«Իրավունք» թերթը գրում է. «ՔՊ-ական Հայկ Սարգսյանը դեռ չի կարողանում մարսել, որ իր հետ նման կերպ վարվեցին, բայց ուրիշ տարբերակ էլ չունի։ Մտերիմ շրջապատում նա նեղսրտել է, թե որ մարդկայինը մի կողմ դնի, կփոշիացնի ՔՊ-ին, բայց մեջտեղը Փաշինյան կա:
«Ալենն իրա ուզածին հասավ, բայց աղն ա կերել մատաղը, Փաշինյանի խաթեր ես դեռ սուս կմնամ»,– ասում են, այսկերպ է տրտնջացել երբեմնի ակտիվ ՔՊ-ականը:
ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն այսօր՝ ապրիլի 22–ին, շարունակում է ժողովրդին ներկայացնել «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության նախընտրական ծրագիրը։ Նա սոցցանցի իր էջում նոր տեսանյութ է հրապարակել՝ մանրամասնելով ծրագրի վերջին հատվածը, որում տեղ են գտել այն միջոցառումներն ու անելիքները, որոնք կուսակցությունը հնարավորություն կունենա իրականացնել խորհրդարանական մեծամասնություն և Կառավարություն ձևավորելուց հետո՝ 2026-2031 թվականներին։
Այդ ծրագրերից մեկը կենսաթոշակների ինդեքսավորումն է այնպես, որ միջին փաստացի կենսաթոշակը ցածր չլինի նվազագույն սպառողական զամբյուղից։
«Բարեբախտաբար, մեզ մոտ հիմա միջին կենսաթոշակը գերազանցում է սպառողական զամբյուղը և սա պատմական նորություն է, պատմական փոփոխություն է Հայաստանում սոցիալական ապահովության բնագավառում։
Մենք նախորդիվ նվազագույն կենսաթոշակը համապատասխանեցրինք նվազագույն պարենային զամբյուղին, որը նշանակում էր, որ թոշակառուն պետք է իր մեկ ամսվա անհրաժեշտ մինիմալ կալորիան ապահովեր, և հիմա, մի քանի տարի անց, ներառյալ կենսաթոշակի հետվճարի համակարգը, մենք միջին կենսաթոշակը բարձր ենք պահում երբեմն 10 տոկոսով նվազագույն սպառողական զամբյուղից։
Մենք 2028-ից սկսած կենսաթոշակները կինդենքսավորենք այնպես, որ կենսաթոշակն այլևս Հայաստանում նվազագույն սպառողական զամբյուղից ցածր չի լինի»,- ասաց վարչապետը։
Նիկոլ Փաշինյանն անդրադարձավ իր նախկինում արած հայտարարությանը, թե թոշակառուները կարող են իրենց կեսնաթոշակի ավելացված 10 հազար դրամի մասով տոմս գնել և թռչել Լառնակա։ Նա նշեց, որ դա հնարավոր է, քանի որ թոակառուները առողջապահության ապահովագրության շնորհիվ խնայում են նաև դեղերի գումարը, որը միջինը կազմում է 30 հազար։
ՀԷՑ ժամանակավոր կառավարիչ Ռոմանոս Պետրոսյանը հայտնում է․
«Այսօր ՀԾԿՀ-ն ընդունեց ՀԷՑ-ի նոր բաժանորդ դառնալու (սպառման էներգահամակարգը բաշխման ցանցին միացնելու) սակագները ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար մինչև 40%-ով նվազեցնելու, իսկ էլեկտրաէներգիայի հզորությունների ավելացման կամ նոր հզորությունների միացման վճարները՝ մինչև 55%-ով նվազեցնելու որոշումը։
Որոշումն ուժի մեջ կմտնի այն հրապարակելու հաջորդ օրը (ենթադրաբար՝ վաղը)»:
