julbaz.mediamonitoring.am

Փաստացի, Անդրանիկ Թևանյանն ու Մարտուն Գրիգորյանը դարձել են ոչ թե որևէ «մեղադրանքի», այլ հենց այս սոցիոլոգիական հարցման տվյալների տուժողները: Այս մասին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է ԲՀԿ մամուլի խոսնակ Իվետա Տոնոյանը:

«Պատճառը պարզ է դառնում․․․Ակնհայտ է, որ ԲՀԿ-ի դեմ սկսված արշավը որևէ իրավական կամ արդարադատական գործընթացի հետ կապ չունի։ Սա բացառապես քաղաքական նպատակ հետապնդող ակցիա է, որի հիմնական նպատակը վախի մթնոլորտ ձևավորելն է, ընդդիմադիր ուժերի ակտիվությունը սահմանափակելը և նորմալ նախընտրական արշավը ջարդելու բացահայտ փորձ։

Այսօր միջազգային «Գելափ» կազմակերպության հրապարակած սոցիոլոգիական հարցումների արդյունքները մատնում են իշխանության քայլերի իրական դրդապատճառը։ Ընդդիմադիր քաղաքական 4 ուժերը զգալի առավելությամբ հնարավորություն են ստանում նոր կառավարություն ձևավորելու։ Հենց այս իրականությունն է խուճապի մատնել Նիկոլ Փաշինյանին և ստիպել հերթական քաղաքական հետապնդումների ճանապարհով փորձել կանգնեցնել ընդդիմության աճող աջակցությունը։

Փաստացի, Անդրանիկ Թևանյանն ու Մարտուն Գրիգորյանը դարձել են ոչ թե որևէ «մեղադրանքի», այլ հենց այս սոցիոլոգիական հարցման տվյալների տուժողները։ Եվ նաև հենց այս թվերն են Նիկոլ Փաշինյանի նյարդային վիճակի և քաղաքական անհավասարակշռության հերթական ապացույցը։ Սիրելի՛ հայրենակիցներ, «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը երբեք չի շեղվելու իր որդեգրած քաղաքական ճանապարհից։ Մենք շարունակելու ենք մեր պայքարը՝ հանուն արժանապատիվ, անվտանգ և ուժեղ Հայաստանի։

Մենք շարունակելու ենք հանդարտ, զուսպ ծրագրային քարոզարշավը, մեր ժողովրդի հետ բաց ու անկեղծ երկխոսությունը։ Վստահ ենք, որ որքան էլ իշխանությունները մինչև քարոզարշավի ավարտը փորձեն նոր ճնշումներ, սադրանքներ և հետապնդումներ իրականացնել, միևնույն է, հունիսի 7-ին մեր ժողովուրդը կատարելու է իր արժանապատիվ և ճիշտ ընտրությունը։ Իսկ այդ ընտրությամբ այս իշխանությունը ստանալու է ժողովրդի հստակ քաղաքական գնահատականը»,- գրել է նա։

Փաշինյանն իր արտահայտած մտքերը, հայտարարությունները հանրության առաջ նետելուց առաջ գոնե մեկ անգամ աչքի՞ է անցկացնում։ Չի՞ նկատում, թե տրամաբանության հետ ինչ ահավոր հակասություններ է ստեղծում, ու արդյունքում նույն հարցերը վերադառնում են հենց իրեն։ Վերցնենք թեկուզ այս հայտարարությունը։ Ասուլիսի ժամանակ ասում է․ «Ես հայ ժողովրդին չեմ հարցրել, թե ինչու չեք զոհվել, այլ՝ Ղարաբաղի քաղաքական փսևդոէլիտային է հարցս ուղղված»։ Հետո շարունակում է նույն տրամաբանությամբ․ «Սամվել Շահրամանյանից սկսած բոլորը պատասխան են տալու զինվորին մենակ թողնելու համար։ Նրանք, ովքեր իրենց անվանում են Ղարաբաղի խորհրդարանի անդամ կամ չգիտեմ՝ ինչ սեկտորի ներկայացուցիչ։ Այդ մարդիկ մի անգամ գնացե՞լ են սահման, կրակե՞լ են։ Երբ ասում եմ «փախածներ», նկատի ունեմ Ղարաբաղի պսևդոէլիտային և հանրային պսևդոէլիտային»։

