպվի վերջնական դիրքորոշումը։
Միևնույն ժամանակ, իշխանական մեր աղբյուրների փոխանցմամբ՝ ՔՊ վերնախավում արդեն կա քաղաքական որոշում՝ Ավետ Կոնջոյանին և Հայկ Սարգսյանին հեռացնել կուսակցության շարքերից։
Թե որքանով այդ որոշումը կստանա պաշտոնական ձևակերպում, պարզ կդառնա ՔՊ վերահսկող հանձնաժողովի ուսումնասիրությունների ավարտից հետո։ Կարճ ասած, այս գործընթացն այլևս ոչ թե «եթե»-ի, այլ «երբ»-ի հարց է»։
«Հրապարակ» թերթը գրում է. «Կապանի համայնքապետարանի աշխատակազմը երեկ յուրօրինակ ձեւով է շնորհավորել համայնքապետ Գեւորգ Փարսյանի 41-ամյակը։ Ողջ անձնակազմը՝ մի քանի տասնյակ մարդ, առավոտ կանուխ շարվել է համայնքապետարանի մուտքի մոտ եւ ծափողջույններով ու «շնորհավոր» բացականչություններով դիմավորել աշխատանքի եկած համայնքապետին: Տեսանյութն էլ վերնագրել էին՝ «Կապանատան բանալին ամուր ձեռքերում է»։
Այս տեսարանը ցնցումների մեջ է գցել իշխանական շրջանակներին, երեկ ոմանք փորձում էին Փարսյանին համեմատել Հյուսիսային Կորեայի բռնապետ առաջնորդի հետ, այն դեպքում, երբ Փարսյանի բարի համբավի եւ լավ քաղաքապետ լինելու մասին յուրաքանչյուր կապանցի է խոսում։