Հովհաննես Իշխանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
ՀՀ Մարդու իրավունքների պաշտպանը մոլորեցնում է գերիներին, պատանդներին, նրանց հարազատներին և քաղաքացիներին՝ ասելով, որ ինքն իրավասու է գործելու միայն Հայաստանի տարածքում․
Մարդու իրավունքների պաշտպանների գործունեությունը սահմանվում է ՄԱԿ-ի կողմից 1993թ հաստատված Փարիզի սկզբունքներով։
Այդ սկզբունքները պահանջում են ոչ միայն անկախություն, այլև արդյունավետություն, նախաձեռնողականություն և մարդու իրավունքների պաշտպանության ակտիվ դերակատարություն։
Քաղաքագետ Հայկ Մարտիրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
Բաբաջանյան Արմանի (1in.am)-ի այս ոմն Ստեփանյան Դավիթը, որ բաբաջանյանական եթերի գերաստղ է և մասնակցում էր հայ-ադրբեջանական քիրվայական նախագծին, հայտնվել է անհարմար իրավիճակում:
Բաքու-Գաբալա սրբազան այցից հետ գալուց հետո Ադրբեջանի երկրորդ դեմք Հիքմեթ Հաջիևին հղում է արել, ինչ-որ բան մեջբերել, ու դրանով խախտել Բաքվին իր տված խոստումը` փակ ձևաչափում խոսվածը փակ պահել:
Ճիշտ է մեջբերել թե կեղծել է` կարևոր չէ:
Կարևոր է, որ ադրբեջանցիները պետական մակարդակով սկսել են հալածել քիրվայության այս էմիսարին:
Հիմա հետաքրքիր կլինի տեսնել թե Փաշինյանն ու Բաբաջանյան Արմանը ինչպես են արձագանքելու այս իրենց համար,ըստ ամենայնի, անթույլատրելի վարքագծին և հետաքրքիր ու հաճելի է պատկերացնել այն տվայտանքները որոնց գրկում հայտնվել է քիրվայության եթերային այս էմիսարը:
Ու սա այն դեպքն է երբ սրտանց ուրախանում ես հայախոս մեկի տվայտանքների ու անհարմարությունների համար: Հատկապես այն անհարմարությունների, որ ստեղծում են իրենց քիրվայի համար` քիրվա հարևանները:
Եվ այնուամենայնիվ հետաքրքիր է` ի՞նչ կանեն այս խաղաղասերի հաջողված կարիերայի և հանրային կերպարի հետ Բաբաջանան Արմանն ու Փաշինյանը:
Ուր էինք` ուր հասանք …
Ցնցող բացահայտում է արել ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանն օրեր առաջ Ստամբուլում հայ լրագրողների հետ ճեպազրույցում։
«Ադրբեջանն այժմ խոչընդոտում է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորմանը ՝ օգտագործելով իր լոբբինգը և ազդեցությունը», – ասել է խորհրդարանի խոսնակ Ալեն Սիմոնյանը Ստամբուլում, փոխանցում է «Ակոսը»։
Եթե Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղություն է հաստատված, պայմանագիրն է նախաստորագրված, ապա ինչո՞ւ է Բաքուն խոչընդոտում հայ-թուրքական սահմանի բացմանը։ Ի՞նչ շահ ունեն հայ-թուրքական սահմանը փակ պահելուց։