Չշարունակեմ նրա հերթական «փայլատակումները»։ Միայն հիշեցնեմ՝ Շահրամանյանը նախագահի պաշտոնում ընդամենը մի քանի օր էր եղել։ Բայց խնդիրը նույնիսկ դա չէ։ Խնդիրն այն է, որ նույն հարցերը հասարակությունը լիովին իրավունք ունի ուղղելու հենց Փաշինյանին։ Եթե նա այսօր մեղադրում է ուրիշներին «զինվորին մենակ թողնելու» մեջ, ապա առաջին հերթին պետք է պատասխանի՝ իսկ ինքը ինչո՞ւ զինվորին մենակ թողեց։ Ինչո՞ւ գերագույն հրամանատար եղած մարդը պատերազմի ամենածանր օրերին չկար առաջնագծում, ինչո՞ւ չէր կռվում զինվորի կողքին։ Մի անգամ ինքն անձամբ կրակե՞լ է։ Մի անգամ ինքն անձամբ կանգնե՞լ է այն խրամատում, որտեղից այսօր բարոյականության դասեր է տալիս։

Երբ նա հարցնում է՝ «ինչո՞ւ չեք զոհվել», չի՞ հասկանում, որ նույն հարցը կարող են տալ իրեն։ Որովհետև հենց ինքն էր երկրի ղեկավարը, հենց ինքն էր գերագույն հրամանատարը, հենց իր որոշումների հետևանքներն էին վճարում հազարավոր տղաներ իրենց կյանքով։ Եվ եթե այսօր ինչ-որ մեկը պետք է բացատրի, թե ինչու է զինվորը մնացել մենակ, ինչու ինքը չի զոհվել, ապա առաջին հերթին դա պետք է անի Նիկոլ Փաշինյանը։ Որովհետև իր տրամաբանությամբ Արցախի կորստի համար պատասխանատու է «պսևդոէլիտան»։ Իսկ գերագույն հրամանատարը, որը երաշխավորն էր Արցախի անվտանգության, «պսևդոէլիտայի» մեջ չի՞ մտնում։ Թե՞ նա պատասխանատու է միայն Հայաստանի սուվերեն տարածքների կորստի համար։

Փաշինյանն իր արտահայտած մտքերը, հայտարարությունները հանրության առաջ նետելուց առաջ գոնե մեկ անգամ աչքի՞ է անցկացնում։ Չի՞ նկատում, թե տրամաբանության հետ ինչ ահավոր հակասություններ է ստեղծում, ու արդյունքում նույն հարցերը վերադառնում են հենց իրեն։ Վերցնենք թեկուզ այս հայտարարությունը։ Ասուլիսի ժամանակ ասում է․ «Ես հայ ժողովրդին չեմ հարցրել, թե ինչու չեք զոհվել, այլ՝ Ղարաբաղի քաղաքական փսևդոէլիտային է հարցս ուղղված»։ Հետո շարունակում է նույն տրամաբանությամբ․ «Սամվել Շահրամանյանից սկսած բոլորը պատասխան են տալու զինվորին մենակ թողնելու համար։ Նրանք, ովքեր իրենց անվանում են Ղարաբաղի խորհրդարանի անդամ կամ չգիտեմ՝ ինչ սեկտորի ներկայացուցիչ։ Այդ մարդիկ մի անգամ գնացե՞լ են սահման, կրակե՞լ են։ Երբ ասում եմ «փախածներ», նկատի ունեմ Ղարաբաղի պսևդոէլիտային և հանրային պսևդոէլիտային»։

Չշարունակեմ նրա հերթական «փայլատակումները»։ Միայն հիշեցնեմ՝ Շահրամանյանը նախագահի պաշտոնում ընդամենը մի քանի օր էր եղել։ Բայց խնդիրը նույնիսկ դա չէ։ Խնդիրն այն է, որ նույն հարցերը հասարակությունը լիովին իրավունք ունի ուղղելու հենց Փաշինյանին։ Եթե նա այսօր մեղադրում է ուրիշներին «զինվորին մենակ թողնելու» մեջ, ապա առաջին հերթին պետք է պատասխանի՝ իսկ ինքը ինչո՞ւ զինվորին մենակ թողեց։ Ինչո՞ւ գերագույն հրամանատար եղած մարդը պատերազմի ամենածանր օրերին չկար առաջնագծում, ինչո՞ւ չէր կռվում զինվորի կողքին։ Մի անգամ ինքն անձամբ կրակե՞լ է։ Մի անգամ ինքն անձամբ կանգնե՞լ է այն խրամատում, որտեղից այսօր բարոյականության դասեր է տալիս։

