Category: Hraparak

Կաթողիկոսի գործը քննող դատավորն ինքնաբացարկ հայտնեց, լրագրողներին հայտնեց փաստաբան Արա Զոհրաբյանը։

«Դատավոր Հակոբ Մանուկյանը հրաժարվեց քննել այս գործը։ Դատավորը հանդիսացել է նաև փաստաբան։ Իմ կարծիքով դա բացարկի հիմք չէր, բայց հաշվի առնելով, որ դա կարող է կասկած առաջացնել, դատավորն ինքնաբացարկ հայտնեց։ Ես ողջունում եմ դատավորի այս քայլն այն տեսակետից, որ նա հրաժարվեց մաս կազմել այս ամոթալի գործընթացին»,- ասաց փաստաբան Արա Զոհրաբյանը։

Երբ քաղաքականապես ոչ պատրաստ մարդը մտնում է քաղաքականություն, նա գործում է ոչ թե որպես քաղաքական գործիչ, այլ որպես մարդ՝ իր բոլոր արատներով, կոմպլեքսներով, սովորույթներով։ 8 տարի մենք դրա ականատեսն ենք։
Նիկոլ Փաշինյանը նախկինների փեշերից էնքան կախվեց, որ անգամ նրա թիմակիցներն են զահլա գնացել։ Տնտեսությունը կերան նախկինները, Արցախը հանձնեց Պուտինը, պատերազմում պարտվեց ժողովուրդը, զինվորը, գեներալը, տարածքները հանձնեց Քոչարյանը։

8 տարի վարչապետ է ու ոչ մի պատասխանատվություն իր վրա չի վերցրել։ Բոլորը մեղավոր են, բացի իրենից։
Հիմա էլ՝ ԵՄ, ԵՄ ասելով, Հայաստանը տնտեսապես այնքան «ծաղկեց», որ ծնկած վիճակում հասավ Եվրոպա։ Պարզվում է՝ ԵՄ-ի դուռը բացելու ամբողջ պատմության մեջ էլ իր մեղքը չկա։ Ավելին՝ պարզվում է, որ իրեն այդ դռնից ներս հրողը ոչ ավել, ոչ պակաս՝ Լուկաշենկոն է եղել։

Ռուս լրագրողների հետ զրույցում Փաշինյանն ասել է․ «ԵԱՏՄ որոշ գործընկերներ հրահրել են այս գործընթացը՝ հայտարարելով, որ Հայաստանը ոչ մեկին պետք չէ, և նրան ոչ մի տեղ չեն սպասում»։
Քանի որ այդ միտքը ժամանակին Լուկաշենկոն է արտահայտել, ստացվում է՝ Լուկաշենկոն է Հայաստանի եվրոպական ապագայի իրական ճարտարապետը։
Նիկոլ Փաշինյանն ընդամենը լսել է նրա խոսքերը, նեղացել, հավաքել ճամպրուկը և գնացել Եվրոպա՝ ապացուցելու, որ Հայաստանը, այնուամենայնիվ, ինչ-որ մեկին պետք է։
Ու այստեղ արդեն կարելի է պատկերացնել Փաշինյանի հեռախոսազրույցը Պուտինի հետ․
-Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ, ես մեղավոր չեմ, որ Հայաստանը գնում է Եվրոպա։
– Բա ո՞վ է մեղավոր։
– Լուկաշենկոն։
– Լուկաշենկո՞ն։
– Հա։ Ինքն ասաց՝ Հայաստանին ոչ ոք պետք չէ։ Ես էլ նեղացա ու գնացի։