Որոշ վերլուծաբաններ կասկածի տակ են առնում Ալեն Սիմոնյանի այս խոսքը, կարծիք հայտնում, թե նա կա՛մ անտեղյակ է, կա՛մ մոլորեցնում է ժողովորդին։ Ադրբեջանի հետ խաղաղություն է հաստատել։ Այդ մասին բոլորը գիտեն։ Նիկոլ Փաշինյանն ամեն օր, ամեն ամբիոնից խոսում է առաջիկայում բացվող ճանապարհների մասին, որոնք Հայաստանի տարածքով կապելու են Թուրքիան ու Ադրբեջանը։ Այսինք՝ եթե հայ-թուրքական սահմանի բացման արդյունքում ռեալ շահելու են Թուրքիան ու Ադրբեջանը, ապա ինչո՞ւ պետք է վերջինս խոչընդոտի։
Որոշ քաղաքագետներ էլ կարծիք են հայտնում, թե Ալեն Սիմոնյանի այս հայտարարությունն ապացուցում է, որ իրականում ոչ մի խաղաղություն էլ չկա։
Տևական ժամանակ ասում էին, թե տարածաշրջանում խաղաղության հաստատման ճանապարհին Արցախի ինքնորոշման, ազատության խնդիրն է։ Եվ ենթադրում էին, թե եթե Արցախը տանք, ապա խաղաղություն կլինի, սերգոջանները հանգիստ կապրեն։ Խելացի մարդիկ բացատրում էին, որ Արցախը հանձնելուց հետո խաղաղություն չի լինելու։ Այսինքն՝ տարածաշրջանում խաղաղության համար այլ բան էր պետք անել, ազատ Արցախը խաղաղության սպառնալիք չէր։
Հիշենք, որ Թուրքիան ՀՀ-ի հետ սահմանը փակեց Արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ, պատճառաբանելով, թե դա անում են Ադրբեջանի խնդրանքով, քանի որ ՀՀ-ն վերահսկողություն է սահմանել Ադրբեջանի որոշ տարածքներում։ Հիմա, երբ Արցախը զավթված է, այնտեղ հայ չկա, խաղաղության պայմանագիրը նախաստորագրվել է, կրակոց չկա սահմանին, բայց հայ-թուրքական սահմանը փակ են պահում, նշանակում է՝ հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտի ավարտը ո՛չ տարածաշրջանի խաղաղության հետ կապ ունի, ո՛չ էլ հայ-թուրքական սահմանը բացելու։ Այսինքն՝ եթե հայ-թուրքական սահմանը փակվել էր հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտի պատճառով, ապա հիմա, երբ կոնֆլիկտը փաստացի չկա, ինչո՞ւ է Ադրբեջանը խոչընդոտում, որ սահմանը բացվի։
Ի՞նչ է դուրս գալիս։ Իզուր հանձնեցի՞ն Արցախը։ Եթե խաղաղություն չէր լինելու ու հայ-թուրքական սահմանը չէր բացվելու, շրջափակումը չէր վերանալու, ապա ինչո՞ւ հանձնեցին ու դատարկեցին Արցախը։
Եվ վերջապես՝ կա ողջամիտ կասկած, ըստ որի՝ ոչ թե Ադրբեջանն է խոչընդոտում, այլ ՔՊ-ն դարձել է Փաշինյանի ռուսամետ պայմանավորվածությունների գերին, չի կարողանում ողջամիտ քայլեր անել, ինչից հետո Թուրքիան կարհամարհի Բաքվի ենթադրյալ խոչնըդոտները, կվերացնի տասնամյակներ տևող շրջափակումը։
Տարրական քաղաքական գիտելիք ունեցողը գիտի, որ երկու պետությունների միջև իրական խաղաղություն հնարավոր է, երբ երկուսն էլ անկախ են։ Այս առումով՝ ենթադրելի էր, որ եթե ՀՀ-ն ամրացներ իր անկախությունը, ՀՀ տարածքից դուրս հրավիրեր ռուսական զորքերը, լյուստրացիայի մասին օրենք ընդուներ, դուրս գար ԱՊՀ-ից, ՀԱՊԿ-ից, ԵԱՏՄ-ից, ԵՄ-ի միանալու հայտ ներկայացներ, ապա դրանից հետո հնարավոր կլիներ իրական խաղաղություն հաստատել Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև ու սահմանը բացել։
Այսինքն՝ եթե տարածաշրջանում ռուսական ներկայությունը չեզոքացվեր, ապա տարածաշրջանում խաղաղություն կլիներ։ Նույնիսկ հնարավոր էր, որ ճանաչեին Արցախի անկախությունը կամ միացումը Հայաստանին, եթե ՀՀ-ն իրապես անկախ ու ժողվրդավարական պետություն դառնար։ Հիմա էլ եթե ՀՀ իշխանությունն անկախության և ժողովրդավարության ամրացման հիշյալ ռեալ քայլերն անի, ապա խաղաղություն կլինի, շրջափակումն էլ կվերանա։
Կարճ ասած՝ Ալեն Սիմոնյանն այս բացահայտմամբ խոստովանեց, որ խաղաղություն չկա, Փաշինյանի խաղաղության օրակարգը ջախջախված է։ Իսկ եթե այդպես չէ, և ՔՊ-ն իսկապես խաղաղություն է ուզում, ապա նրանք պետք մարդասիրական խիզախություն դրսևորեն ու ժողովրդին պարզ ասեն, թե ինչո՞ւ Արցախը հանձնելուց հետո խաղաղություն չկա, շրջափակումը չի վերանում, սահմանը չի բացվում։
Թաթուլ Մկրտչյան
ՀԱԿ անդամ Թելամն Պետրոսյանը գրել է.
Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցության նախընտրական ծրագրում՝ եկեղեցու բարեփոխումների հակասահմանադրական կետերը:
ա) «Եկեղեցու փաստացի պետի հեռացում»
բ) «Կաթողիկոսական տեղապահի ընտրություն»
գ) «Կանոնադրության ընդունում՝ ֆինանսական և բարեվարքային վերահսկմամբ»
դ) «Կաթողիկոսի ընտրություն»
ա) «Եկեղեցու փաստացի պետի հեռացում» — հակասահմանադրական է
Այս դրույթը հակասում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության մի քանի հիմնարար սկզբունքների․
1. Պետություն–եկեղեցի տարանջատում
Սահմանադրությամբ ամրագրված է, որ պետությունն ու եկեղեցին տարանջատված են։
Սա նշանակում է, որ պետությունը չի կարող միջամտել Հայ Առաքելական Եկեղեցի-ի ներքին կառավարմանը, այդ թվում՝ ղեկավարի նշանակման կամ հեռացման հարցերին։
բ) «Կաթողիկոսական տեղապահի ընտրություն» — հակասահմանադրական է
1.«Կաթողիկոսական տեղապահի ընտրությունը» պետական կամ քաղաքական նախաձեռնությամբ նշանակում է, որ պետությունը փորձում է ուղղակիորեն ներգրավվել Հայ Առաքելական Եկեղեցի-ի ներքին կառավարման գործընթացում, ինչը անթույլատրելի է։
2.Եկեղեցու ներքին ինքնավարության խախտում
Կաթողիկոսական տեղապահը եկեղեցական ինստիտուտ է, որի նշանակումը կամ ընտրությունը պետք է կատարվի բացառապես եկեղեցու կանոններով և մարմինների կողմից։
Պետության մասնակցությունը այս գործընթացին խախտում է եկեղեցու ինքնակառավարման իրավունքը
3.Լիազորությունների բացակայություն
Պետական մարմինները չունեն որևէ իրավասություն՝ նախաձեռնելու կամ վերահսկելու նման ընտրություն։
Այսինքն՝ սա իրավական դաշտից դուրս գործողություն է և հակասում է
4.Կրոնական ազատությունների սահմանափակում
պետությունը սկսում է ազդել եկեղեցու ղեկավարության ձևավորման վրա, դա կարող է ընկալվել որպես միջամտություն հավատացյալների կրոնական կյանքին և կառույցներին, ինչը հակասում է խղճի և դավանանքի ազատությանը։
գ) «Կանոնադրության ընդունում՝ ֆինանսական և բարեվարքային վերահսկմամբ»
Առաջին հայացքից այս կետը կարող է թվալ «կարգավորող» կամ «թափանցիկություն ապահովող», բայց իրականում այն պարունակում է լուրջ սահմանադրական խնդիրներ։
1. Ներքին կանոնակարգման վրա պետական միջամտություն
Կանոնադրությունը եկեղեցու ներքին հիմնարար փաստաթուղթն է, որը կարգավորում է՝
* կառավարման կառուցվածքը
* հոգևոր կարգապահությունը
* բարեվարքային նորմերը
Եթե այդ կանոնադրության «ընդունումը» կամ բովանդակությունը թելադրվում է քաղաքական ուժի կամ պետության կողմից, ապա դա ուղիղ միջամտություն է :
2. «Բարեվարքային վերահսկում»՝ վտանգավոր և անորոշ գործիք է ինչու՞
* ճնշման մեխանիզմ
* քաղաքական լծակ
* եկեղեցու ներսում «անցանկալի» անձանց հեռացնելու գործիք
3. Ֆինանսական վերահսկման սահմանները
Այստեղ կա նուրբ տարբերություն․
* Պետությունը կարող է վերահսկել օրենքների պահպանումը (օրինակ՝ հարկային դաշտում, եթե կիրառելի է)
* Բայց չի կարող սահմանել ներքին ֆինանսական կառավարման կանոններ կամ մեխանիզմներ, որոնք փոխում են եկեղեցու ինքնուրույնությունը
4. Պետություն–եկեղեցի տարանջատման խախտում
Այս կետը միաժամանակ ներխուժում է երկու ոլորտ՝
* կառավարում (կանոնադրություն)
* արժեհամակարգ (բարեվարք)
5. Կրոնական ազատությունների ռիսկեր
պետությունը սկսում է ձևավորել կամ վերահսկել եկեղեցու ներքին կանոնները, առաջանում է վտանգ, որ՝
* հավատացյալների համայնքը կորցնում է ինքնորոշման իրավունքը
* եկեղեցին դառնում է քաղաքական ազդեցության ենթակա կառույց
դ) «Կաթողիկոսի ընտրություն»
1. Ուղիղ միջամտություն եկեղեցու բարձրագույն իշխանությանը
2. Պետություն–եկեղեցի տարանջատման կոպիտ խախտում
3. Կրոնական կազմակերպության ինքնավարության վերացում
Թվում է, թե ես բոլոր կետերում նույն բանը կրկնեցի՝ տարբեր ձևակերպումներով։ Այո, որովհետև խնդիրը Վեհափառը չէ․ խնդիրը Եկեղեցու ենթարկեցումն է իշխանական օրակարգին։
Հ.Գ Ավելի պարզ ձևակերպմամբ՝
սա փորձ է «քիթը խոթել» եկեղեցու գործերի մեջ և այն դարձնել կառավարելի կառույց։
Երգիչ, դերասան Գևորգ Մկրտչյանն ու նրա կինը՝ Քրիստինա Հովհաննիսյանը այսօր նշում են իրենց համատեղ կյանքի կարևորագույն տարեթվերից մեկը։
Զույգի ամուսնությունից անցել է արդեն երկու տարի։
Այս առիթով նրանք սոցցանցերի իրենց էջերում հրապարակել են անչափ ջերմ ու սիրառատ հոլովակ, որտեղ ներկայացված են նրանց ընտանեկան երջանիկ պահերը։
Հրապարակմանը կից զույգը կատարել է հուզիչ մակագրություն. «Մեր ընտանիքը 2 տարեկան է»։
Հետևորդներն ու գործընկերները շտապել են շնորհավորել զույգին՝ մաղթելով հարատև սեր և անսպառ երջանկություն։ Գևորգն ու Քրիստինան համարվում են հայկական շոու-բիզնեսի ամենաներդաշնակ և սիրված զույգերից մեկը, ովքեր հաճախ են երկրպագուների հետ կիսվում իրենց առօրյայով և համատեղ հաջողություններով։
