Արցախյան պատերազմում զոհված զինծառայող Դանիել Դանիելյանի մայրը՝ Նաիրա Դանիելյանը, որդու հիշատակին հուզիչ գրառում է կատարել։
«Որդիս… Իմ չապրած կյանք, իմ հավերժական արցունք։
Սեպտեմբերի 27-ին իմ ներսում ամեն ինչ մեռավ։ Այդ օրը ցավը մտավ մեր տուն ու այլևս դուրս չեկավ։ Արդեն 6 տարի է անցել այդ անիծված օրվանից, բայց պատերազմի թողած վերքը դեռ արնահոսում է։ Պատերազմը խլեց իմ տղային, իմ Գրիշին, ում ամեն մի ժպիտի համար ես պատրաստ էի կյանքս տալ։
Գրիշ ջան, իմ աչքի լույս… Գիտե՞ս՝ ինչ է նշանակում մոր համար 6 տարի ապրել առանց որդու։ Սա ապրել չէ, սա ամեն օր ու ամեն վայրկյան դանդաղ մահանալ է։ Ձեռքերս պապակած փնտրում են քո ջերմությունը, ականջներս պատառոտվում են քո «մամ» կանչի կարոտից։ Ամեն անգամ փողոցում քո տարիքի տղա տեսնելիս հոգիս կտոր-կտոր է լինում։ Ախր, դու էլ պիտի քայլեիր, դու էլ պիտի ուրախանայիր, ընտանիք կազմեիր… Դու դեռ նոր պիտի ապրեիր, իմ լուսավոր տղա։
Իմ սիրտը պատրաստ չէ քեզ «հերոս» կոչելուց մխիթարվել։ Իմ սիրտը միայն ուզում է քեզ հետ բերել, քո ճակատը համբուրել ու էլ բաց չթողնել։ Այս 6 տարիների ընթացքում քո թողած դատարկությունը ոչ մի բանով չլցվեց։ Տան լռությունը գիշերները խեղդում է ինձ, իսկ նկարիցդ նայող քո պայծառ աչքերը կարծես հարցնում են՝ «Մամ, ինչո՞ւ»։
Ու ես չունեմ այդ հարցի պատասխանը։ Ինձ մնացել են միայն քո իրերը, քո թողած հոտն ու այս անեզր, անամոք ցավը, որը կրծում է ինձ ներսից։
Խոնարհվում եմ քո սուրբ հոգու առջև, իմ Գրիշ։ Քանի դեռ աչքերիցս արցունք է հոսում, քանի դեռ սիրտս ցավից մղկտում է, դու ապրելու ես իմ մեջ։ Դու իմ ամենամեծ սերն ես ու իմ հավերժական, անբուժելի վերքը։
Անհոգ ննջիր երկնային լույսերում, իմ աննման որդի… Մայրդ քեզ կարոտում է մինչև վերջին շունչը»։