Category: Mamul.am

«Ադեկվատ» միաբանության հիմնադիր Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Քոչարյանն ու Փաշինյանն ունեն նույն գլխավոր թեզը: Երկուսն էլ նույն խոսույթի վրա են հենվում: Փաշինյանն ասում է, որ նա խաղաղություն է բերել, Քոչարյանն ասում է, որ իր տարիներին խաղաղ է եղել: Առաջին հայացքից երկուսն էլ ճիշտ են, բայց կա մի հատ կարևոր բայց, ու էդ բայցը նույնպես ընդհանուր է Քոչարյան-Փաշինյան զույգի համար, ինչպես իրենց ողջ կենսագրությունը:
     Քոչարյանի ղեկավարման տարիներին՝ 1998-2007 թվականներին, Ադրբեջանն ուներ մեկ գերնպատակ՝ Բաքու-Թբիլիս-Ջեյհան նավթամուղու կառուցում: Սա նրանք հռչակել էին դարի գործարք: Բնական է շինարարության փուլում նրանք շահագրգռված էին, որպեսզի ոչինչ չխաթարի ընթացքը, այսինքն՝ խաղաղություն էր պետք (իրենց): Քոչարյանն այդ ժամանակ Հ1-ով մեզ հրամցնում էր, որ էդ նավթամուղը չի աշխատելու, որ Բաքուն մեկ ա էդքան նավթ չունի, որ էդ խողովակը լցնի և այլ լո-լոներ: Կոպիտ ասած՝ պնդում էր, որ բան պետք չի անել, ու պետք է անհոգ վայելել խաղաղությունը: Բայց նույն ժամանակ նա նավթամուղի շինարար Գևորգ Թորոյանին նշանակում է Հայաստան համահայկական հիմնադրամի տնօրենների խորհուրդ, որպեսզի վերջինս ամերիկայից «նվիրատվություններ» բերի… Ու դե «նվիրատվությունները» եկան՝ մորմոններից, հանրապետականներից (ամերիկայի) այսինքն բոլոր նրանցից, ովքեր շահագրգռված էին նավթամուղի բարեհաջող գործարկման մեջ: Էս մարդը էդ փողով սկսեց ասֆալտ գցել, շինարարություն անել, տնտեսական փուչիկներ փչել (որոնք իր գնալուց հետո տրաքեցին), արանքում էլ սեփական կարողությունը դիզեց: Իսկ գլխավոր արդյունքը այն էր, որ Քոչարյանի նախագահության սկզբում ՀՀ ՊՆ-ի բյուջեն 30% ավելի քիչ էր Ադրբեջանի ՊՆ բյուջեից, մինչդեռ իր նախագահության արդյունքում այդ ցուցանիշը դարձավ 600% (բնական է հօգուտ Ադրբեջանի):
     Նավթամուղը կառուցելուց հետո Ադրբեջանի գերնպատակը Արցախը գրավելն էր: Դա արդեն ապահովեց Փաշինյանը՝ Քոչարյանի գործուն մասնակցությամբ (սրա մասին դեռ կխոսենք): Արի ու տես, որ Փաշինյանն էլ ասֆալտ գցելու փող ստացավ, շինարարություն, տնտեսական լրիվ նույն փուչիկները ու «խաղաղությունը» բերեց, հասցրեց քթներիս տակ: Իսկ թե ինչ կարողություն է դիզել նա և իր ուսապարկները, պարզ կդառնա մոտ ապագայում, թեպետ բոլորն էլ արդեն անզեն աչքով տեսնում են դրանց հագ ու կապն էլ, տներն էլ, մեքենաներն էլ…
     էս են մեր խաղաղասերները»:

«Ադեկվատ» միաբանության հիմնադիր Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Քոչարյանն ու Փաշինյանն ունեն նույն գլխավոր թեզը: Երկուսն էլ նույն խոսույթի վրա են հենվում: Փաշինյանն ասում է, որ նա խաղաղություն է բերել, Քոչարյանն ասում է, որ իր տարիներին խաղաղ է եղել: Առաջին հայացքից երկուսն էլ ճիշտ են, բայց կա մի հատ կարևոր բայց, ու էդ բայցը նույնպես ընդհանուր է Քոչարյան-Փաշինյան զույգի համար, ինչպես իրենց ողջ կենսագրությունը:
     Քոչարյանի ղեկավարման տարիներին՝ 1998-2007 թվականներին, Ադրբեջանն ուներ մեկ գերնպատակ՝ Բաքու-Թբիլիս-Ջեյհան նավթամուղու կառուցում: Սա նրանք հռչակել էին դարի գործարք: Բնական է շինարարության փուլում նրանք շահագրգռված էին, որպեսզի ոչինչ չխաթարի ընթացքը, այսինքն՝ խաղաղություն էր պետք (իրենց): Քոչարյանն այդ ժամանակ Հ1-ով մեզ հրամցնում էր, որ էդ նավթամուղը չի աշխատելու, որ Բաքուն մեկ ա էդքան նավթ չունի, որ էդ խողովակը լցնի և այլ լո-լոներ: Կոպիտ ասած՝ պնդում էր, որ բան պետք չի անել, ու պետք է անհոգ վայելել խաղաղությունը: Բայց նույն ժամանակ նա նավթամուղի շինարար Գևորգ Թորոյանին նշանակում է Հայաստան համահայկական հիմնադրամի տնօրենների խորհուրդ, որպեսզի վերջինս ամերիկայից «նվիրատվություններ» բերի… Ու դե «նվիրատվությունները» եկան՝ մորմոններից, հանրապետականներից (ամերիկայի) այսինքն բոլոր նրանցից, ովքեր շահագրգռված էին նավթամուղի բարեհաջող գործարկման մեջ: Էս մարդը էդ փողով սկսեց ասֆալտ գցել, շինարարություն անել, տնտեսական փուչիկներ փչել (որոնք իր գնալուց հետո տրաքեցին), արանքում էլ սեփական կարողությունը դիզեց: Իսկ գլխավոր արդյունքը այն էր, որ Քոչարյանի նախագահության սկզբում ՀՀ ՊՆ-ի բյուջեն 30% ավելի քիչ էր Ադրբեջանի ՊՆ բյուջեից, մինչդեռ իր նախագահության արդյունքում այդ ցուցանիշը դարձավ 600% (բնական է հօգուտ Ադրբեջանի):
     Նավթամուղը կառուցելուց հետո Ադրբեջանի գերնպատակը Արցախը գրավելն էր: Դա արդեն ապահովեց Փաշինյանը՝ Քոչարյանի գործուն մասնակցությամբ (սրա մասին դեռ կխոսենք): Արի ու տես, որ Փաշինյանն էլ ասֆալտ գցելու փող ստացավ, շինարարություն, տնտեսական լրիվ նույն փուչիկները ու «խաղաղությունը» բերեց, հասցրեց քթներիս տակ: Իսկ թե ինչ կարողություն է դիզել նա և իր ուսապարկները, պարզ կդառնա մոտ ապագայում, թեպետ բոլորն էլ արդեն անզեն աչքով տեսնում են դրանց հագ ու կապն էլ, տներն էլ, մեքենաներն էլ…
     էս են մեր խաղաղասերները»:

«Ադեկվատ» միաբանության հիմնադիր Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Քոչարյանն ու Փաշինյանն ունեն նույն գլխավոր թեզը: Երկուսն էլ նույն խոսույթի վրա են հենվում: Փաշինյանն ասում է, որ նա խաղաղություն է բերել, Քոչարյանն ասում է, որ իր տարիներին խաղաղ է եղել: Առաջին հայացքից երկուսն էլ ճիշտ են, բայց կա մի հատ կարևոր բայց, ու էդ բայցը նույնպես ընդհանուր է Քոչարյան-Փաշինյան զույգի համար, ինչպես իրենց ողջ կենսագրությունը:
     Քոչարյանի ղեկավարման տարիներին՝ 1998-2007 թվականներին, Ադրբեջանն ուներ մեկ գերնպատակ՝ Բաքու-Թբիլիս-Ջեյհան նավթամուղու կառուցում: Սա նրանք հռչակել էին դարի գործարք: Բնական է շինարարության փուլում նրանք շահագրգռված էին, որպեսզի ոչինչ չխաթարի ընթացքը, այսինքն՝ խաղաղություն էր պետք (իրենց): Քոչարյանն այդ ժամանակ Հ1-ով մեզ հրամցնում էր, որ էդ նավթամուղը չի աշխատելու, որ Բաքուն մեկ ա էդքան նավթ չունի, որ էդ խողովակը լցնի և այլ լո-լոներ: Կոպիտ ասած՝ պնդում էր, որ բան պետք չի անել, ու պետք է անհոգ վայելել խաղաղությունը: Բայց նույն ժամանակ նա նավթամուղի շինարար Գևորգ Թորոյանին նշանակում է Հայաստան համահայկական հիմնադրամի տնօրենների խորհուրդ, որպեսզի վերջինս ամերիկայից «նվիրատվություններ» բերի… Ու դե «նվիրատվությունները» եկան՝ մորմոններից, հանրապետականներից (ամերիկայի) այսինքն բոլոր նրանցից, ովքեր շահագրգռված էին նավթամուղի բարեհաջող գործարկման մեջ: Էս մարդը էդ փողով սկսեց ասֆալտ գցել, շինարարություն անել, տնտեսական փուչիկներ փչել (որոնք իր գնալուց հետո տրաքեցին), արանքում էլ սեփական կարողությունը դիզեց: Իսկ գլխավոր արդյունքը այն էր, որ Քոչարյանի նախագահության սկզբում ՀՀ ՊՆ-ի բյուջեն 30% ավելի քիչ էր Ադրբեջանի ՊՆ բյուջեից, մինչդեռ իր նախագահության արդյունքում այդ ցուցանիշը դարձավ 600% (բնական է հօգուտ Ադրբեջանի):
     Նավթամուղը կառուցելուց հետո Ադրբեջանի գերնպատակը Արցախը գրավելն էր: Դա արդեն ապահովեց Փաշինյանը՝ Քոչարյանի գործուն մասնակցությամբ (սրա մասին դեռ կխոսենք): Արի ու տես, որ Փաշինյանն էլ ասֆալտ գցելու փող ստացավ, շինարարություն, տնտեսական լրիվ նույն փուչիկները ու «խաղաղությունը» բերեց, հասցրեց քթներիս տակ: Իսկ թե ինչ կարողություն է դիզել նա և իր ուսապարկները, պարզ կդառնա մոտ ապագայում, թեպետ բոլորն էլ արդեն անզեն աչքով տեսնում են դրանց հագ ու կապն էլ, տներն էլ, մեքենաներն էլ…
     էս են մեր խաղաղասերները»:

«Ադեկվատ» միաբանության հիմնադիր Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Քոչարյանն ու Փաշինյանն ունեն նույն գլխավոր թեզը: Երկուսն էլ նույն խոսույթի վրա են հենվում: Փաշինյանն ասում է, որ նա խաղաղություն է բերել, Քոչարյանն ասում է, որ իր տարիներին խաղաղ է եղել: Առաջին հայացքից երկուսն էլ ճիշտ են, բայց կա մի հատ կարևոր բայց, ու էդ բայցը նույնպես ընդհանուր է Քոչարյան-Փաշինյան զույգի համար, ինչպես իրենց ողջ կենսագրությունը:
     Քոչարյանի ղեկավարման տարիներին՝ 1998-2007 թվականներին, Ադրբեջանն ուներ մեկ գերնպատակ՝ Բաքու-Թբիլիս-Ջեյհան նավթամուղու կառուցում: Սա նրանք հռչակել էին դարի գործարք: Բնական է շինարարության փուլում նրանք շահագրգռված էին, որպեսզի ոչինչ չխաթարի ընթացքը, այսինքն՝ խաղաղություն էր պետք (իրենց): Քոչարյանն այդ ժամանակ Հ1-ով մեզ հրամցնում էր, որ էդ նավթամուղը չի աշխատելու, որ Բաքուն մեկ ա էդքան նավթ չունի, որ էդ խողովակը լցնի և այլ լո-լոներ: Կոպիտ ասած՝ պնդում էր, որ բան պետք չի անել, ու պետք է անհոգ վայելել խաղաղությունը: Բայց նույն ժամանակ նա նավթամուղի շինարար Գևորգ Թորոյանին նշանակում է Հայաստան համահայկական հիմնադրամի տնօրենների խորհուրդ, որպեսզի վերջինս ամերիկայից «նվիրատվություններ» բերի… Ու դե «նվիրատվությունները» եկան՝ մորմոններից, հանրապետականներից (ամերիկայի) այսինքն բոլոր նրանցից, ովքեր շահագրգռված էին նավթամուղի բարեհաջող գործարկման մեջ: Էս մարդը էդ փողով սկսեց ասֆալտ գցել, շինարարություն անել, տնտեսական փուչիկներ փչել (որոնք իր գնալուց հետո տրաքեցին), արանքում էլ սեփական կարողությունը դիզեց: Իսկ գլխավոր արդյունքը այն էր, որ Քոչարյանի նախագահության սկզբում ՀՀ ՊՆ-ի բյուջեն 30% ավելի քիչ էր Ադրբեջանի ՊՆ բյուջեից, մինչդեռ իր նախագահության արդյունքում այդ ցուցանիշը դարձավ 600% (բնական է հօգուտ Ադրբեջանի):
     Նավթամուղը կառուցելուց հետո Ադրբեջանի գերնպատակը Արցախը գրավելն էր: Դա արդեն ապահովեց Փաշինյանը՝ Քոչարյանի գործուն մասնակցությամբ (սրա մասին դեռ կխոսենք): Արի ու տես, որ Փաշինյանն էլ ասֆալտ գցելու փող ստացավ, շինարարություն, տնտեսական լրիվ նույն փուչիկները ու «խաղաղությունը» բերեց, հասցրեց քթներիս տակ: Իսկ թե ինչ կարողություն է դիզել նա և իր ուսապարկները, պարզ կդառնա մոտ ապագայում, թեպետ բոլորն էլ արդեն անզեն աչքով տեսնում են դրանց հագ ու կապն էլ, տներն էլ, մեքենաներն էլ…
     էս են մեր խաղաղասերները»:

Քաղաքագետ Արա Պողոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Մեկ Ադրբեջանում կա քաղաքացիական հասարակություն, մեկ էլ Հայաստանի հաջիևյան քարոզիչներն են հայկական քաղաքացիական հասարակություն․․․
     Քանիցս խոսել ենք, որ բռնապետական երկրներում քաղաքացիական հասարակություն չի կարող ձևավորվել, որովհետև բոլոր «քաղաքացիական» կառույցները տոտալ գրաքննման ու վերահսկողության են ենթարկվում։
     Իսկ ահա Հայաստանում՝ մինչև 2018 թվականը իսկապես քաղաքացիական հասարակություն ձևավորվելու շանսեր կային։ Կային մարդիկ ու խմբեր, որոնք դիմակայում էին իշխանությունների որոշումներին, ներկայացնելով հասարակության տարբեր սոցիալական շերտեր։ Հիմա քաղաքացիական հասարակություն Հայաստանում գոյություն չունի՝ կան մարդիկ, ովքեր քաղաքացիական հասարակության դիմակի տակ տանում են կա՛մ իշխանության, կա՛մ ընդդիմության քարոզչական նարատիվներ, իսկ հասարակության տարբեր սոցիալական շերտերի հիմնարար շահերը պաշտպանող խմբեր գույություն չունեն։ Իսկ քաղաքացիական հասարակության դերը ժողովրդավարական պետություններում հենց իշխանությունների ու ժողովրդի միջև կատալիզատորի դեր կատարելն է՝ ներքևից դեպի վերև և հակառակ ուղղությամբ ուղերձների փոխանցումը։