Ներքին
21:51 27-10-2022
Oragir.News-ն օրերս հարցում էր ուղարկել ՀՀ ոստիկանություն՝ խնդրելով տրամադրել տեղեկատվություն, թե արդյոք հրապարակված դեպքերի առնչությամբ ոստիկանությունում հարուցվել են քրեական գործեր։
«Քաղաքական ընտրության խաչմերուկում շատ բարդ է գնահատել հանրային տրամադրությունը։ Ես ինքս չունեմ հստակ բանաձև, թե ինչն է իրականում ազդում այդ տրամադրությունների վրա»,- նշեց բանախոս Էլինար Վարդանյանը՝ անդրադառնալով հասարակական մթնոլորտին։
Նրա խոսքով՝ վերջին օրերին տարածվող տեղեկությունները մեկը մյուսից ավելի անհանգստացնող են, սակայն հանրությունը հաճախ դրանք պարզապես ընդունում է՝ որպես հերթական լուր և առաջ անցնում․
«Երեկ տեղեկություն տարածվեց, որ Ստեփանակերտում քանդել են Մարիամ Աստվածածին եկեղեցին։ Հանրությունը սա կարդաց և անցավ՝ որպես հերթական տեղեկություն։ Արդյոք այսպիսի սարսափելի նորությունը որևէ ազդեցություն ունեցա՞վ հանրային տրամադրությունների վրա»։
Վարդանյանը նաև անդրադարձավ հայ-թուրքական հարաբերություններին վերաբերող տեղեկություններին․ «Տարածվեց, որ իշխանությունները հասկացել են՝ Թուրքիայի հետ հարաբերությունները չեն ստացվում, և Թուրքիան դրանք կապում է Ադրբեջանի հետ։ Հանրությունը կրկին սա ընդունեց որպես հերթական ինֆորմացիա և անցավ առաջ»։
Նրա դիտարկմամբ՝ առօրյա խնդիրները ևս ձևավորում են հանրային մթնոլորտը․ «Երևանը երեկոյան ժամերին ամբողջությամբ կանգնած է խցանումների մեջ։ Մենք բոլորս ապրում ենք այդ իրականության մեջ, բայց արդյոք դա նստվածք թողնո՞ւմ է հանրային տրամադրությունների վրա, թե՞ կրկին անտեսվում է»։
Խոսելով վերջին աղմկահարույց դեպքերից մեկի մասին՝ Վարդանյանը նշեց․ «Երևանում ուղևորը դանակահարել է ավտոբուսի վարորդին։ Սա խայտառակ միջադեպ է։ Երբ վարորդը միաժամանակ և՛ վարորդ է, և՛ հսկիչ, և՛ վճարումների վերահսկող, նման իրավիճակներում, ցավոք, նման դեպքեր կարող են տեղի ունենալ»։
Նրա խոսքով՝ ընդհանուր լարված մթնոլորտը իր ազդեցությունն ունի․ «Մեր հասարակությունում առկա է մշտական սթրես, լարվածություն, և դա բերում է նման ծանր հետևանքների»։
Վարդանյանը շեշտեց, որ այս բոլոր օրինակները բերում է մեկ նպատակով․ «Այս իրավիճակները նկարագրում եմ, որպեսզի հասկանանք՝ յուրաքանչյուր իրադարձություն ինչ ազդեցություն ունի հանրային տրամադրությունների վրա»։
Անդրադառնալով առաջիկա քաղաքական գործընթացներին՝ նա նշեց․ «Առջևում Ազգային ժողովի ընտրություններն են, իսկ մինչ այդ՝ ապրիլի 24-ն է՝ Ցեղասպանության զոհերի հիշատակի օրը։
Բայց մենք տեսնում ենք, որ պատմական հիշողության նկատմամբ ևս կան որոշակի վերաբերմունքներ, որոնք հարցեր են առաջացնում»։