Երբ նա հարցնում է՝ «ինչո՞ւ չեք զոհվել», չի՞ հասկանում, որ նույն հարցը կարող են տալ իրեն։ Որովհետև հենց ինքն էր երկրի ղեկավարը, հենց ինքն էր գերագույն հրամանատարը, հենց իր որոշումների հետևանքներն էին վճարում հազարավոր տղաներ իրենց կյանքով։ Եվ եթե այսօր ինչ-որ մեկը պետք է բացատրի, թե ինչու է զինվորը մնացել մենակ, ինչու ինքը չի զոհվել, ապա առաջին հերթին դա պետք է անի Նիկոլ Փաշինյանը։ Որովհետև իր տրամաբանությամբ Արցախի կորստի համար պատասխանատու է «պսևդոէլիտան»։ Իսկ գերագույն հրամանատարը, որը երաշխավորն էր Արցախի անվտանգության, «պսևդոէլիտայի» մեջ չի՞ մտնում։ Թե՞ նա պատասխանատու է միայն Հայաստանի սուվերեն տարածքների կորստի համար։

Փաշինյանն իր արտահայտած մտքերը, հայտարարությունները հանրության առաջ նետելուց առաջ գոնե մեկ անգամ աչքի՞ է անցկացնում։ Չի՞ նկատում, թե տրամաբանության հետ ինչ ահավոր հակասություններ է ստեղծում, ու արդյունքում նույն հարցերը վերադառնում են հենց իրեն։ Վերցնենք թեկուզ այս հայտարարությունը։ Ասուլիսի ժամանակ ասում է․ «Ես հայ ժողովրդին չեմ հարցրել, թե ինչու չեք զոհվել, այլ՝ Ղարաբաղի քաղաքական փսևդոէլիտային է հարցս ուղղված»։ Հետո շարունակում է նույն տրամաբանությամբ․ «Սամվել Շահրամանյանից սկսած բոլորը պատասխան են տալու զինվորին մենակ թողնելու համար։ Նրանք, ովքեր իրենց անվանում են Ղարաբաղի խորհրդարանի անդամ կամ չգիտեմ՝ ինչ սեկտորի ներկայացուցիչ։ Այդ մարդիկ մի անգամ գնացե՞լ են սահման, կրակե՞լ են։ Երբ ասում եմ «փախածներ», նկատի ունեմ Ղարաբաղի պսևդոէլիտային և հանրային պսևդոէլիտային»։

Չշարունակեմ նրա հերթական «փայլատակումները»։ Միայն հիշեցնեմ՝ Շահրամանյանը նախագահի պաշտոնում ընդամենը մի քանի օր էր եղել։ Բայց խնդիրը նույնիսկ դա չէ։ Խնդիրն այն է, որ նույն հարցերը հասարակությունը լիովին իրավունք ունի ուղղելու հենց Փաշինյանին։ Եթե նա այսօր մեղադրում է ուրիշներին «զինվորին մենակ թողնելու» մեջ, ապա առաջին հերթին պետք է պատասխանի՝ իսկ ինքը ինչո՞ւ զինվորին մենակ թողեց։ Ինչո՞ւ գերագույն հրամանատար եղած մարդը պատերազմի ամենածանր օրերին չկար առաջնագծում, ինչո՞ւ չէր կռվում զինվորի կողքին։ Մի անգամ ինքն անձամբ կրակե՞լ է։ Մի անգամ ինքն անձամբ կանգնե՞լ է այն խրամատում, որտեղից այսօր բարոյականության դասեր է տալիս։

Երբ նա հարցնում է՝ «ինչո՞ւ չեք զոհվել», չի՞ հասկանում, որ նույն հարցը կարող են տալ իրեն։ Որովհետև հենց ինքն էր երկրի ղեկավարը, հենց ինքն էր գերագույն հրամանատարը, հենց իր որոշումների հետևանքներն էին վճարում հազարավոր տղաներ իրենց կյանքով։ Եվ եթե այսօր ինչ-որ մեկը պետք է բացատրի, թե ինչու է զինվորը մնացել մենակ, ինչու ինքը չի զոհվել, ապա առաջին հերթին դա պետք է անի Նիկոլ Փաշինյանը։ Որովհետև իր տրամաբանությամբ Արցախի կորստի համար պատասխանատու է «պսևդոէլիտան»։ Իսկ գերագույն հրամանատարը, որը երաշխավորն էր Արցախի անվտանգության, «պսևդոէլիտայի» մեջ չի՞ մտնում։ Թե՞ նա պատասխանատու է միայն Հայաստանի սուվերեն տարածքների կորստի համար։

Փաշինյանն իր արտահայտած մտքերը, հայտարարությունները հանրության առաջ նետելուց առաջ գոնե մեկ անգամ աչքի՞ է անցկացնում։ Չի՞ նկատում, թե տրամաբանության հետ ինչ ահավոր հակասություններ է ստեղծում, ու արդյունքում նույն հարցերը վերադառնում են հենց իրեն։ Վերցնենք թեկուզ այս հայտարարությունը։ Ասուլիսի ժամանակ ասում է․ «Ես հայ ժողովրդին չեմ հարցրել, թե ինչու չեք զոհվել, այլ՝ Ղարաբաղի քաղաքական փսևդոէլիտային է հարցս ուղղված»։ Հետո շարունակում է նույն տրամաբանությամբ․ «Սամվել Շահրամանյանից սկսած բոլորը պատասխան են տալու զինվորին մենակ թողնելու համար։ Նրանք, ովքեր իրենց անվանում են Ղարաբաղի խորհրդարանի անդամ կամ չգիտեմ՝ ինչ սեկտորի ներկայացուցիչ։ Այդ մարդիկ մի անգամ գնացե՞լ են սահման, կրակե՞լ են։ Երբ ասում եմ «փախածներ», նկատի ունեմ Ղարաբաղի պսևդոէլիտային և հանրային պսևդոէլիտային»։

Չշարունակեմ նրա հերթական «փայլատակումները»։ Միայն հիշեցնեմ՝ Շահրամանյանը նախագահի պաշտոնում ընդամենը մի քանի օր էր եղել։ Բայց խնդիրը նույնիսկ դա չէ։ Խնդիրն այն է, որ նույն հարցերը հասարակությունը լիովին իրավունք ունի ուղղելու հենց Փաշինյանին։ Եթե նա այսօր մեղադրում է ուրիշներին «զինվորին մենակ թողնելու» մեջ, ապա առաջին հերթին պետք է պատասխանի՝ իսկ ինքը ինչո՞ւ զինվորին մենակ թողեց։ Ինչո՞ւ գերագույն հրամանատար եղած մարդը պատերազմի ամենածանր օրերին չկար առաջնագծում, ինչո՞ւ չէր կռվում զինվորի կողքին։ Մի անգամ ինքն անձամբ կրակե՞լ է։ Մի անգամ ինքն անձամբ կանգնե՞լ է այն խրամատում, որտեղից այսօր բարոյականության դասեր է տալիս։

Երբ նա հարցնում է՝ «ինչո՞ւ չեք զոհվել», չի՞ հասկանում, որ նույն հարցը կարող են տալ իրեն։ Որովհետև հենց ինքն էր երկրի ղեկավարը, հենց ինքն էր գերագույն հրամանատարը, հենց իր որոշումների հետևանքներն էին վճարում հազարավոր տղաներ իրենց կյանքով։ Եվ եթե այսօր ինչ-որ մեկը պետք է բացատրի, թե ինչու է զինվորը մնացել մենակ, ինչու ինքը չի զոհվել, ապա առաջին հերթին դա պետք է անի Նիկոլ Փաշինյանը։ Որովհետև իր տրամաբանությամբ Արցախի կորստի համար պատասխանատու է «պսևդոէլիտան»։ Իսկ գերագույն հրամանատարը, որը երաշխավորն էր Արցախի անվտանգության, «պսևդոէլիտայի» մեջ չի՞ մտնում։ Թե՞ նա պատասխանատու է միայն Հայաստանի սուվերեն տարածքների կորստի համար։