     Ուստի՝ ո՛չ Արդբեջանում, ո՛չ Հայաստանում չկա՛ քաղաքացիական հասարակություն ժողովրդավարական պետություններին բնորոշ։ Թե՛ ադրբեջանցի ու թե՛ հայաստանցի ներկայացուցիչները իրենց կառավարությունների ներկայացուցիչներն են ու սրանցից ո՛չ մեկ չի՛ ներկայացնում ժողովուրդներին։
     Ինչպես գործընթացի սկզբում եմ առիթ ունեցել ասել, սա խաղաղություն չի՛ ժողովուրդների միջև, այլ սա խաղաղություն է իշխող էլիտաների միջև, որը փորձ է արվում ժողովրդականացնել, ինչը անհնար է։ Ո՛չ ադրբեջանցիները, ո՛չ հայերը մասնակից չեն այս պրոցեսներին որպես ժողովուրդներ»։

Երևանի ավագանու «Ազգային առաջընթաց» խմբակցության անդամ Քրիստինա Վարդանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը՝ կից տեսանյութով․ «Երբ քաղաքն անտեր է և հասուն ծառերի հետ աշխատանքը ներառում է միայն հատումեր և փոխարինում, նույնիսկ հազարամյակ ապրող սոսիներն են ողբալի վիճակում։
     Կլինի՞ առհասարակ ոչինչ չանեք, սենց ոնց կլինի․ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջան, Երևանի քաղաքապետարան․․․
     Նշեմ, որ 2021-ին Արման Վերմիշյանի հետ գրեցինք ավագանու որոշման նախագծի մասնագիտական մասը՝ ծառերի պաշտպանությունը շինհրապարակներում։
     Այս մարդիկ ոչինչ գրագետ անել չեն ուզում»։

Էներգետիկ անվտանգության փորձագետ Վահե Դավթյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Հայաստանում ԱԲ զարգացման էներգետիկ ռիսկերը․
     Հայաստանում արհեստական բանականության (ԱԲ) գործարանի կառուցման նախագիծն առաջին հայացքից տեխնոլոգիական առաջընթացին և տարածաշրջանային մրցունակության ամրապնդմանն ուղղված քայլ է։ Սակայն նման նախաձեռնությունները պետք է դիտարկել ոչ միայն թվային տնտեսության զարգացման տրամաբանության մեջ, այլև՝ էներգետիկ համակարգի կառուցվածքային սահմանափակումների համատեքստում։
     Վրաստանի փորձը ցույց է տալիս այդ խնդրի էությունը։ Կարճ ժամանակում տվյալային և մայնինգային ենթակառուցվածքները դարձել են զգալի սպառող՝ հասնելով ընդհանուր պահանջարկի 5%-ին։ Արդյունքում փոխվել է պահանջարկի կառուցվածքը․ առաջացել է կենտրոնացված, կայուն և բարձր բեռնվածություն ստեղծող սեգմենտ։
     Դա, իր հերթին, բերել է համակարգային պակասորդի: 2026 թ. սկզբին Վրաստանում սպառումը գերազանցել է 2,7 մլրդ կՎտ⋅ժ-ը, մինչդեռ արտադրությունը կազմել է ընդամենը 1,9 մլրդ կՎտ⋅ժ։ Պակասորդը լրացվում է ներմուծման միջոցով։ Հետևանքը՝ էլեկտրաէներգիայի գնի կախվածություն արտաքին շուկաներից և սակագների աճ (ս.թ. ապրիլի 1-ից դրանք աճել են 21-33%-ով)։ Միևնույն ժամանակ, տվյալային կենտրոնները, լինելով բարձր վճարունակություն ունեցող սպառողներ, դուրս են մղում այլ սպառողներին՝ վերաձևելով էներգիայի ներքին բաշխման տրամաբանությունը:
     Հայաստանի պարագայում այս ռիսկերը բազմապատկվում են։ Էներգետիկ համակարգը արդեն իսկ ունի կառուցվածքային սահմանափակումներ՝ կախվածություն ներմուծվող էներգակիրներից, հիդրոռեսուրսների սեզոնայնություն, գործող ատոմակայանի սահմանափակ ժամկետային ռեսուրս։
     Վրաստանի փորձը ցույց է տալիս, որ տեխնոլոգիական զարգացման անվան տակ ձևավորվող էներգատար սեկտորները կարող են վերափոխել ամբողջ էներգետիկ բալանսը։ Ու դա այն դեպքում երբ Վրաստանում չեն գործում տվյալային կենտրոններ, որոնք իրենց հզորություններով մոտ են այն նախագծին, որն իրականացվում է Հայաստանում: Ըստ NVIDIA ընկերության փոխնախագահ Ռև Լեբարեդեանի՝ տարեվերջին, երբ գործարկվեն 50 հազար գրաֆիկական պրոցեսոր՝ GPU-ները, Հայաստանը դրանց քանակով աշխարհի առաջատար հնգյակում կհայտնվի՝ շրջանցելով Եվրոպայի խոշոր պետություններին: Հաջորդ փուլում նախատեսվում է Հայաստանում կենտրոնացնել ևս 60 հազար GPU ու դրանց ընդհանուր քանակը հասցնել 110 հազարի:
     Հետևաբար, Հայաստանի համար առանցքային հարցը ոչ թե ինքնին տվյալային կենտրոնի կառուցումն է, այլ այն, թե ինչ էներգետիկ հիմքի վրա է այն գործելու։
     Եզրակացությունը պարզ է:
     Եթե Հայաստանը նպատակ ունի զարգացնել ԱԲ-ն և ձևավորել նման մասշտաբի թվային ենթակառուցվածքներ, ապա անհրաժեշտ է նախապես ապահովել կայուն գեներացիոն հզորություններ։ Արևային գեներացիան դա ապրիորի ի վիճակի չէ ապահովել: Այս տրամաբանության մեջ նոր, ավանդական հզորությունների ատոմային էներգաբլոկի կառուցումը վերածվում է համակարգային անհրաժեշտության՝ ինչպես էներգետիկ անվտանգության, այնպես էլ տեխնոլոգիական զարգացման տեսանկյունից»։

ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը հրապարակավ մեղադրել է Իրանին ԱՄՆ-ի հետ հրադադարի ռեժիմը բազմիցս խախտելու մեջ։ Նա այդ մասին գրել է Truth Social սոցիալական ցանցում։ Իր խոսքերը հաստատող որևէ փաստ ԱՄՆ առաջնորդը չի ներկայացրել:

Իրանը ևս ավելի վաղ մեղադրել էր ԱՄՆ-ին հրադադարի ռեժիմը խախտելու մեջ: Իրանի ԱԳ նախարար Աբբաս Արաղչին նախօրեին նշել էր, որ ԱՄՆ-ի կողմից հրադադարի ռեժիմի խախտումները և սադրիչ գործողությունները, այդ թվում՝ սպառնալիքներն ու իրանական առևտրային նավերի վրա հարձակումները, լուրջ խոչընդոտ են հանդիսանում դիվանագիտական ​​գործընթացի շարունակման համար:

Իսկ ԱՄՆ իշխանություններն, իրենց հերթին, ավելի վաղ Իրանի կողմից Հորմուզի նեղուցի փակումը, ինչպես նաև նեղուցով անցնող մի քանի նավերի վրա կրակելը որակել էին որպես պայմանավորվածությունների խախտում։