julbaz.mediamonitoring.am

Լրագրող Նաիրի Հոխիկյանի թելեգրամյան գրառումը. «ԱՄՆ-ից ու Իրանից հնչող հայտարարություններն զգուշացնում են, որ առաջիկա օրերի ընթացքում վերսկսվելու է պատերազմը այդ երկու երկրների միջև։
     Իրանի գործընկերներիս ու մտերիմների հետ խոսակցություններից հասկանում եմ, որ այս անգամ գուցե ավելի ծանր լինի այդ բախումը, գուցե ավելի կործանարար հետևանքներ ունենա, հետևաբար, Հայաստանի զինված ուժերը և անվտանգության, սահմանապահ ծառայությունները պետք է պատրաստվեն հնարավոր արտակարգ իրավիճակներին։
     Հատկապես Մեղրիում ու Ագարակում անհրաժեշտ է պատրաստվել Իրանից հնարավոր փախստականների նոր հոսքին։
     Ամեն դեպքում մեր հարևան և բարեկամ երկրին խաղաղություն ու ամրություն մաղթենք, Իրանի մեր հայրենակիցներին` անփորձանք կյանք»։

Բանաստեղծուհի, գործարար Արև Բալդրյանը գրել է. «10 բանաստեղծություն, որ վերագրում են Պարույր Սևակին, բայց այլ հեղինակների ստեղծագործություններ են…
     Ինձ ճանաչողները գիտեն` տարիներ ի վեր պայքարում եմ, որ գտնեմ այն իրական հեղինակներին, որոնց ստեղծագործությունները վերագրում են Սևակին ու ԱՆԽՆԱ տարածում… Ցավոք, մեր օրերում շատերը գրականությանը ծանոթանում են ոչ թե գրքերից, այլ` համացանցից` չհիմնավորված ու չստուգված տարբեր գրառումներից և տեսանյութերից։ Այս մասին բազմիցս խոսել եմ, իմ էջում կան բազմաթիվ նյութեր։
     Եվ ամենացավալին այն է, որ առաջին սխալ տարածողներից հենց մշակույթի, արվեստի հետ կապ ունեցող մարդիկ են` ասմունքողներ, դերասաններ, հանրային դեմքեր…
     Որոշեցի տարիներով կատարածս աշխատանքն ի մի բերեմ ու ամբողջացնելով հրապարակեմ, որպեսզի ավելի տեսանելի ու պատկերավոր լինի։ Նշեմ, որ բազմիցս տարբեր ստեղծագործությունների հետ կապված խոսել եմ Պարույր Սևակի թոռան` Սևակ Ղազարյանի հետ և ստացել նրա հաստատումը, որ դրանք Սևակի գրչին չեն պատկանում:
     ✅️1. «Ասում են կարոտը խոսել չգիտի…» – Այս բանաստեղծության հրապարակումը կարծես թե գալիս է 2016 թ-ից և առաջին սխալ տարածողներից մեկը հենց ասմունքող Աննա Եգոյանն է։ Եվ սա միակ ստեղծագործությունը չէ, որ Աննան սխալ տարածում է, հաջորդիվ ևս մեկը կներկայացնեմ։ Բազմիցս փորձել եմ (են, ենք) նրան զգուշացնել, բայց ապարդյուն, իր էջում, բեմից ասմունքելիս նա շարունակում է հնչեցնել Սևակի անունը որպես հեղինակի (դե այդպես մեծ լսարան է հավաքում «Սևակապաշտների»… Մյուս հանրային դեմքն, ով էլի սխալ տարածում է Հրանտ Ղազումյանն է։ Նրան շատ եմ հավանում իր տավուշյան համուհոտով տեսանյութերով, բայց հաճելի կլինի, որ ավելի ուշադիր լինի նման հարցերում։ Անձամբ չեմ զգուշացրել, բայց կփորձեմ գրել, տեղեկացնել։ Իրական հեղինակին դեռ չեմ գտել, բայց շնորհակալ կլինեմ յուրաքանչյուր աջակցության համար։
     ✅️2. «Թե գնում ես, այնպես գնա…» – Սա ևս այն բանաստեղծություններից է, որ Աննա Եգոյանը համառորեն տարածում և հնչեցնում է Սևակի անվամբ։ Երկար պրպտումներից հետո գտա իրական հեղինակին, այս մասին առանձին գրառում էլ ունեմ։ Նա Վարդան Հակոբյանն է: Վարդանը, կարծես թե, դեռ համեստություն է անում և չի պայքարում իր հեղինակային իրավունքի համար: Հուսամ, նա էլ առաջիկայում քայլեր կձեռնարկի:
     ✅️3. «Ես քեզ սպասում եմ, գիտեմ չես գալու…» – Իրական հեղինակը Սեդա Ղարիբյանն է, ով ապրում է ԱՄՆ֊ում և ում հետ ծանոթացա տարիներ առաջ։ Սեդան և ստեղծագործում է, և երգում:
     ✅️4. «Դու ես մեղավոր, որ ես մենակ եմ…» – Կրկին հեղինակը Սեդա Ղարիբյանն է
     ✅️5. «Պիտի մրսես, որ հասկանաս…» – Սա ևս ամենատարածվածներից է։ Այս բանաստեղծության հեղինակին գտնելու համար անքուն գիշեր եմ անցկացրել ու հաջողել: Հեղինակը Հայկուհի Խաչատրյանն է, ով ապրում է Գերմանիայում։ Նրա հետ տարիներ առաջ զրուցեցի, հորդորեցի հետևողական լինել, եթե անգամ ակտիվ ստեղծագործող չէ։ Եվ վերջապես, այս տարի Հայկուհին ստացել է այս բանաստեղծության Հեղինակային իրավունքը:
     ✅️6. «Ու ես հասկացա կյանքում մի պարզ բան…» – Այս բանաստեղծությունն էլ բավականին տարածում ուներ ժամանակին և հատկապես ասմունքի տարբերակով` կարդում է Ազատ Մալխասյանը։ Հեղինակ` Հայկ Մկրտչյան (անձամբ չեմ ճանաչում, իր կողմից հաստատում չունեմ)։
     ✅️7. «Ես քեզ սիրել եմ, չեմ ատի երբեք…» – Դարձյալ տարածվում է սխալ` հիմնականում ասմունքի տեսքով։ Հեղինակ` Սիլվա Գուլանյան (Անձամբ չեմ ճանաչում, ֆեյսբուքյան գրական էջ ունի, որտեղ ներկայացված է բանաստեղծությունը):
     ✅️8. «Կամ թողեք ապրեմ…» – Ուրեմն շա՜տ տարիներ առաջ, երբ ՖԲ չկար, կայքեր կային, որտեղ մարդիկ տեղադրում էին իրենց ստեղծագործություններն ու կարդացողներն էլ սկսում էին քննարկել, կարծիք հայընել: Այ հենց այդ կայքերից մեկում էլ գտա, հեղինակը TAUREL (դե նիկնեյմը այդպես է, իրականը` չգիտեմ)։ Եթե տարածենք, գուցե գտնվի:
     ✅️9. «Ամեն ինչ չափի մեջ է գեղեցիկ…» – Այս բանաստեղծությունը ամենատարածվածներց մեկն է, որ դարձյալ վերագրվում է Սևակին: Երկարատև ու դժվար ճանապարհներով փորձեցի գտնել հեղինակին, որն այս դեպքում այդքան էլ հեշտ ու պարզ չէր: Փնտրեցի երկար, բայց գտա… Այս բանաստեղծության հեղինակն, ըստ նախնական և դեռևս միակ ապացուցող աղբյուրի` ոմն Անի է, ազգանուն չկա (հուսամ, երբևէ կկարողանանք գտնել նրան): Այն գրվել է դեռևս 2007 թվականին: Աղբյուրը՝ այստեղ:
     Շատ երկար թերթելով այս ֆորումի էջերը, կարդալով Անիի և մյուսների զրույցը, որն ի դեպ կոչվում է «Հանգավորված զրույց», նշվում է, որ սա հենց Անիի ստեղծագործությունն է: Անին տեղադրում է իր բանաստեղծությունները, կիսվում իր մտքերով և ստանում բազմապիսի կարծիքներ: Ծանոթանալով նրա մյուս գործերին, պարզ է դառնում, որ նրա մոտ կա Սևակի ազդեցությունը, նաև՝ այլ հեղինակների:
     ✅️10. «Կարոտս այնքան անծիր է դարծել…» – Պատկերացնո՞ւմ եք, սա իմ ստեղծագործությունն է, որը գրել եմ 2002 թվականին` նվիրելով հորս և քրոջս, երբ նրանք արտերկրում էին, ինձնից բավականին հեռու… Ու այն տարածվում է ոչ ավել, ոչ պակաս ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ անվամբ գրական էջով: Դե հիմա պատկերացրեք իմ վիճակը:
     Նյութին կից տեղադրում եմ սխալ տարածվող սքրինշոթեր և դրանց կից իրական հեղինակների անվամբ ստեղծագործությունները։ Այ սա խնդրում եմ ՏԱՐԱԾԵԼ ԱՆԽՆԱ՜….
     Հ.Գ. 1 Եթե կան հեղինակներին վերաբերող հավաստի տվյալներ, տեղեկություններ, սիրով կծանոթանամ, կավելացնեմ նյութի մեջ։
     Հ.Գ. 2 Նյութերը տարիներով ուսումնասիրել, մշակել և ձեզ եմ ներկայացնում ես` Արև Բալդրյանս»:

Երևանի Հաղթանակի զբոսայգում գտնվող «Արագիլ» ռեստորանը ժամանակին մայրաքաղաքի ամենահայտնի ժամանցի վայրերից էր։ Երբեմնի մարդաշատ ու սիրված ռեստորանն այսօր լքված է, սակայն շարունակում է պահպանել իր պատմական և ճարտարապետական արժեքը։
     1960 թվականին կառուցված շենքի հեղինակը հայ անվանի ճարտարապետ Ռաֆայել Իսրայելյանն է։ Բնական քարից կառուցված, կամարաձև բացվածքներով կառույցը առանձնանում էր իր ինքնատիպ տեսքով։ Ռեստորանի դիրքը ևս պատահական չէր ընտրված․ բարձունքից բացվում էր Երևանի համայնապատկերը, իսկ այցելուները հնարավորություն ունեին հիանալու նաև Արարատ լեռան տեսարանով։

Երևանի «Արագիլ» ռեստորան

     «Արագիլի» պատմության ուշագրավ դրվագներից մեկը կապված է անվան հետ։ Շենքը նախատեսված էր հենց այդ անվամբ, սակայն հետագայում առաջարկվել էր այն վերանվանել «Մոսկվա»։

Երևանի «Արագիլ» ռեստորան

Ռաֆայել Իսրայելյանը դեմ էր այդ որոշմանը և այս հարցով դիմել էր Հայաստանի Կոմկուսի կենտկոմի առաջին քարտուղար Յակով Զարոբյանին։ Արդյունքում շենքի ճակատին վերականգնվել էր «ԱՐԱԳԻԼ» գրությունը։
     Ռեստորանի անվանումն իր արտացոլումն էր գտել նաև ճարտարապետական հարդարանքում։ Շենքի արևելյան պատին տեղադրված արագիլի քանդակի հեղինակը վարպետ Հրաչ Ստեփանյանն էր։

Երևանի «Արագիլ» ռեստորան

     Իր գործունեության տարիներին «Արագիլը» ոչ միայն սնվելու, այլև հանդիպումների ու ժամանցի հայտնի վայր էր։ Այստեղ կազմակերպվում էին ընտանեկան հավաքույթներ, ընդունվում արտասահմանյան հյուրեր, իսկ երեկոյան ժամերին հնչում էր կենդանի երաժշտություն։ Բացօթյա հատվածում մատուցվում էին պաղպաղակ, միրգ և կոնյակ։ Ռեստորանի առանձնահատուկ գրավչություններից էր նաև Արարատին նայող տաղավարը։

Երևանի «Արագիլ» ռեստորան

     Շենքն իր տեղն ունի նաև հայկական կինոյի պատմության մեջ․ այն առնչվում է 1963 թվականին նկարահանված «Ճանապարհ դեպի կրկես» ֆիլմին։
     Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ռեստորանը դադարեց գործել։ Տարիների ընթացքում շենքը հայտնվեց անմխիթար վիճակում՝ կորցնելով երբեմնի աշխույժ միջավայրն ու իր նախկին նշանակությունը։
     Այսօր «Արագիլը» Հաղթանակի զբոսայգու լքված կառույցներից է։ Սակայն դրա պատմությունը շարունակում է հիշեցնել Երևանի այն ժամանակաշրջանի մասին, երբ ռեստորանը քաղաքի հասարակական կյանքի կարևոր վայրերից էր։ Ճարտարապետական արժեք ունեցող այս շենքի հետագա ճակատագիրը շարունակում է մնալ արդիական հարց՝ արդյո՞ք երբեմնի «Արագիլը» մի օր կվերագտնի իր տեղը Երևանի կյանքում։