Այսինքն՝ ստացվում է՝ նույնիսկ Եվրոպա գնալու պատմության մեջ էլ Նիկոլ Փաշինյանը մեղավոր չէ։ Լուկաշենկոն է մեղավոր։
Միայն թե այս ամբողջ պատմության մեջ մի անհարմար հարց կա։
Եթե նախկինները «լափեցին» տնտեսությունը, Պուտինը հանձնեց Արցախը, ժողովուրդը պարտվեց պատերազմում, Քոչարյանը հանձնեց տարածքները, իսկ Լուկաշենկոն քեզ հրեց Եվրոպա՝
բա ութ տարի վարչապետն ո՞վ էր։
Թե՞ վարչապետը միայն պաշտոնն է, իսկ պատասխանատվությունը՝ ուրիշներինը։

Դատարանի բակում լրագրողների հետ զրույցում «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ներկայացուցիչ Նարեկ Կարապետյանն անդրադարձել է Հայոց Հայրապետի կարգավիճակին և Եկեղեցի-պետություն հարաբերություններին։

Նրա խոսքով՝ Հայոց Կաթողիկոսի ընտրությունը կատարվում է ժողովրդի և եկեղեցական կարգերի շրջանակում, իսկ աշխարհիկ իշխանությունը չունի Հայրապետին պաշտոնից հեռացնելու իրավասություն։ Կարապետյանը ընդգծել է, որ Եկեղեցին և պետությունը տարբեր ինստիտուտներ են և պետք է գործեն միմյանցից անկախ։

Նա նաև նշել է, որ պետական բարձր պաշտոն զբաղեցնելը չի նշանակում ունենալ անսահմանափակ լիազորություններ և ցանկացած որոշում ընդունելու հնարավորություն։

«Եթե դու վարչապետ ես, չի նշանակում՝ ինչ ուզես, կարաս անես»,- ասել նա։

Ղազախստանի Հանրապետության նախագահ Կասիմ-Ժոմարտ Տոկաևն օգոտստոսի 4-ին հեռախոսազրույցի ժամանակ շնորհավորել էր Նիկոլ Փաշինյանին՝ վարչապետ վերանշանակվելու առթիվ: Փաշինյանն էլ առիթը բաց չի թողել ու Տոկաևին հրավիրել է Հայաստան, վերջինս հրավերը չի մերժել: «Զրուցակիցները քննարկել են նաև Հայաստան-Ղազախստան հարաբերությունների օրակարգին առնչվող մի շարք հարցեր, ինչպես նաև անդրադարձել համագործակցության հետագա զարգացման հեռանկարներին»,- ասվում էր տարածված հաղորդագրության մեջ:

Հետաքրքիր է, որ ադրբեջանական Minval.az-ի հեղինակներից Ֆահրի Ակիֆօղլուն կարծում է, որ Փաշինյանը հույս ունի ստանալ Ղազախստանի աջակցությունը ԵԱՏՄ-ում՝ Ռուսաստանի հետ վատթարացած հարաբերությունների ֆոնին, քանի որ այդ վատթարացման պատճառով ՀՀ գյուղատնտեսությունը ծանր վիճակում է հայտնվել:

Հեղինակը, սակայն, մատնանշում է նաև այլ կարևոր նպատակներ, որ կարող են Ղազախստանի ու Հայաստանի իշխանություններին մի գծի վրա դնել: Ղազախստանի նախագահի այցը Հայաստան այն ժամանակ է տեղի ունենում, երբ այս տարածաշրջանում վերաիմաստավորվում է տրանսպորտային ու տնտեսական շահերի տրամաբանությունն ու բովանդակությունը, գրում է նա: Ղազախստանի համար դա նոր ճանապարհ է՝ այսպես կոչված Միջին միջանցքում կարևորագույն դեր խաղացողի դիրքն ամրագրելու համար: Գաղտնիք չի, որ վերջին շրջանում, այսպես կոչված, Միջին միանցքը Եւրոպայի ու Ասիայի միջև առևտրաշրջանառության կարևորագույն ու առանցքային միջանցք դառնալու հավակնություն ունի, իսկ Ղազախստանը հենց այդ գործընթացների կենտրոնում է գտնվում՝ կարծում է ադրբեջանցի փորձագետը: Հենց Ղազախստանի տարածքով են անցնելու բեռնափոխադրումների մի մասը, դրա համար էլ Աստանան ակտիվորեն ներդրումներ է կատարում Կասպից ծովի նավահանգիստներում, երկաթգծերի զարգացման և լոգիստիկ տերմինալների վրա: Ակիֆօղլուն եզրակացնում է, որ փաստացի Աստանան է որոշում այս մարշրուտի զարգացման ուղղությունները:

Հենց այս համակարգի մի մաս է դառնում ու ներդրվում այստեղ նաև, այսպես կոչված, «Թրամփի ուղին», գրում է ադրբեջանցի քարոզիչն ու հավելում, որ այն եվրասիական տրանսպորտային ու լոսգիստիկ շղթայի կարևոր մի ակյունաքար դառնալու հեռանկար ունի: «Եվ այս իմաստով TRIPP-ը Հայաստանի համար ոչ միայն տնտեսական, այլև բազմամյա ենթակառուցվածքային մեկուսացումից դուրս գալու հնարավորություն կարող է լինել: Այնինչ, նման ծրագրերում մասնակցությունը պահանջում է աշխատող և պատրաստի ենթակառուցվածքներ: Հենց այստեղ է, որ Երևանը բախվում է գլխավոր խնդրին: Երկաթգծի հաղորդակցություն ունենալու համար պետք է ավարտել 42 կիլոմետրանոց տարածքը հայկական հատվածում: Առաջին հայացքից թվում է, թե տարածքը բավականին փոքր է, սակայն հենց այդ փոքրիկ հատվածն է այսօր մնում միակ խոչընդոտը՝ միասնական տրանսպորտային գծի ձևավորման համար: Այնինչ, Ադրբեջանի համար այս հարցում որևէ խնդիր չկա: Ինչպես ավելի վաղ թուրքական CNN TÜRK -ին հայտնել է ԱԼիևի օգնական Հիքմեթ Հաջիևը, Ադրբեջանը գրեթե ամբողջությամբ ավարտել է նախագծի իր մասով պարտավորվածությունը: Վերջինս հավելել է նաև, որ Թուրքիան շարունակում է Կարսից սկսվող նոր երկաթգծի շինարարությունը, իսկ Հայաստանը ԱՄՆ-ի հետ համատեղ իր ուսերին է վերցրել 42 կիլոմետրանոց հատվածը: Այդ պատճառով էլ այս նախագծի կյանքի կոչումը մեծ մասով կախված է հենց հայկական կողմից»,- շեշտում է ադրբեջանցի փորձագետը:

Եւ հենց այստեղ է, որ ադրբեջանցի փորձագետը հիշեցնում է Հարավ-կովկասյան երկաթուղիների մասին, որոնք գտնվում են «Ռուսական երկաթուղիների» կոնցեսիոն կառավարման տակ: Ակիֆօղլուն նկատում է, որ այդ փոքրիկ հատվածի կառուցումը մեկ բան է, սակայն կարևոր հարցն այն է, թե ով է վերահսկելու այդ ենթակառուցվածքը:

Նա գրում է.«Մոսկվայի հետ փոխհարաբերությունների սառեցումից հետո Փաշինյանը մեկ անգամ չէ, որ հասկացնում էր, որ երկաթուղու նմանատիպ գործունեությունը կարող է վերանայվել: Վերահսկողությունն իրականացնող կողմի փոփոխության կոնտեքստում հիշեցվել է նաև Ղազախստանի անունը, ինչը այն ժամանակ ավելի շատ հնչում էր որպես քաղաքական հայտարարություն: Հիմա այդ հայտարարությւոնները ձեռք են բերել ավելի գործնական բնույթ: Ղազախստանի համար նման նախագծում մասնակցությունը շատ տրամաբանական կլիներ: Աստանան վաղուց փորձում է ոչ միայն կարևոր դեր խաղալ տրանզիտ տարածքում, այլև վերահսկել հնարավորինս շատ լոգիստիկ հանգույցներ: Նման մոտեցումը թույլ է տալիս կախյալ վիճակում չլինել միայն տրանզիտային եկամուտներից, այլ վերածվել Արևելքի և Արևմուտքի միջև լիարժեք փոխադրողի: Հետևաբար, հայկական երկաթուղում ղազախստանցի գործընկերոջ հայտնվելն այս ռազմավարության մեջ շատ բնական կերպով կդրսևորվեր: Եվ հենց այս որոշումը կարող է շատ զգայուն լինել Մոսկվայի համար, չէ որ երկաթուղային ոլորտը հենց այն կարևորագույն ու ռազմավարական ոլորտն է, որտեղ ռուսական կողմը շարունակում է ունենալ մեծ ազդեցություն: Սակայն այստեղ աչքի է զարնում մեկ այլ հետաքրքիր հանգամանք: Չնայած Երևանի ու Մոսկվայի միջև փոխհարաբերություններն այնքան էլ բարեկամական չեն, բայց Հայաստանի իշխանությունները փորձում են շատ չգրգռել Ռուսաստանին: Եվ հենց այս պատճառով է Ղազախստանի ընտրությունը ոչ պատահական, քանի որ Ղազախստանը պահպանում է աշխատանքային փոխհարաբերությունները Մոսկվայի հետ, ԵԱՏՄ անդամ է, միաժամանակ զարգացնում է իր փոխհարաբերություննեը Չինաստանի, Եւրամիության և կենտրոնական Ասիայի այլ պետությունների հետ: Այսինքն, այս հանգամանքները հաշվի առնելով Ղազախստանի մասնակցությունը դժվար կլինի համարել հակառուսական քայլ: Ավելի շուտ, կարող է խոսք գնալ հենց եվրասիական համակարգում տնտեսական դերերի վերաբաշխման մասին»:

Վերադառնալով Ղազախստանի նախագահի՝ Հայաստան այցին, ադրբեջանցի հեղինակը գրում է, որ պաշտոնական հաղորդագրություն չկա, արդյոք երկաթուղու հարցը քննարկվելու է այդ այցի ընթացքում, թե ոչ, սակայն ստեղծված քաղաքական իրավիճակը, ինչը պարտադրում է, որպեսզի այդ 42 կիլոմետրանոց երկաթուղային ճանապարհի կառուցումը հնարավորինս արագացվի, հիմք է տալիս Ակիֆօղլուին ենթադրել, որ այնուամենայնիվ, երկու երկրների ղեկավարներն այդ հարցն անպայման կքննարկեն: Հետևաբար, պետք է գիտակցել, որ Տոկաևի այցը Հայաստան շատ ավելի կարևոր նշանակություն ունի, քան ընդամենը երկու պետությունների եկավարների հանդիպում: Եթե տարնսպորտային օրակարգը դառնա բանակցությունների հիմք, ապա դա կնշանակի, որ Հայաստանը դատարկ հայտարարություններից անցնում է գործնական քայլերի՝ նոր եվրասիական ինտեգրացիայի շրջանակներում:

Հետաքրքիր է, որ Տոկաևի ու Փաշինյանի հեռախոսազրույցից ընդամենը մեկ օր անց Ադրբեջանում հանդիպել են Ադրբեջանի թվային զարգացման և տրանսպորտային հանգույցների նախարար Ռաշիդ Նաբիևը և Ղազախստանի նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ Ասել Ժանասովայը, քննարկել են Միջին միջանցքի եւ Ադրբեջանի ու Ղազախստանի միջև տրանսպորտային, լոգիստիկ և թվային ենթառուցվածքների հարցերը… Պատահա՞կան են արդյոք այս համընկնումները: Դժվար թե: